Guest Talk

Mijn reis naar Hawaii bleek al snel geen gewone vakantie te zijn

door Alexandra

juni 2008

Het was een aaneenschakeling van kleine en grote wonderen, beter bekend als de speciale magie van dit eiland! Van te voren had ik wel gelezen dat er een bepaalde energie is op deze plek, maar wat dit daadwerkelijk inhield had ik nooit kunnen vermoeden. Ik heb wel vaker gehad dat dingen die ik visualiseerde later ook plaatsvonden. Hier was dit bijna altijd direct. Als ik aan een zeker persoon dacht, kwam ik hem ook die ochtend tegen en was de ontmoeting zeer bijzonder. Vroeg ik om zon, dan kwam de zon ook. Had ik steun nodig, maar wilde er niemand mee belasten? Dan kwamen er met regelmaat grote lieve honden naar me toe die me letterlijk een schouder boden.

En natuurlijk waren er de mooie boodschappen van de dolfijnen. Soms hoorde ik hun stem in mijn hoofd met boodschappen als ‘Believe in yourself’ en als ik vroeg wat ze me wilden laten zien ‘Yourself’. Bij deze laatste boodschap begreep ik waarom ze die ochtend zoveel afstand van me hielden. Dat deed ik namelijk zelf ook altijd bij mensen. Toen ik dat heel diep in mezelf ervaarde en toegaf dat ik wel een dieper contact had verwacht (omdat ik immers zo speciaal was…) keerde het diezelfde dag nog om. Ik was helemaal alleen met een grote groep en ze namen me helemaal op. Zeker een uur heb ik tussen hen in gezwommen. Ze speelde met me en draaide zich steeds naar met toe. Zo dichtbij waren ze nog nooit geweest. Zodra ik even naar boven ging en terugkeerde waren ze er nog steeds en namen me weer mee in hun cirkel. Springen, spetteren, dansen met hen, wat een wonder! Het gebeurde me heel vaak dat zodra ik eerlijk naar mezelf durfde te kijken en de uitdaging aanging, er dezelfde dag vele deuren voor me open gingen. Pele gaf me niet de grote vurige lavastromen die ik had verwacht, maar liet me haar hart voelen. Een massieve lava steen begon te kloppen onder mijn hand en nam me mee naar de kern. In het begin zocht ik naar de grote schildpadden. Toen ik dit losliet, kwamen er op een dag 15 tegelijk voorbij! Zo gebeurt alles op Big Island op een wijze die het beste voor je is en je de ervaring geeft die je nodig hebt. Het gaat om acceptatie en openheid. Zo vind je de weg naar je hart en eigen kracht terug. Het is heftig maar met de liefdevolle en open begeleiding van Carolina zijn deze wonderen voor je weggelegd. Ik ben erg dankbaar voor de liefde in mij waar het eiland en Caroline me naar terug hebben geleid.

Alexandra, gast in juni 2008

Guido van Mierlo, samen met zijn dochter Marianne gast van Carolina in juni 2001,
schrijft over zijn ervaringen:

Het is onze 2de dag op Maui bij Carolina.
De eerste dag hebben we wat geoefend met het snorkelen en geprobeerd te herstellen van een jetlag van 12 uur tijdsverschil.
Maar deze dag zal er gelijk een worden met onvergetelijke en enerverende gebeurtenissen.

Maar dan moet je bij Carolina wel vroeg op. De wekker staat op kwart voor 5., het is nog nauwelijks licht als we opstaan. Al gauw zitten we aan een heerlijk ontbijt van yoghurt met verse annanas en een geurend kopje koffie.
Even later komen Machiel en Corrie ons ophalen. Zij zijn nog gasten van de maand mei, die zo genoten hebben, dat ze een paar weken hebben bijgeboekt.
Na een korte autorit komen we bij een haventje, van waaruit we met een keine veerboot worden overgebracht naar Lanaii. Een tocht van ca. 45 minuten. Prachtig zo vroeg in de morgen, een strak blauwe lucht, een donker blauwe oceaan en een frisse bries. Onderweg zien we nog wat vliegende vissen, verbazingwekkend wat een grote sprongen die kunnen maken.

Vanuit de aanlegplaats is het nog een korte wandeling naar een prachtige baai met een mooi zandstrand en toch ook fijne schaduwrijke plekjes.

Carolina heeft vanuit de verte de dolfijnen al gezien, ze roept naar ze in haar enthousiasme en kan haar ongeduld haast niet bedwingen.
Zwemvliezen aan, duikbril en snorkel op en hand in hand zwemmen Carolina en Marianne de dolfijnen tegemoet. Voor Marianne, mijn 18 jarige dochter, is dit haar eerse ontmoeting met dolfijnen. Het maakt een overweldigende indruk op haar. In haar beleving voelt zelfs het water rondom de dolfijnen anders aan.

Deze eerste tocht verloopt voor mij een beetje teleurstellend, ik ben wat achtergebleven en verlies de anderen in het water al snel uit het oog. Hierdoor kom ik niet op de goede plek terecht, gewoon nog erg onervaren. Als we na zo'n uurtje zwemmen weer terug zijn op het strand, hebben de anderen allemaal enthousiaste verhalen en ik sta er een beetje beteuterd bij.

Na een korte pauze ga ik het toch nog maar een keer proberen. Er speelt een grote groep dolfijnen midden in de baai. Dus ik er weer op af, maar als ik daar ben aangekomen zijn ze al weer weg. Had ik maar even omgekeken want een groep van wel zo'n 300 dolfijnen speelden dichterbij het strand. Ik zie even verderop een boot met toeristen stil liggen en ik denk: ' die kijken naar dolfijnen', dus ik er weer op af. Maar voor ik er ben, vaart de boot weg en weer geen dolfijnen. Ik ben inmiddels vrij ver van het strand geraakt en achteraf hoor ik dat Marianne zich wel een beetje ongerust heeft gemaakt, want zo'n ervaren zwemmer ben ik nu ook weer niet. Ik dobber nog wat rond op mijn boogy board en ben net van plan om terug te gaan als ik ineens links vlak naast mij een grote driehoekige vin door het water zie gaan. Ik voel een golf van blijdschap door mij heen gaan, daar zijn ze dan eindelijk! Als ik mijn hand had uitgestoken had ik ze kunnen aanraken. Snel zet ik mijn duikbril weer goed en kijk onder water. Ik zie een grote grijze glanzende vis die na omgedraaid te zijn weer op me af komt. Ik ben helemaal opgetogen, want ik had niet verwacht dat de dolfijnen direct al zo dicht bij mij zouden komen. Als hij zo dicht langs mij heen zwemt zie ik ineens dat het geen dolfijn is maar een haai, ik dacht al 'wat is hij groot!'. Hij kijkt naar me, niet agressief, maar eerder verbaasd en een tikje hooghartig. Haaien verwachten blijkbaar niet met zoveel blijdschap ontvangen te worden... Dan is hij weg, mij in staat van opwinding en met een van angst snel kloppend hart achterlatend. Ik herinner me gelukkig nog wel de goede raadgeving van Carolina om niet in paniek op de vlucht te slaan, want ons angstzweet schijnt een grote aantrekkingskracht op haaien te hebben.
Dus blijf ik eerst nog even rustig stilliggen, maar begin dan langzaam terug te zwemmen, dat gaat echter wel snel steeds vinniger. Het begint nu pas goed tot me door te dringen wat er gebeurd is. Voor ik ook maar één dolfijn heb gezien, heb ik al een ontmoeting met een HAAI gehad. Nadat de schrik en de angst wat zijn weggeëbt, word ik toch wel heel erg opgewonden. Als ik het strand weer nader, komt Marianne op me toegezwommen, wijzend en roepend dat ik opzij moet kijken, een hele grote groep dolfijnen zwemt naast me, maar ik heb ze niet gezien. Als ik op ze afzwem buigen ze af en verdwijnen. Toen ben ik naar het strand gegaan want ik wilde de anderen vreselijk graag vertellen wat me overkomen was. Iedereen is opgetogen en opgewonden, wat een avontuur!

Al met al heb ik nog steeds geen dolfijn gezien. Na een korte rustpauze opnieuw het water in, begeleid door vele goede raadgevingen van de dames.
Machiel gaat met me mee.
Ineens zie ik een groep van zo'n 15 dolfijnen vanuit de diepte omhoog komen. Eerst nog vrij vaag maar dan opeens glashelder, Vervolgens zwemmen er een paar grote groepen onder me door echt 10-tallen dolfijnen! Ik word er helemaal blij van. Dan zijn ze even weg, maar als snel komen ze weer terug en zijn aan alle kanten om me heen, spelend, dansend, vrijend en o zo grazieus. Een grote groep komt vanuit de diepte omhoog, heel dicht opeen en om elkaar heen draaiend als in een dans, een diep gevoel van geluk en dankbaarheid overspoeld mij. De dolfijnen zijn nu overal om me heen en ik kan er geen genoeg van krijgen. Op een gegeven moment ben ik ze even kwijt, als ik op kijk, zie ik ze even verderop uit het water springen. Ik voel dat het nu genoeg is en ik zwem rustig terug naar het strand om mijn blijdschap en vreugde met de anderen te delen.
Tot mijn grote verbazing zie ik dat het inmiddels 12 uur is geworden, ik ben bijna 4 uur in de zee geweest, terwijl ik toch eigenlijk niet zo'n watermens ben. Zo zie je maar weer.
Ik had op TV weleens een film gezien over het zwemmen met dolfijnen, maar dan zie je er meestal maar een paar. Om tussen een groep van vele tientallen dolfijnen rond te zwemmen is een onvergetelijke ervaring en dat voor de tweede dag, wat gaat dit voor een vakantie worden ...........?

Omdat het nu volle maan is, heeft Carolina deze week uitgekozen om naar "Big Island " te gaan, het grootste eiland van de Hawaii archipel.
We zijn hier omdat Big Island een aantal mooie baaien heeft, waar de dolfijnen regelmatig komen, we een meditatie mee zullen maken bij Joan Ocean en een trip zullen maken naar Halema Uma U krater.

's Morgens gaan we altijd eerst even kijken of de dolfijnen er zijn en hier wordt vervolgens het dagprogramma op aan gepast.

In de baai ontmoeten we Kiwina een zeer ervaren lokale gids, die een belangrijke rol zal gaan spelen deze dag.
We rijden de andere baaien ook nog even langs maar er zijn vanmorgen geen dolfijnen.
Dus wordt er besloten dat het vandaag een uitgelezen dag is om een bezoek aan de vulkaan te brengen. Bij de ' banananbroodman' slaan we nog wat proviand in en bovendien geeft hij een aantal leuke tips.

Het is ongeveer 1,5 uur rijden naar het Vulkanisch Info Centrum. Rond het middaguur komen we daar aan.
Er is hier veel informatie voor handen over het ontstaan van Hawaii's eilanden. Het zijn allemaal vulkanen die door tienduizenden jaren van vulkanisch activiteit uiteindelijk hun toppen boven het niveau van de oceaan hebben uitgestoken. De oceaan rond deze eilanden is ruim 6 km diep. Er is ontdekt dat er op een diepte van ca 1000 mtr een actieve vulkaan is die op den duur een nieuw eiland zal vormen, maar dit zal nog wel enkele eeuwen duren.

De laatste grote uitbarsting van Halema Uma U is in 1990 geweest.
Sindsdien komt er nog steeds gloeiende lava uit de zijkant van de berg, dat zich als een rivier van vloeibaar vuur een weg zoekt naar de oceaan. Op de plaats waar de lava in zee stroomt is het een uitbarsting van vuur en stoom.

Wij rijden vervolgens door het park in de richting van de hoofdkrater. Hier kunnen we vlakbij parkeren. Door een landschap van gestolde en geërodeerde lava lopen we naar de rand van de grote diepe krater. Ik schat de krater op ca 100 mtr diep met een doorsnede van 800 mtr.
Op verschillende plaatsen komt gloeiend hete stoom uit spleten tussen de rotsen. Ook zijn er afzettingen van puur zwavel. Carolina verzamelt er wat van , ze gebruikt het als desinfectie middel. Het helpt ook tegen exzeem, vertelde ze. Het is een voor onze begrippen onaards landschap, zonder enige begroeiing. Aan de manier waarop de lava gestold is, kun je goed zien dat het vloeibaar geweest is. Er hangt ook een hele bijzondere sfeer. We kunnen helemaal tot aan de rand van de krater komen en laten de bijzondere energie die hiervan uitgaat op ons inwerken.

Onder de indruk van wat we gezien hebben, lopen we wat verder de lavavelden op, hier zijn geen andere toeristen meer.
Door een wonderlijke speling van de natuur heef de lava hier een holte gevormd die voor de lokale bevolking een heilige plek (heiau) is geworden. Als ik er in ga voel ik veel emoties. Carolina vertelt dat het een heilige plek is, die met eerbied betreden moet worden. Je moet toestemming vragen alvorens je er in gaat en je gevoel zal je vertellen of je welkom bent of niet. Marianne wil graag even alleen op deze heilige plek zijn en ik loop wat verder het lavaveld op. Ik voel me overmand raken door emoties, de tranen lopen over mijn wangen. Er is nog zoveel verdriet in mij. . . . .
Na een poosje komen Marianne en Carolina bij mij zitten en Marianne slaat een arm om me heen. Langzaam kom ik weer een beetje tot rust. Diep in gedachten lopen we weer terug naar de auto.

We vervolgen onze reis in zuidelijke richting. Volgens de info van de "bananenbroodbakker" moet daar een warm water bekken zijn waar je heerlijk kunt baden. En inderdaad na even zoeken vinden we het. Het is niet groot ongeveer 2 mtr diep en een diameter van ca 4 mtr. Maar met glashelder warm water. Dit wordt verwarmd door de gloeiende lava van de Kilauea vulkaan, die eronder doorstroomt. Er is slechts een man in het water, die met een piepklein netje ( diam 2 cm) nog kleiner ganaaltjes probeert te vangen . Ze zijn roodachtig en niet meer dan 4 tot 5 mm groot. Hij wil proberen ze in een aquarium te kweken. Het is toch wel een beetje een excentriekeling, hij heeft een kaal hoofd en een klein punt baardje, hij zou zo weggelopen kunnen zijn uit Tolkien's sprookjeswereld: "In de ban van de ring". Maar is wel een gezellige prater.

Het is een bijzondere plek, vlak bij het strand, maar omgeven door een tropische begroeiing, Twee kleine jongentjes die in de branding hebben gespeeld komen er ook bij. Fantastisch als je in zo'n omgeving op kunt groeien. Het is te hopen dat deze plek voor altijd onaangeroerd zal blijven. We genieten een poosje van de rust , de natuur en het warme water.

We vervolgen onze tocht richting lavastroom om te kijken of we de plek kunnen bereiken waar de lava in de zee stroomt.

We pauzeren nog even op een heel speciaal zwart strand. Het is vanaf de weg niet te zien, maar we wisten dat het bij mijlpaal 19 moest zijn en we vonden inderdaad een klein stijl pad dat naar beneden naar het strand ging.
Topless zwemmen en zonnen is eigenlijk streng verboden maar op sommige afgeschermde plaatsen wordt het gedoogd.

Op dit zwarte strand ontmoeten we ook Kiwina weer die met een groepje amerikaanse toeristen ook op weg is naar de lavastroom. Hij legt uit hoe we er kunnen komen. Hij zal blauw knipperlicht op zijn auto zetten zodat we in het donker de weg terug kunnen vinden.
Vol goede moed gaan we weer op pad op weg naar de lavastroom. Met de auto volgen we de kustweg nog een stukje, totdat de weg ophoudt. Hij is overspoeld door de lavastroom bij de uitbarsting 10 jaar geleden. Hier parkeren we de auto en gaan te voet verder. Het klopt niet erg met de omschrijving die Kiwina ons gegeven heeft. Maar in de verte zien we de stoomwolken, dus dat kan niet missen. Volgens de info is het hiervandaan ongeveer 1,5 uur lopen, ik schat de afstand tot de stoomwolken inderdaad op zo'n 8 km dus dat klopt wel aardig. Als we op pad gaan is het half 6 dus we zullen er net voor het donker wordt aan kunnen komen. De stroom van gloeiende lava is natuurlijk het meest spectaculair in het donker. Wat mij wel een beetje zorgen baart, is dat we dan die zelfde tocht in het pikkedonker terug moeten lopen. We hebben wel zaklantarens, maar er is nauwelijks sprake van een pad en af en toe moeten we vlak langs steile afgronden, die loodrecht naar de zee afdalen. Bij daglicht al eng.

Ik merk dat Carolina ook dit gevoel heeft. Ze stopt en we maken een kleine kring door elkaars handen vast te houden en om beurten richten we een klein gebed tot PELE, de Godin van de vulkaan, om ons te beschermen op deze wandeling en ons veilg terug te brengen. We danken haar dat wij deze ervaring mogen beleven.

Na een tijdje over de naakte lavarotsen te hebben geklauterd komen we bij een stuk dat overwoekerd is met planten. Al vrij snel vinden we een paadje, wat aangeeft dat anderen ons zijn voorgegaan.
Langzaam maar zeker komen de stoomwolken dichterbij, maar het wordt nu ook vrij snel donker.

Ondanks dat het donker begint te worden gaan we toch verder. Nu nog terug gaan zou wel een heel slecht gevoel hebben gegeven.

Het ergste wat ons kan overkomen, dat we hier de nacht moeten doorbrengen, maar we zijn met zijn drieën het is niet koud en we hebben voldoende drinken.

Dus verder gaat het. We laten het begroeide stuk achter ons en het laatste stuk gaat weer over lavavelden. Als we naderen zien we dat er al andere mensen zijn. Carolina schiet de eerste mensen die ze tegenkomt aan, zij blijken hier met een 4x4 jeep te zijn, die op ongeveer een half uur lopen staat. Met haar gebruikelijke voortvarendheid en charme krijgt ze het dus voor elkaar dat we met hun terug kunnen rijden.

Verder afdalend naar de lavastroom komen we ook Kiwina tegen met zijn groepje. Het blijkt inderdaad dat we de verkeerde weg hebben genomen.
Dat we er via die moeilijke route toch nog op tijd zijn, maakt ons best een beetje trots.

Kiwina houdt een ceremonie ter ere van de vuur- Godin, Pele, en nodigt ons uit erbij te zijn.
We zitten in een kring op de hete lavarotsen. Kiwina heeft de benodigde attributen meegebracht, we krijgen allemaal een groot theeblad in de hand, daarop leggen we een stukje lavarots, een paar schelpen en een stukje chocolade. (Pele is een vrouw en houdt erg van chocolade). We staan nu op en zeggen Kiwina het gebed na dat hij in het Hawaiiaans opzegt. De omgeving met de stoom en gloeiende lava vlak bij ons geven het geheel een mysterieuze en gewijde sfeer. We steken onze hand met het geschenk voor Pele voor ons uit en Kiwina vraagt ons een ogenblik van bezinning. Onze diepste wens zal vervuld worden…….. . Daarna verstopt ieder voor zich zijn geschenkje, als offer aan Pele tussen de lavarotsen.

Kiwina leidt ons verder over de lavastroom. Door spleten in de bodem zien we de gloeiende lava onder ons door stromen. Hij brengt ons naar een plek, waar erupties gloeiende lava de lucht in gooien. Als een fontein van vuur komt het uit de stoom te voorschijn. Het is inmiddels volkomen donker, een prachtig schouwspel. Juist als we op weg gaan naar de auto's, begint ongeveer 500 mtr van ons vandaan een nieuwe lavastroom zich een weg naar de zee te zoeken. Ze heeft zich afgesplitst van de hoofdstroom en kruipt langzaam naar de rand van de afgrond terwijl ze heel snel groter en breder wordt. Bij de afgrond lijkt ze even te aarzelen. Ze laat eerst een grote gouden gloeiende druppel vallen,als om te kijken of het goed is. Maar al spoedig gaat ze in haar volle breedte over de rand naar het strand beneden haar, als een waterval van vloeibaar goud, hel oplichtend tegen de donkere hemel.
Kiwina voelt de sfeer perfect aan en speelt op zijn fluit een oude Hawaiiaanse melodie.

Iedereen is opgetogen en heeft moeite om zich van het schouwspel los te rukken. Maar er wacht ons nog een lange terugreis, dus we moeten wel. Kiwina leidt ons door de pikdonkere nacht terug naar de auto's. Inderdaad zien wij zijn auto al van verre met knipperende lichten staan. Het Americaanse stelletje is zo vriendelijk om ons bij onze auto af te zetten.
De terugreis geeft ons de gelegenheid om deze ongelooflijke dag een beetje te verwerken. Als we om twaalf uur eindelijk thuis zijn val ik als een blok in slaap. Wat een prachtige dag! Om nooit meer te vergeten.

4-10 Na bijna een etmaal vliegen arriveer ik op Hawaii. terwijl ik in de donkere vochtige nachtlucht wacht op Carolien, realiseer ik me dat ik mij ongeveer aan het einde van de wereld bevindt..... Na een korte kennismaking met Carolina en Randyll en de twee journalisten die de komende week mijn huisgenoten zullen zijn, neem ik snel een douche en naar bed....ik slaap in een heerlijk bed met Ocean View zoals de volgende morgen zal blijken..

5-10 Carolina haalt ons om 6.15 uur voor mijn allereerste zwemtocht met dolfijnen. Een mooie rit de berg af, richting baai, de zon komt nog maar net op en schijnt opgewekt over een berg.... De eerste en tweede baai leveren geen dolfijnen op, ik geniet van de rit en de kennismaking met het natuurschoon, dan komt de derde baai en dan is het raak : hier zijn dolfijnen. Snel snorkel en flippers aan en in het kielzog van Carolina zwemmen we richting dolfijnen... Van de opwinding stik ik al bijna direct in mijn masker. Onder water koraal, grote gele vissen, adembenemend mooi en stil. Carolina zwemt een stukje met mij mee en houdt mijn hand vast. Ze doet voor hoe je je zo snel mogelijk door het water beweegt. En dan zomaar uit het niets zijn ze daar : dolfijnen. Majestueus, gracieus, ze geven mee en bewegen in water, in het eindeloze blauwe water, waar miljoenen lichtbelletjes schitteren onder de blauwe deinende deken van de oceaan. M'n hart bonst, mijn ogen schieten vol tranen, mijn masker loopt langzaam vol....adem, adem, naar boven....even op adem komen en dan weer onder water naar de dolfijnen kijken. Enkele baby dolfijnen zwemmen zij aan zij met hun moeders. Het is een grote groep, Onder mij, naast mij, rechts en links is daar een feestelijk welkom van al die grote grijze lijven. Een viertal mannetjes zijn heel serieus samen, ze lijken rechtop in het water te staan en hebben elkaar iets te vertellen. Hun verbondenheid treft mij. Samen, groots, en toch ieder op zich. We blijven lang dit schouwspel volgen. Het kost weinig moeite om contact te blijven houden. Uiteindelijk, na ik weet niet hoe lang in het water te zijn geweest, zwem ik alleen terug naar het strand en blijf in de zon liggen, moet en heel voldaan en gelukkig vanwege deze daverende start van mijn verblijf. Op de terugweg een goed gesprek gehad met Carolina, even een paar boodschappen, douchen en even naar bed. Heerlijk geslapen, Dan genieten van het smaakvol ingerichte huis en de prachtige foto's van dolfijnen aan alle muren. Er loopt een pauw rond op de veranda, die hij ook als toilet gebruikt, prachtige palmbomen, het uitzicht op de oceaan, een heerlijke hangmat, het regent plotseling, de windgong maakt zachte geluidjes..... Niets gedacht, louter ervaren.

As we learn to reflect, rather than to judge Our essence remains undisturbed by outward circumstances Essence is reflection, clouds (thoughts) passing across the sky, Just let them pass, it is important to be able to simply reflect the beauty that is around you Reflection enables you to see With true vision that comes from the 'eye of the heart' We are all relatives One great mind dreamed us all...

6-10 Wat gebeurt er toch veel op een dag. De journalisten gaan hun eigen gang en ik voer een aantal goede gesprekken met Carolina. Ze heeft 'het' helemaal, hier wordt het MANA genoemd, (kracht, power). Vanmiddag bezochten we een Hawaaiiaans tempelcomplex een z.g. Heiau. Er zijn er heel veel van op het eiland, allemaal gewijde plaatsen waar religieuze handelingen werden voltrokken door de voorouders. Dit complex aan de Honaunau Baai, met vijvers, palm- en Nonibomen, gestapelde lavamuren en prachtige sterke beelden van houtsnijwerk is prachtig gerestaureerd. Het is hier heel stil, het regent zachtjes en we eten heerlijke Guacomole op een hele grote steen, die volgens de brochure de 'zetel van de koning' was, met een prachtig uitzicht over de oceaan, omringd door de wereld van de goden, die hier bijna tastbaar is.

5-10 Vandaag geen dolfijnen gezien, wel heerlijk gezwommen en gesnorkeld en genoten van het onderwatergebeuren. 's Avonds met Jannie, Vincent en Marcel uit eten geweest. Op de terugweg loopt de Jeep vast in de modder. Randyll haalt ons op en brengt ons thuis. Carolina maakt zich zorgen over de gang van zaken met de verslaggevers. Zij zijn in haar ogen nogal zakelijk en staan niet echt open voor ervaringen....Carolina vat het vastlopen van de Jeep heel symbolisch op.

6-10 Na een enerverend gesprek in de vroege ochtend waarbij iedereen zich uitspreekt, geeft Ryndall, een vriend van Carolina, ons een amber-healing. Hierna vertrekken we naar de baaien. Het lijkt wel of ik er al jaren ben....er volgt een snorkeltocht in de Kealakekua Baai. Reuzeschildpadden, scholen grote gele en blauw vissen, het blauwe water, de zon. Het is fantastisch. Naast mij verschijnt zo'n grote turtle. Het zonlicht schijnt op zijn schild en ik zie een meesterwerk van kleur en tekening. Hij haalt adem en blaast belletjes in het water. Traag en sierlijk bewegen zijn poten als vleugels. Gekartelde randjes tonen zich haarscherp af. Zijn schild is zo mooi verdeeld. Secondenlang zwemmen we samen, oog in oog, ik probeer in zijn tempo te bewegen, samen turtle. 's Middags gitaar gespeeld op de veranda. Alle vogels zongen mee. De Oceaan strekt zich voor mij uit. Zonder enige gene speel ik uit mijn hoofd liedjes, mag fouten maken, voel me eindeloos...schrijf een gedicht voor deze mooie plek.

7-10 Om 6.30 vertrekken we naar de haven voor een boottocht met Captain Wayne naar de dolfijnen en walvissen. We maken kennis met Amira en haar dochter. Amira geeft lomi-lomi, traditionele Hawaiiaanse massage. In een rap tempo varen we langs de kust, langs het chique Hilton hotel, waar dolfijnen in een (te) klein bassin worden geshowed aan de toeristen. Het is heerlijk op de voorplecht van de boot. We zien tientallen spinnerdolfijnen met vele jongen in hun kielzog. Dolfijnen met roze buiken, een teken dat ze exited zijn, volgens Carolina. Aan alle kanten van de boot is het een gespat van heb ik jou daar. Vele salto's, eindeloos plezier en gedol. Als we zelf in het water gaan verdwijnen ze. Verder gevaren naar een andere plek, waar zich plotsklaps Pilot Whales (grienden) aandienen...Grote walvissen waar we ook mee gaan zwemmen. We zijn ver uit de kust, in-the-deep-blue. De reusachtige lichamen zijn adembenemend mooi. Ook hier zwemt weer een baby. Ik heb mijn onderwatercamera bij me en die sta ik aan Carolien af. Zij neemt, in haar onstuitbare tempo, foto's van de walvissen van heel dichtbij. Wij blijven toch een beetje op gepaste afstand. Het is een bijzondere ervaring en de foto's die we later die dag ophalen zijn indrukwekkend mooi. Vooral een foto van een walvisoog drukt enorme Oneindigheid uit. 's Middags nog naar de Mauna-Kea (4205 m) gereden. Een prachtige rit door het maanlandschap van deze nu gedoofde vulkaan, langzaam gaat de zon onder, we zijn net te laat om de zonsondergang op het hoogste punt te bewonderen, maar de kleuren aan de avondhemel zijn wonderschoon, weids en stralend, alle tinten tussen roze en paars. Genoten van de prachtige vergezichten, de aarde en de hemel hier zo bij-een, de flonkerende sterren. 's Avonds laat weer thuis, waar Randyll ons nog verraste met een kop soep en snel naar bed...

9-10 Jarig vandaag. Toen ik gisteravond al in bed lag werd beneden de Mattheus Passion gedraaid, voor mij aangrijpend hard. De indrukken van de vorige dagen, het verdriet van de afgelopen jaren, ze trokken door mij heen en ik besloot ter plekke om die morgen niet mee te gaan zwemmen. Ik moest even alleen zijn, moest mijn eigen ceremonie doen. Op het terras wat gitaar gespeeld en gezongen, langzaam wordt het licht. Brandde wat wierook en trok een toepasselijke Mana-card. Ik vroeg om de hulp van de goden en begon langzaam een E te zingen, mijn tranen stromen rijkelijk maar ik blijf bij de kracht van de E klank, die sterker en sterker werd. Kon me helemaal laten gaan in mijn verdriet samen met die wonderlijke E. Toen ik na drie lange periodes stil werd hoorde ik een gezang en verrast keek ik op waar dat geluid vandaan kwam. Maar dan realiseer ik mij dat er niemand is....duidelijk hoor ik een volle diepe stem; er klinken veel A's en mijn aandacht is optimaal. Ik dank de godin voor haar antwoord en mediteer hierna nog een poosje. Voel me niet meer verdrietig. Dan doe ik wat praktische dingen en lig ik een poosje in de vroege morgenzon. Ik voel de wind strelen langs mijn huid. Het uitzicht blijft adembenemend mooi, ik voel me nu wel heel erg jarig, 51 jaar. Van Marcel krijg ik een fotorolletje voor mijn verjaardag.....

10-10 Vanmorgen weer de baaien af. Geen dolfijnen, wel weer prachtig gesnorkeld. De schildpadden, de vissen, het went nog niet echt dit feest van levendige kleuren en schoonheid en het heerlijke warme water waar je geen genoeg van krijgt. 's Middags op excursie naar de in werking zijnde vulkaan, op dit eiland aanbeden als de godin Pele. Een rit van ruim twee uur, we gaan er ook overnachten en er worden kampeerspullen meegenomen. Snel zetten we de tent op, nuttigen ons avondmaal uit de Health-store en vertrekken naar Pele. Het is al donker als we aankomen. In de verte zijn duidelijk de rode plekken te zien waar de vuurgloed van Pele af en toe oplaait. De lavastroom is adembenemend, evenals de zwaveldampen. Gelukkig staat de wind de goede kant op. We klauteren eindeloos over de gestolde lava. Kleine bordjes op de grond markeren een route. Met een zaklantaarn zoek je je weg over de lava brokstukken, in de verte dat fascinerende schouwspel van vuur, stoom en wind. Waar de kokende lava zich in de oceaan stort ontwikkelen zich vuurgloed en grote stoomwolken. De zwavellucht onmiskenbaar, het prikkelt in je neusgaten, je voelt het op je huid, het is hier bedwelmend warm, ondanks het late avonduur. Op de lava lopen je voeten licht en ik raak de grond steeds aan met mijn handen, we stappen over spleten waar we de weerschijn van oplaaiend vuur diep onder onze voeten bespeuren. Als we ons hart voldoende hebben opgehaald aan dit schouwspel gaan we nog een ander pad op. Dit pad eindigt op een plek waar de roodgloeiende lava langzaam oprispt uit de aarde en met trage vloeiingen de zo kenmerkende lava-tekeningen achterlaat. Slechts enkele centimeters staan we af van dit spektakel, voelen de hitte die eraf straalt, ik ervaar een diep ontzag voor dit gebied, voor deze berg, voor deze Godin Pele. Onwillekeurig denk ik aan de EDDA en de godenverhalen. Het is Pure Creatie, schepping in haar meest letterlijke vorm. De hitte, de dampen, je voelt de energie die hier oprijst uit moeder aarde, je voelt het diep in je eigen lichaam, geheimzinnige krachten worden openbaar. Deze kracht brengt mij dicht bij de woorden van Rudolf Steiner, die mij altijd weer aangrijpen : om te verwarmen wat te koel is en te verkoelen wat te warm is. Het speelt zich hier letterlijk voor mijn ogen af, ik ervaar een groot gevoel van dankbaarheid en verbondenheid. Verbonden met mijn eigen kracht. Ik weet waarvoor ik ben gekomen en vindt hier nu al deze antwoorden, stil, onuitgesproken maar zo waar. Terug naar de tent en slapen. 's Morgens een mango als ontbijt en een flesje ginseng thee. De eenvoudige camping is snel weer verlaten en opnieuw gaan we naar Pele nu vroeg in de morgen. Opnieuw klimmen we over de hobbelige weg. Het is zeven uur in de morgen. De warmte van dit gebied en zon zorgen snel voor soepele spieren. Ik voel opnieuw de aantrekkingskracht om zo snel mogelijk bij de scheiding tussen land/lava en water te komen. Het is niet geheel zonder risico. We betreden het ongemarkeerde deel van de vulkaan. We houden elkaars handen vast en vragen Pele om bescherming en guidance voor onze schreden. Randyll is al snel uit het zicht verdwenen en Carolina bidt voortdurend. Onder mijn voeten wordt de lavagrond letterlijk steeds warmer. De rest van het groepje blijft wat achter. Op een gegeven moment ben ik echt bang en realiseer ik mij dat er hier ook gevaar dreigt. Gevaar is een onderbuikgevoel. Ik leg mijn hand op mijn solar plexus. Ik vraag mijzelf af of ik echt verder wil gaan, of er moed aanwezig is. Dan verandert langzaam mijn angst in eerbied en respect en voel ik mijn angst verdwijnen; ik weet dat ik verder ga. Overal waar je voeten lopen voelt het warm, het knispert, het gloeit, het smeult, het rookt, het leeft, het is fascinerend. Dit is een initiatie. Ik klim en klauter naar het hoogste punt op de lava en kijk uit over de oceaan. Ik kom bij een plek waar de lavastroom traag grote organische godenlichamen vormt. De zielloze gestalten, de gezichten, voorzien van armen, biceps en benen lijken hulpeloos geboren te worden voor mijn inspiratie. De handen zijn geopend, het zijn er zo vreselijk veel. De gestolde lichamen van zoëven worden alweer overdekt met nieuwe creaties. Pele, moeder aarde, leven en dood, zelden heb ik het zo voor mijn ogen zien gebeuren. Haar kracht heeft mij helemaal doortrokken en er is een bepaalde lichtheid over mij gekomen. Onbeschrijflijk. Met Randyll klauter ik naar beneden en loop even later op mijn blote voeten over het zwarte lavastrand. We houden elkaars hand vast. Het is te groot om dit alleen te doen. We worden speels door een grote golf overvallen en raken doorweekt...het is allemaal okay. We wandelen nog wat rond en vinden onze weg terug. We sluiten af met een dankzegging aan de godin voor de behouden reis. De zorg en toewijding van Carolina en Randyll zal ik nooit vergeten. Ze zijn zeer hartelijk, toegewijd, zorgzaam aanwezig en ik voel een diepe verbondenheid met hen.

11-10. Vanmorgen geen dolfijnen in de baaien. Het wordt een vrouwendagje. De verslaggevers vliegen een dagje naar Pearl Harbour en zijn pas 's avonds laat terug. Met Carolina klimmen Jannie en ik zo'n 40 meter op onze blote voeten omhoog naar een z.g. lavatube. Een lavagrot met twee uitgangen (lijken op grote ogen), die als het ware over de oceaan uitkijken. Als we de klauterpartij naar boven voltooid hebben wandelen we een stuk de donkere grot in. Wonderlijk hoeveel houvast je nodig hebt aan plafond en muren als de bodem niet meer tot steun kan dienen. Op een iets lichtere plek hurken we neer en houden we elkaars handen vast. We vullen de donkere ruimte met tonen en klanken. De klank keert honderd keer sterker in ons terug. We zijn verbonden en zeggen zacht gebeden op. Gewoon spontaan wat in ons opkomt. Carolina, Jannie en Juliëtte. Tranen stromen vrijelijk en een golf van bevrijding stroomt door mij heen. Alweer een magische helende ervaring. Voorzichtig klauteren we later weer naar beneden. Als panters kleven we aan de lavarotsen en voelen onze voetzolen branden. Op een grote rots ontbijten we met wat crackers en thee. Later kopen we een ananas en appelbananen en brengt Carolina ons naar een palmenstrand. Het lijkt wel het decor van een mooie film. Het is hier paradijselijk en weldadig. We zijn me z'n drieën op het strand. Kokosnoten vallen met plofjes om ons heen. Er staat een flinke wind en de branding brengt grote sterke golven voort. Grote sterke golven voel ik overal en het voelt heerlijk aan om je erop te laten drijven en je te laten overweldigen. 's Middags slapen we wat op dit strand, maken foto's en zoeken schelpen. Tegen het eind van de middag, als we weer in het Lavahuis zijn leggen we Tarotkaarten, drinken een flesje wijn en praten met elkaar.

12-10 De laatste dag met Marcel, Vincent en Jannie. Na het dagelijkse snorkel- en zwemfeest bezoeken de we Health-Expo in Honaunau. We bezoeken een lezing van Joan Ocean, die ook een prachtige video over het leven van dolfijnen vertoond. Ik koop een setje Hawaiiaanse Manakaarten en krijg van Randyll weer een amber healing. Het fraaie hotelcomplex is leuk om te bekijken, prachtige zwembaden en een mooi strand. Overal zijn demonstraties van alternatieve therapieën. Ik heb een leuke ontmoeting met een Tai Chi Master. Met Jannie samen proberen we de bewegingen van een buikdanseres te volgen. 's Avonds nog een hapje gegeten met de hele groep en hierna naar het vliegveld om iedereen weg te brengen. Op de foto is te zien: Randyl anoints Juliette.

13-10 Heb nu het Lavahuis voor mij alleen. Zondagmorgen : we bezoeken de dienst in de Painted Church, waar een Hawaiiaanse dienst wordt gehouden. We worden welkom geheten, krijgen een lei (krans van bloemen, maar nu van wol) om en noemen onze namen, waarna de aanwezigen ons met een Big Aloha begroeten. Hierna brengen we een bezoek aan het stuk grond dat Carolina heeft gekocht. Een prachtig sereen maagdelijk stuk land. In lang vervlogen tijden behoorde het aan de koninklijke familie. Als door de goden ingegeven heeft Carolina dit stuk land in handen gekregen. Ik voel dat het land voor haar bestemd is en dat haar plannen hier verwezenlijkt kunnen worden. Later doen we de was, ruimen het huis op en smudgen het Lava-huis met de rook van saliebladen. Heerlijk geluierd, gelezen, genoten van muziek en mijzelf.

14-10 Op advies van Carolina tappen we 's morgens wat sap van een grote bananenbloem, wat ik op moet drinken. Het smaakt vreselijk bitter en de komende uren voel ik het medicijn door mijn lijf heen trekken. 's Middags rondom het huis een wandeling gemaakt, papaya's gevonden en foto's gemaakt.

15-10 Na het baaienritueel en een fijn gesprek plukten we Noni's bij de Heiau. Carolina vertelde mij over de geneeskrachtige uitwerking van deze vruchten. Hierna een bad genomen in een sacred pool aan de andere kant van de Kealakekua baai. Zout en zoet water vloeien samen in een grote natuurlijk gevormde badkuip van lavasteen. Heerlijk gepoedeld, gezeten en door grote golven overspoeld. Hierna even toeristisch gedaan. Een cappuccino tussen de toeristen en de atleten die zich voorbereiden op de Iron Man Triatlon. 's Middags lees ik in een boekje over de werking en de bereiding van deze Noni's de volgende tekst : every feeling of joy repairs the Ozon layer of our minds. Some day people will realize that the ozon layer of our planet is affected as much by the pollution of our society as by the pollution of our minds. Great joy shimmers brighter than the sun reflecting on the sea, brighter than any glitter paint.... (uit : Noni van Diana Fairchild)

16-10 Yes, vanmorgen weer dolfijnen....samen met Carolina drijven we boven die prachtige grijze lijven. Alweer een moeder met een jong en nog enkele andere dolfijnen. They are so beautiful, you just have to love them. Toen we in de zon nog wat lagen na te genieten vertelde ik Carolien over mijn droom die nacht. Mijn droom over de sjamanen en de opeenvolging van al die gezichten, die maar bleven komen en zich toonden. 's Middags brachten we een bezoek aan een pool, die ook wel Queens Bath wordt genoemd. Twee kleine natuurlijk gevormde vijvers met zoet water. Om de vijvertjes heen verrijst een badkamermuur van ruim twee meter hoogte, waardoor een heel intieme sfeer ontstaat. Het water wacht uitnodigend voor een bad. We kleden ons uit en stappen stil in het zilverachtige water. De badkuip heeft verrassende gangen die onder de rotsen doorlopen, het is dus ook een lavatube. Langzaam en flink onder de indruk van grote schoonheid waden we langzaam steeds verder naar binnen. Zonlicht speelt over de rotsen en het water, in de donkere ruimten is dit ons enige licht ter oriëntatie. Steeds verder en dieper, de stilte is intens en indringend. Twee reusachtige ogen van 'wachters' van lava-bogen versperren ons de weg, kijken ons aan en lijken ons te beproeven. We wachten hand in hand tot het okay voelt om verder te gaan. Het zonlicht glijdt met ons mee en Carolien roept zachtjes de godin aan. Steeds verder en verder. Het is zo donker dat we onze lichamen en elkaar niet langer kunnen zien. We zijn samen - één. We kunnen niet langer rechtop staan. Lava stalagtieten maken dat we ons behoedzaam bewegen. Wat een bijzondere ervaring hier in dit dikke koele water. Langzaam keren we terug tot de zon ons weer rijkelijk begroet en overspoelt met verwarmende stralen. Langs het laddertje klauteren we weer omhoog. We eten onze lunch met blote handen, het voelt aan als een gewijde maaltijd. Stil danken we de goden en lopen terug naar de auto. Kite board surfers springen op hun weg terug ook even in de koninklijke badkuip om het zout van hun lichaam af te spoelen. Dat maakt het allemaal weer heerlijk aards. 's Avonds heeft Randyll heerlijke pompoensoep gemaakt en we eten met z'n drieën in het lavahuis. Ik voel me heel gelukkig in de aanwezigheid van deze lieve mensen.

17-10 Vandaag wordt het weer anders. Na een korte instructie van Randyll ga ik er alleen op uit met de Van. Als ik het hobbelige weggetje naar beneden afrijd bestormen vele angsten me. Ik weet de weg niet, ik heb nog nooit in zo'n auto gereden, maar vindt het ook wel spannend. Maar ik vind gewoon de baai en ga voor een swim alleen door de surf. Ik hoor wel dolfijnen, maar ik zie ze niet. Ik breng de groeten van Carolina over aan de dolfijnen en wens ze een fijne dag. Na ruim een uur sta ik weer op het strandje, met flippers en snorkel. Op de terugweg werd ik toch wel behoorlijk verrast door een flinke golf die mij ondersteboven smeet. Het autorijden gaat best goed en ik besluit door te rijden naar de volgende baai. Hier wil ik wat foto's maken van de schildpadden en de vissen met mijn onderwater camera. Het is verbazingwekkend hoe snel je hier door kleinzieligheid en angst heen gaat. Hoe snel ik van kwetsbaarheid kracht kan maken. Dat gebeurt hier overal. Spiritualiteit is hier common-life experience. Het is een echt paradijs. Voor mij wel lastig om me zo over te geven, maar ik wil het wel heel graag. Don't try, just do it. 's Avonds met de noni's in de weer geweest.

18-10 Aan de kleur van het water weet je al bijna of ze er zijn. Dan zie je de grijze vinnen en een eerste ochtendsalto boven het blauwe water. Carolina huppelt blij over de lavastenen en ik strompel niet minder blij achter haar aan. Vanmorgen zwemmen we om de één of andere reden niet samen. Al snel ben ik bij een groepje en drijf ik minutenlang boven de prachtige dieren en voel hoe ontspannen ik raak. De dolfijnen komen heel dichtbij en ik maak enkele foto's. De ontmoetingen verlopen toch iedere dag weer anders. Ze schieten nu links en rechts voorbij en ik vind het al heel normaal ze te begroeten, te herkennen en te bewonderen. Deze hele morgen was er die moeder met dat levenslustige jong, hij zwemt zo vaak zo dicht langs mij. Ik verbeeld me dat hij naar mij omkijkt en lijkt te knipogen. In zijn ogen ligt een uitdrukking die ik kan omschrijven als: 'Kom op, Leef!' Ik herken de levenslust van mijn kinderen, in een andere vorm weliswaar, maar onmiskenbaar levenslustig. Het wekt ook mijn levenslust op en ik 'begrijp' de boodschap. Het is een eindeloos verstoppertje spelen. Boven water is het een gespat van salto's, onder water glijden ze snel voorbij. Er zijn nog enkele zwemmers in het water. Iedereen is enthousiast, klinkt blij en opgewonden. Na ruim twee uur sta ik weer op het strand. Als terloops kom ik dan te spreken over mijn dilemma's tijdens het overlijden van mijn dochter. De reactie van Carolien is zo lief, helder en zinvol dat ik onmiddellijk de waarheid kan zien in haar ogen en woorden. Het boek Beyond, dat ik (ook al zo lief) van Alijd kreeg vlak voor mijn vertrek, zal deze dag verder mijn gezel zijn. Het verhaal van Elleke van Kralingen toont teveel overeenkomsten om niet door aangedaan te worden. Ik zit alleen op een muurtje en zie nog steeds dolfijnen zwemmen. Ik lees in het boek en tranen beginnen te stromen. Toen Carolina mij eerder vroeg of de dolfijnen ook een 'boodschap' voor mij hadden moest ik het antwoord schuldig blijven. Maar nu, tussen mijn tranen door, begrijp ik wat zij al eerder zag. Diep in mij klinken de klassieke woorden: 'het is volbracht'. Nu kan ik alle gebeurtenissen echt loslaten....ben niet langer bang te vergeten, haar te vergeten. Dag, lieve Gemma. Dank dat je er was voor mij, dank je dolfijnen, dank je Carolien, dank je oceaan, dank je golven. Ik voel me bibberig en huilerig, als we verder gaan met deze dag. Maar op Hawaii duurt het nooit lang want de volgende uitdaging staat alweer voor me. Carolina parkeert de auto, na een autorit van zo'n anderhalf uur, bij een zeer idyllisch uitziende plek. Het is ook weer een heilige plek, een plaats waar voorouders begraven liggen. Prachtige bomen in een groot grasveld, wat eerder aan een golfbaan met oceanview doet denken. Er is zelfs een 'hole'. Deze bestaat uit een groot bassin, dat op een lager gelegen plateau is gesitueerd. Om naar beneden te komen hangen er uitnodigend twee touwen aan de rotsen. Een soort abseilen dus, op je blote voeten, voeten die in de rotsen wat steunpunten kunnen vinden. Dertig meter diep, misschien twintig. Het uitzicht op een rotspartij in de oceaan waar de golven constant op beuken. Aan de achterkant van de rotsen zijn die golven kleine watervalletjes geworden....het is een metafoor. We zijn niet alleen, er zijn ook weer twee reuzeschildpadden die hier onbekommerd rondzwemmen. In onze private pool (nog nooit heb ik een hotel gezien met zo'n unieke locatie) is het nu heerlijk toeven. Snel laten we onze kleren achter en dompelen we ons onder. Rechts de rotsen steil omhoog met de touwen, links rotsen steil naar beneden. Door en boven dit alles is het stil en buldert de oceaan. Na dit buitengewone bad klimmen we weer omhoog, wat verbazingwekkend gemakkelijk gaat. We rijden nog een stukje en maken ons op voor een flinke wandeling. Ik trek mijn wandelschoenen aan, Carolina houdt het bij haar slippers. Een mooi stel dat daar zo door de weilanden bergopwaarts gaat. Koeien en stieren staan links en rechts en maken langzaam plaats als wij langskomen. De weilanden verdwijnen en we gaan het bos in. We passeren enkele prachtige watervallen, maar deze zijn nog niet het doel van onze tocht. De geluiden van de waterval en de nevel lijken dit prachtige gebied te betoveren.. Stil lopen we de laatste minuten achter elkaar op een smal pad omgeven door rotsen en een diepe afgrond. Dan is er ineens het klaterende geluid van een grote waterval. Het enorme watergeweld dondert hier in een reusachtige massa steil naar beneden. In de gigantische douchestraal is een kleine plaats om te staan of te hurken. Naakt sta ik onder de stroom en voel het koude water tintelen op mijn huid. Op mijn hurken stoot ik oerklanken uit over de vallei, die zich onaangedaan en prachtig groen voor mij uitstrekt. Het ijskoude water masseert mijn nek, rug en billen, het is een hartverwarmende ervaring. Dit lichaam, deze klanken, stromend, levenskrachtig - het water, dat ben ik. Al mijn chakra's worden schoongespoeld. Het is al bijna weer donker als we de koeien en de stieren weer passeren. Als een blok val ik in slaap en schrik wakker van de wekker 's morgens vroeg....

19-10 Ik heb eigenlijk nog helemaal geen zin om al op te staan. Maak snel wat brood en thee en wandel naar beneden. Vandaag ga ik heel letterlijk onderuit. Ineens lig ik op mijn gat in de modder tussen het lavahuis en het huis van Randyll. Het doet flink zeer en in stilte vloek ik op de lavastenen en mijzelf. Carolina wil een paar e-mail berichten lezen en vraagt of ik wil rijden. Ik denk dat ik fantastisch goed naar beneden rijd, maar Carolina corrigeert mij steeds. Ik sla de verkeerde weg in, rijd te hard, rem te vroeg of te laat en als we bij de baai zijn ben ik kapot. We moeten ook weer zwemmen, want er zijn ook dolfijnen. Voor het eerst zie ik er tegenop het hele eind te zwemmen. Ik ben dus niet vooruit te branden in het water en hoop stilletjes dat Carolina gewoon haar eigen gang gaat en snel naar de dolfijnen toe zal gaan. Ik volg wel, in mijn eigen tempo... Carolina zwemt echter terug naar mij en informeert wat er aan de hand is. Ik ben ondertussen al drie keer bijna gestikt in mijn masker en voel me ineens vreselijk down. Ik sluit me op die momenten letterlijk af van de buitenwereld en kan/wil niet luisteren naar wat iemand anders mij te vertellen heeft. Toch weet Carolina mij weer te raken met haar woorden en ik voel mij niet veroordeeld door haar (wel door mijzelf). Ik haat mijzelf op deze momenten en hoop dat ze zo snel mogelijk voorbij gaan. Carolina kijkt mij aan en ik kan haar heldere blik nauwelijks verdragen. Ze probeert mij duidelijk te maken dat ik gisteren veel heb losgelaten en nu bang ben voor de ontstane leegte en weer terug dreig te vallen in de oude emoties. Het klinkt zo simpel, ik houd van lekker ingewikkeld...Ik moet haar wel vertrouwen, bovendien lijkt het of ze mijn zware gedachten kan lezen. Natuurlijk wil ik genieten van het water en de dolfijnen en van mijzelf. Hand in hand zwemmen we verder. Ik denk dan dat het door mijn instelling vandaag wel niks zal worden met de dolfijnen. Het tegendeel is waar, rechts en links komen ze op ons af gezwommen. We hangen stil in het water, nog steeds hand in hand. Er gaan geen vreugdegolven door me heen, er lijkt niets licht, maar de dolfijnen blijven komen. Ik stik opnieuw in mijn masker en geduldig frunnikt Carolina wat aan mijn masker. Opnieuw onder water, ze wachten op ons, dus ook op mij. Ik worstel met mijn negativiteit, maar ben ook in staat te bedenken dat letterlijk nog veel dieper onder mij de dolfijnen aanwezig zijn en blijven. Ze zijn duidelijk bij ons en laten zich heel erg zien. Ik had bijna geschreven van hun goede kant. Maar dat is nou precies mijn gedoe. Mijn schaduwkant kan ik zo slecht verdragen. Mijn onzekerheid, domheid, en onwilligheid het wordt me hier allemaal getoond. Het mag er allemaal zijn, het is er. Er wordt ook van gehouden, nu ik nog zelf. Zwemmen met dolfijnen een spiritueel avontuur? Een nieuwe dimensie dient zich aan. Carolina brengt me na deze zwemtoch naar huis, waar ik douche, een stukje lees en in slaap val. Voel me de hele dag wankelig en het regent aan één stuk door hier hoog in de bergen. 's Middags Carolina voorgelezen uit dit dagboek. We hebben het artikel van Marcel ook van commentaar voorzien. Lastig toch, leven, waarheid, visie, commentaren, weergeven hoe iets 'is'. Sleutelzin vandaag : Er is geen gevecht met God, je vecht met jezelf. Carolina vertelt mij het verhaal van de cheetah's. De sterke, en de zwakkere. De zwakkere zoekt overal bescherming en huilt om zichzelf. Het verdriet van de sterke om het 'loslaten' van de broeder. Voor mij betekent dit ook de tweestrijd die ieder mens (meestal) in stilte en niet eens altijd bewust met zich zelf voert. Uit Ramtha : you possessors of Divine Intelligence and freedom of will, who are the great creators of all life. It is you who created the morning sun, the evening sky and the loveliness of all that is. You are God, indeed wonderfully disguised as limited, wretched entities.

20-10 Zondagmorgen, met Randyll gezwommen en dolfijnen gezien. Hierna nog gaan surfen met Randyll en ik heb gesnorkeld in de prachtige baai bij het mooie hotel. 's Middags geluierd en vroeg naar bed. Maandag weer vroeg op pad met Carolina.

21-10 We maken een fantastische swim van ruim 2 uur met de dolfijnen. Vandaag is het weer een hele show. De dolfijnen komen naar ons toe en zwemmen weer weg. Met forse klappen op het water laten ze nadrukkelijk weten aanwezig te zijn. Links en rechts duiken ze op, ze willen echt contact, interactief. Ook de andere dolfijnenzwemmers zijn opgetogen. Er wordt heel wat afgelachen en gesproken op dit dolfijnenterras in the Big Blue. Hierna gaat de jeep richting Yoni cave. Onderweg draaien we heerlijke muziek van de sun-people. Na anderhalf uur rijden, maken we een korte stop voor wat fruit en een cappuccino. Prachtige ontmoeting gehad met Elizabeth Jenkins. Wat zij in haar boek over Peru beschrijft komt in essentie overeen met wat ik hier meemaak. Zij heeft een Peruaanse gids, die haar ervaringen toelicht en deze plaatst in het licht van de Inca traditie. Als we bij de Yoni-cave zijn, parkeert Carolina de auto en we bereiden ons voor op deze gang die ons diep in de buik van moeder Aarde zal brengen. Nauwelijks zichtbaar voor mijn ogen is daar de ingang. Ik zie veel restanten van offeringen, bloemen en schelpen. We dalen letterlijk af en klauteren naar beneden. Voor we verder gaan spreken we een gebed uit. Het is alweer niet geheel ongevaarlijk. Je moet er niet aan denken dat er hier iets gebeurt. Een paar minuten ben ik vreselijk bang. Weer heel anders dan op de lava-flow. Nu blijf ik echt bang. Carolina voelt mijn angst en we praten er even over. Voorzichtig loop ik achter haar aan, terwijl mijn voeten lavastenen proberen te vinden die niet los liggen. Ik heb het gevoel een vreselijk kabaal te veroorzaken in de grot. Met een zaklantaarn zoeken we de weg voor onze voeten. Via enkele richels laten we ons behoedzaam naar beneden zakken, steeds verder en dieper in de buik van Pele. We passeren bochten en kruipen op onze knieën door lage gedeelten. Ooit heeft iemand hier zelfs een ijzeren hek neergezet. Mijn hart blijft maar bonzen en toch wil ik verder. Langs richels, diepe gaten ontwijkend probeer ik achter Carolien aan in dit labyrinth mijn weg te vinden. Ineens zijn we op de plek, de Yoni ligt geheel verscholen, diep in de lava tube. Als je er niet op wordt gewezen zou je er ook zomaar aan voorbij kunnen gaan. Maar onmiskenbaar zijn hier de gevoelige contouren van een vrouwelijke vagina. Onvoorstelbaar dat de lavaflow zich weet uit te drukken met deze anatomische precisie. Dit is het werk van bezielde krachten. Ik leg het meegenomen fruit voorzichtig op de grond neer. Carolina gaat op de grond liggen en ik vind een plaatsje en ga met gekruiste benen zitten. De stilte is ondraaglijk intens. Ik begin vreselijk te zweten en ben na enkele minuten drijfnat. Als bij toeval druppelt boven mijn hoofd af en toe wat water op mijn kruin. Het lijkt of er een verbinding tot stand wordt gebracht. Er volgt een luchtige zucht wind, ik weet mij gewassen en gedroogd; zacht spreek ik mijn dank uit. Als ik luister naar het gesuis in mijn oren, waar ik eerst zo angstig van was word ik mij langzaam bewust van de woorden 'wees-bij-mij'. Het zijn geen woorden met een doel of een intentie. Als ik het later probeer op te schrijven, lijkt een deel van de glans alweer verdwenen, maar mijn ziel weet wat werd ervaren. Deze stille afstemming in deze grot letterlijk aan de andere kant van mijn wereld. Op handen en voeten ben ik erin gekropen om met deze plek te versmelten. We branden een tak Salie en spreken opnieuw gebeden en dank uit. Vragen om wijsheid en inzicht, vragen om nederigheid. De vlammetjes van het offervuur spelen een eigen spel in dit aardse duister. Tegen de wand van de grot speelt een diffuus licht. Voor mij lijkt het op het beeld van de Hindoegodin Shiva. Al die geheimzinnige armen en benen draaien in het eindeloze spel dat schepping heet. Even voorzichtig als we gekomen zijn gaan we terug. Opnieuw een intense gang terug naar het licht, dat ons ook weer verwelkomt en verwarmt. Geboren en herboren. Vlak bij zijn de steam-vents. In de tropische regen verwarm ik mijn lijf in een sauna-achtige grot, hete zwaveldampen komen hier direct uit de grond. De lavarotsen zorgen voor een soort cabine en de hitte reinigt intens. Op de terugweg raken Carolina en ik elkaar even kwijt. Het wordt al donker en het gebied is lastig begaanbaar. Carolina bezeert haart voet behoorlijk. We rijden het lange stuk terug naar huis, diep onder de indruk. Ik rijd ook een stukje, maar als de weg wat bochtiger wordt en ik langzamer ga rijden, grijpt Carolina in en rijdt verder naar huis. Ons plan om op het maanverlichte Ho'okena strand te slapen wordt door de regen doorkruist. Nog een biertje en een sigaretje en dan val ik als een blok in slaap in mijn eigen bed.

22-10 Vandaag voorlopig mijn laatste swim, want vanavond vlieg ik terug. De dolfijnen wachten al en snel verdwijnen we in het water. Na mijn inmiddels gebruikelijke ritueel van zeewater inslikken en geen adem krijgen slaag ik er weer niet in om in het kielzog van Carolina te blijven. Carolina stopt en zegt mij mijn spieren te gaan gebruiken en haar te volgen.. Dan zijn de dolfijnen ineens heel erg om ons heen. Het zijn er veel, ze zijn speels en duidelijk uit op interactie. Ik zie dolfijnen de liefde bedrijven, gracieus versmeltend, nauwelijks waarneembaar. Eén dolfijn zwemt met volle vaart op ons af, zwenkt opeens opzij en passeert Carolina razendsnel, neemt bovenwater een loupe en komt vervolgens vlak naast mij weer naar beneden. Het water komt helemaal tot leven. Wel vijf of zes keer herhaalt hij zijn speelse bewegingen en ik kom ogen te kort om het allemaal in mij op te nemen. Dit is Feest. Ons eigen feest, dolfijnen, Carolina en ik. We genieten en raken er niet over uitgesproken. Een andere zwemmer Thomas heeft het allemaal gezien en foto's gemaakt. Nagenietend van de laatste swim, ontbijten we met z'n drieën en één papaya. Tomas en ik verbinden de voet van Carolina, de snee van gisteren is opnieuw gaan bloeden. Eenmaal weer in het lava-huis ga ik mijn koffers pakken. Heb aan Randyll gevraagd of hij deze periode wil afsluiten met mij. We hebben een sessie met klankschalen en Frankincense op hete lavastenen. Zijn welluidende stem die de klankschalen begeleidt dringt diep door. De kracht van de klinkers is mij vertrouwd en ik prijs mijzelf gelukkig deze lieve man bereid te vinden dit ritueel met mij te delen. We eten nog een hapje op weg naar het vliegveld, om kwart over negen 's avonds verlaat ik Hawaii.
Juliëtte

Weer terug in Nederland na ruim twee weken Hawaii, heb ik soms moeite met omschakelen. Er is duidelijk sprake van een andere energie. Niet in woorden uit te drukken, maar wel duidelijk voelbaar, het voelt zwaarder aan en geeft een moe gevoel. Een gevoel van "ik ben er, maar ik ben er niet". Niet meer zo van "go with the flow", maar meer gehaast, met meer druk, alsof je ineens van alles moet.

Ik ben mezelf dankbaar dat ik mezelf de gelegenheid heb gegeven om deze reis te vinden en uiteindelijk ook te maken en ik ben Carolina dankbaar voor de manier waarop zij deze reis inhoud geeft en begeleidt. Voor mij kwam deze reis op een moment, waarop ik het gevoel had vast te zitten en niet verder te kunnen. Ik wist heel goed wat ik wilde en ook was het me duidelijk geworden hoe ik dat vorm wilde geven, maar op de een of andere manier kon ik er niet goed mee aan de slag. Ook merkte ik dat mijn lichaam me allerlei seintjes gaf, waar ik even helemaal niets mee kon. Dit was heel frustrerend.

Het was duidelijk dat er iets moest gebeuren, en dat iets bleek Hawaii te zijn. Mijn voornaamste reden voor deze Hawaiireis was de mogelijkheid om met "vrije" dolfijnen contact te maken. Dit was iets, wat ik al heel lang erg graag wilde en op eerdere momenten was de reis van Carolina me al opgevallen, maar de tijd was er toen blijkbaar nog niet rijp voor, want ik had er nog steeds niets mee gedaan. Maar nu dus wel .

De dolfijnen waren alles wat ik me ervan had voorgesteld en meer dan dat. Iedere ochtend waren ze er en vele malen hebben we er daadwerkelijk contact mee gemaakt en samen met hen gezwommen. We waren vaak lang in het water en zwommen verder dan we in de gaten hadden. Het was vaak emotioneel, vooral toen ik een keer door een grote dolfijn werd aangeraakt. Er werd tegen mijn schouder geduwd en ik dacht dat het iemand van ons groepje was, maar toen ik opzij keek keek ik recht in het rechteroog van een grote dolfijn, die vlakbij mijn gezicht was. Dit gaf een heel speciaal gevoel, hij keek dwars door me heen en de rest van die dag en nog lang daarna had ik het gevoel niet helemaal wakker te zijn, me in een soort droomstaat te bevinden.

De dolfijnen hebben voor mijn gevoel dingen in mij aangeraakt, die ik langer of korter geleden heb weggestopt, niet wilde zien, niet wilde voelen. Hierdoor kwamen er allerlei gevoelens naar boven, waar ik niet altijd wat mee kon, en ik heb dan ook vele tranen gelaten. Door het programma, dat Carolina voor ons had, waarbij we "heilige" plaatsen bezochten, probeerden we de kracht van die plaatsen te gebruiken om in onze eigen kracht te gaan staan. Het ging vooral om contact te maken met onze vrouwlijke "Godinnenkracht"via het contact met Moeder Aarde. Het aanraken door de dolfijnen van de lagen, die deze kracht bedekten maakte het naar mijn gevoel mogelijk om met behulp van verschillende rituelen/ceremonien op deze krachtplaatsen vele zaken uit deze lagen los te laten. Iedere keer werd ik opnieuw geconfronteerd met taaie overtuigingen over mezelf, die ik dacht achter me te hebben gelaten, maar die nog steeds krachtig in mijn gevoel aanwezig bleken. En deze overtuigingen hielden me blijkbaar al geruime tijd gevangen, zodat ik het gevoel had aardig klem te zitten. Iedere ervaring bracht me weer een stukje verder, waardoor mijn gevoel langzaam maar zeker veranderde, zonder dat ik precies kon aangeven wat er nu veranderde. In ieder geval was het duidelijk dat ik steeds lichter werd en meer de vreugde kon voelen ondanks de emoties, dieerbij kwamen.

Ik begon me zachter en vrouwlijker te voelen en dat bleek ook te zien, heel bijzonder! De combinatie van de hoge energieen van Hawaii, de dolfijnen, de krachtplaatsen(waterval, Pele, Yonicave, Manakea), Carolina en niet te vergeten de hechtheid en steun van het groepje van 4 vrouwen, met wie ik deze "reis" maakte, gaf mij de mogelijkheid om mijn gevoelens te ervaren, zonder oordeel en inmenging van mijn gedachten, die gewend zijn om de boel aardig te controleren. Hierdoor kon ik loslaten en steeds meer mijn vrouwlijke kracht, de "Godin" in mezelf ervaren. En nu zien hoe ik in het veel hectischer leven in Nederland deze kracht kan vasthouden en gebruiken.

Loes Brouwer

September 2003

Je hebt me bij de hand genomen en me, op een heel liefdevolle manier, met humor en speelsheid geleid. Soms ietwat streng, heb je me geholpen te groeien en meer in mezelf thuis te komen. Hiervoor wil ik je danken.
Ik heb veel van je mogen leren en daarnaast heb ik in jou het zusje gevonden dat ik tot op heden niet heb gehad.
Ik houd van je en hoop dat je op jouw land gelukkig zult zijn en "als een koningin zult regeren" en dat je je plannen en wensen zult kunnen realiseren.

Ik heb genoten van alle prachtige tochten. Het zou te ver voeren alles te beschrijven maar ik zou er toch graag twee willen uitlichten zoals bijv. die naar het gletchermeer van de Maua Kea. Het sacred moment van de onderdompeling bij zonsondergang én bij volle maan is een moment dat ik mijn hele leven niet meer zal vergeten. Net zomin als het voor mij zeer moeilijke moment toen ik op de tocht naar Pele (lavastroom) vanwege nachtblindheid moest afhaken en achterblijven en me nog nooit zo eenzaam heb gevoeld.
Maar toch, beide uiterste momenten hebben mij wel doen beseffen dat zowel vreugde als teleurstelling bij het leven horen en dit verrijken en dat er na - een teleurstelling - toch altijd weer iets moois komt.

En dan natuurlijk de zwemtochten en ontmoetingen met de dolfijnen, de pilot whales, de turtles en alle andere dieren. Zeer kostbare, emotionele en magische momenten en zelfs ook de onverwachte ontmoeting met een haai was ongelooflijk mooi.
Zelfs het feit dat ik de eerste drie dagen behoorlijk misselijk ben geweest, speciaal na contact met water, doet hier niets van af.
Bovendien denk ik dat ik veel geluk heb gehad omdat ik - in de kleine vier weken die ik op Big Island heb doorgebracht - bijna iedere dag met de dolfijnen heb kunnen en mogen zwemmen.

Ik heb het gevoel dat ik me nu ongeveer kan voorstellen hoe het paradijs er uit moet hebben gezien en ben ervan overtuigd dat God iets onvoorstelbaar moois heeft geschapen en dat we Moeder Aarde met alles er op en er aan moeten koesteren en beschermen.

Ook zou ik het iedereen toewensen om in ieder geval eens in je leven zo'n "reis" te maken want bij vertrek heeft zich in je een diepgaande metamorfose voltrokken die je alleen maar dankbaar stemt maar je moet er natuurlijk wel voor open staan staan en het willen laten gebeuren.

Aloha en heel veel liefs, Marianna Boogaard

Rosa, dertien jaar:

Lieve Carolina, hier komt mijn stukje voor je gastenboek, Als je het wilt mag je het best op je site zetten!

Ik vond de reis naar Hawaii heel mooi, bijzonder en leuk. Het was jammer dat het maar drie weken was! Er gebeurde veel bijzondere dingen. Het leukste vond ik denk ik de boottochten, waarbij de dolfijnen met z'n honderden om de boot zwommen, het leek net of we in een koets zaten!!! Ik vond het ook geweldig om turtles te zien, en al die mooie vissen. (en de haai, waarbij ik blij was dat we veilig op de boot zaten!) & nbsp; De tochten naar de vulkaan, de sterrenwacht en de watervallen waren ook heel leuk. Bij de vulkaan was het echt magie, toen de lava speciaal voor ons (zo leek het) ging stromen! Het ritueel dat we bij het gletsjermeer deden was heel mooi. Normaal doe ik niet zoveel rituelen, maar dit was echt leuk. & nbsp; De watervallen waren zoooo mooi! En zo leuk dat we eronder konden!! Dat was echt super. Je paste heel goed in ons gezin, het was echt leuk met z'n vijfen! Ik heb nu al zin om terug te gaan!

'Zwemmen met dolfijnen' schrijf ik op. Ik vouw het briefje op en verbrand het in een waxinelichtje. Ik pak een stukje arabische koek en terug in de kring eet ik de koek met m'n ogen dicht op. Ik visualiseer dat ik met dolfijnen zwem. Zie mezelf tussen dolfijnen. Ik weet dat dit gaat gebeuren.

Met dit wensritueel startte de workshop buikdansen. Dat dit mij naar Hawaii zou brengen wist ik toen nog niet maar dat hiermee 'iets' in gang gezet was, wist ik.

Augustus 2002
In het blad 'Spiegelbeeld' lees ik een artikel van iemand die is gaan zwemmen met dolfijnen op Hawaii. Het spreekt mij erg aan en ik besluit de website 'magic-in-paradise' te bezoeken. Ik ben erg onder de indruk en laaiend enthousiast. Daar zou ik wel naar toe willen... Ik roep mijn vriend erbij en liet hem de site zien. "Als je daar graag naar toe wilt dan moet je dat doen" is zijn reactie.

De weken daarna denk ik veel na over of ik het nu wel echt wil of niet. Gek genoeg regel ik ondertussen wel van alles zoals vrij op m'n werk en opvang voor mijn dochtertje.
Eindelijk hak ik de knoop door: ik ga in januari 2003 naar Hawaii. Met veel twijfels boek ik begin oktober.

Oktober 2002
Een paar dagen na de boeking.Twee roze stipjes... hoera, ik ben zwanger! Tegelijkertijd slaan nieuwe twijfels toe over m'n reis naar Hawaii. Kan ik wel zo'n wereldreis maken als ik zwanger ben? Is dat wel goed voor m'n kindje?
Diep in m'n hart ben ik bang. Bang voor alles wat er gaat komen. Bang om mezelf tegen te komen. Bang omdat ik zwanger ben. Bang om te vliegen. Mijn 'omgeving' wijst me ook nog eens op een aantal 'gevaren' zoals de zwaveldampen bij de vulkaan die we gaan bezoeken. Eigenlijk heb ik genoeg redenen om het te annuleren. De vliegtickets zijn nog niet geboekt dus dat geeft geen problemen.

Ik moet door. Ik voel dat ik door moet. Ik kan hier niet onderuit. Als ik ga annuleren maak ik een fout, zo voelt het. 'Boven' wordt alles voor me geregeld. Ik moet een transformatie doormaken, of ik wil of niet.

December 2002
Ik twijfel nog steeds. 4 januari komt steeds dichterbij. M'n zwangerschap verloopt goed. Tegen m'n vriend zeg ik dat de verloskundige het laatste woord heeft. Haar advies zal door- slaggevend zijn. Ik bezoek begin december de verloskundige en vertel haar over mijn reis. Stiekem hoop ik dat ze zal zeggen dat het beter is om tijdens de zwangerschap niet aan zo'n onderneming te beginnen. Het tegendeel blijkt waar. Ze is laaiend enthousiast en moedigt me zelfs aan deze prachtige reis te gaan maken... er is geen weg meer terug.

zaterdag 4 Januari 2003
Vandaag is de grote dag. Ik ga op reis! Ik ga naar Hawaii! Ik vlieg via London en Los Angelos naar Hawaii. Een reis van 25 uur van huis tot huis. Op Hawaii is het in de wintertijd 11 uur vroeger als in Nederland. Op zaterdagavond kom ik doodmoe op Hawaii aan.

De eerste stap die ik op Hawaiiaanse bodem zet bezorgt me kippenvel. Het voelt fantastisch. Ik kom thuis.

Terwijl ik op m'n koffer sta te wachten hoor ik opeens m'n naam roepen: 'Henriëtte'. Ik zie Carolina die ik herken van haar website. Ze begroet me hartelijk en ik krijg een krans van groene bladeren om m'n nek als welkom. Al pratend en of we elkaar al jaren kennen rijden we naar het lavahuis.

Daar heb ik geen zin meer om m'n koffer uit te pakken en ga na een telefoontje met thuis meteen naar bed. Morgenochtend gaan we al vroeg met dolfijnen zwemmen.

Ik ben vroeg wakker en maak kennis met mijn huisgenoot Ann, een Amerikaanse vrouw. We zijn maar met z'n tweeën in het lavahuis en kunnen het meteen goed met elkaar vinden.
We worden opgehaald door Carolina en gaan op weg naar de baaien. Eerst naar Kealakekua, wat zo prachtig 'poort naar de eeuwigheid' betekent. Maar helaas, geen dolfijnen, alleen hoge golven. Al zouden er dolfijnen zijn, we zouden niet met ze kunnen zwemmen. Go with the flow is al snel realiteit. Geen dag zal verlopen zoals wij het in gedachten hebben.

De hoge golven houden aan en dat doet ons besluiten naar "Pele" te gaan. Na een flinke rit zetten we onze tenten op en vervolgen onze reis. Het wordt donker. We lopen, bij het licht van een zaklamp, over de gestolde lava in de richting van de plaats waar de lava in de zee stroomt. Op een mooie plek gaan we met z'n drieën zitten en we kijken alleen maar. Het is zo mooi. Ik visualiseer dat ik alles wat niet bij mij hoort in de lavastroom gooi en dat het daar voor altijd weggewerkt wordt. Daarna krijg ik prachtige ideeën en voel me heel erg verbonden met "Moeder Aarde".

Die nacht beleef ik iets bijzonders. Ik val niet in slaap maar doezel en sluimer. Opeens krijg ik een prachtig visioen. Ik zie Pele! Een mooie Hawaiiaanse vrouw die een 'hoorn van overvloed' leeggooit. Ze blijft gieten maar de hoorn raakt niet leeg. Dan is ze verdwenen. Voor mij is het een bevestiging dat ik met de mooie ideeën die ik de avond ervoor kreeg iets moet gaan doen in de toekomst.
De volgende ochtend gaan we al vroeg op pad. Als we bij het vulkaangebied aankomen hangt er zwaveldamp. De pluim boven zee staat op het land gericht. Meteen moet ik weer denken aan de waarschuwingen die ik in Nederland kreeg. Ik besluit te bidden om bescherming. We eten wat en maken ons klaar voor een lange wandeling. Als we vertrekken zie ik tot mijn grote verbazing dat de zwaveldamp de andere kant op gaat (naar links) en de pluim boven zee gaat richting de zee (naar rechts) en wat zo bijzonder is: de wind komt van recht voor. Voor mij lijkt het of ik door de rode zee mag lopen (het verhaal van Mozes met het volk Israël).

Na een lange wandeling komen we bij de lavastroom, bij Pele. Ik ben zo onder de indruk dat ik in huilen uitbarst. Carolina en Ann staan verderop en hebben dezelfde reactie. Dit is zo indrukwekkend. Ik blijf maar kijken en kijken. Ik voel een diep respect voor Vader God en Moeder Aarde.
Als we een paar uur later bij de auto terugkomen zie ik dat de zwaveldamp weer terug komt en de pluim boven zee weer afbuigt richting land. Ik dank voor de bijzondere ervaringen van die dag.

Uiteindelijk duurt het negen dagen voor ik voor de eerste keer met dolfijnen kan zwemmen. In die tussenliggende dagen is er zoveel gebeurd en beleefde ik zoveel moois dat ik dat helemaal niet erg vond. Dit terwijl ik juist voor het zwemmen met dolfijnen naar Hawaii was gekomen.

Het grote moment breekt aan. De 'surf' is goed en er zijn dolfijnen! Vol goede moed maak ik me klaar om het water in te gaan. Jaren geleden had ik al eens gesnorkeld op de Malediven, dus ik verwacht geen problemen. Maar wat ik nooit zou bedenken gebeurt, overkomt me, zoals alles op Hawaii. Een onbeschrijfe- lijke angst overvalt me. Niet voor de dolfijnen maar voor het water. Ik heb altijd graag vaste grond onder m'n voeten maar dat ik zo'n angst zou hebben...
Ik tol op m'n benen, durf niet door de 'surf'. Carolina moedigt me aan en wordt uiteindelijk boos. Dat helpt, want daardoor word ik ook boos op mezelf. Op dat moment besluit ik dat ik die dag ga zwemmen met dolfijnen. Ik zwem met een ongelofelijke kracht en als een ervaren snorkelaar richting de vinnetjes die boven het water te zien zijn. Even later word ik omringd door dolfijnen. Ik strek verlangend m'n armen naar ze uit (al mag je ze nooit zomaar aanraken) en geniet van het moois wat ik zie. Ik hoor de prachtige fluittonen van de dolfijnen en waan mijzelf in een andere wereld. Hier gebeurt iets. Ik ben over m'n angst heen!

De derde keer zwemmen met dolfijnen is een hele bijzondere ervaring. Ik zwem alleen. Verderop zwemmen wel wat mensen maar in mijn directe omgeving niet. Een groep dolfijnen komt om mij heen zwemmen. Niet zomaar een groep maar heel veel moeders met jongen. Iets heel bijzonders, omdat ik zwanger ben. Geweldig!

Ik voel me één van hen en zwem rustig met ze mee. Wat overweldigend.
Na het zwemmen blijkt dat bijna niemand die ochtend met dolfijnen gezwommen heeft.

Naast het zwemmen met de dolfijnen hebben we nog veel meer gedaan en is er ook heel veel gebeurd. Te veel om nu te beschrijven. We hebben ons gedompeld in een godinnenbron, we hebben onder een enorme waterval gestaan om onze aura schoon te spoelen en we hebben veel tijd doorgebracht op de 'place of refuge', de plaats waar ik heel veel uit het verleden heb kunnen verwerken. Mijn lievelingsplek op Big Island. We hebben gelachen en gehuild en ik ben heel veel van Carolina, Hawaii en de dolfijnen gaan houden.

Ann vertrok op woensdag in mijn eerste week op Hawaii. De rest van de tijd (anderhalve week) waren Carolina en ik samen. We hebben elkaar goed leren kennen. Voor mij is Carolina een engel met een bijzondere taak hier op aarde. Zij wist mij op het juiste moment datgene aan te reiken wat ik nodig had. Dat was vaak confronterend maar altijd vanuit een hart wat overstroomt van liefde. Ik hou van je Carolina!

December 2003
Ik kan niet geloven dat ik een jaar geleden af zat te tellen naar de vertrekdatum van mijn 'missie' naar Hawaii. Toch is het zo. Ik had toen niet kunnen denken dat ik zo'n doorlopende transformatie door zou maken. Tot op de dag van vandaag zit ik in de flow. Ik laat me er in meegaan en ik geniet!

Toen ik van Hawaii terug kwam voelde ik me of ik in het paradijs geweest was: gelukkig, rustig, in harmonie en balans en vol liefde. Kon dat maar voor altijd zo blijven.

Helaas werd ik al weer snel geconfronteerd met de spelregels van de Nederlandse maatschappij. Agenda's, plannen en op de klok leven... je komt er in dit land niet onderuit.

De belangrijkste les die ik op Hawaii geleerd heb is te leven in het hier en nu. Dat is de sleutel om te 'overleven' in een hectische maatschappij als in Nederland. Niet alleen in Nederland natuurlijk, maar altijd en overal. Het lukt ook mij niet altijd maar het is een leerproces, een bewustwording.

Ik voel me nog steeds gelukkig en vol liefde. Hier, in Nederland, krijg ik regelmatig praktijklessen van datgene wat ik leerde of waar ik me bewust van werd op Hawaii. Mijn transformatie gaat door en ik sta nog steeds in verbinding met Hawaii. Ik denk elke dag aan Carolina, Hawaii, de dolfijnen en Pele. Het was voor mij de reis van mijn leven en ik ga zeker een keer terug!

Van jongs af aan voelde ik mij in mijn element in het water. Water heeft mij altijd gefascineerd.

Zonder ooit de risico’s beseft te hebben zwom ik als 10 jarig meisje in Zuid Limburg gewoon voor de aardigheid eens de Maas over en weer. Toen leerde ik voor het eerst iets over de onderstroom. Er was een geweldige kracht waar ik niet tegen op kon zwemmen. Ik moest met de stroom mee, of ik wilde of niet. Jaren later dreef ik op een luchtbed over een fantastisch snel stromend riviertje in Duitsland. Van wild water kanoën had ik toen nog nooit gehoord. De kilometerslange tocht terg (door heel veel brandnetels) had ik er graag voor over. Maar pas volkomen in mijn element kwam ik de afgelopen jaren toen ik twee maal een periode op het prachtige Big Island van Hawaï verbleef.

Overal waar je rijdt op het eiland heb je het contact met de Oceaan. In mijn bed hoor ik de lavarotsblokken grommen als zij over elkaar geschoven worden door de surf, de branding.

Op de plek waar ik verbleef is een oude Hawaiaanse tempel, een z.g. Heau. De plek wordt ook wel de Place of Refuge genoemd. Ooit, zo zegt de legende. kwamen de Polynesiërs hier aan land. Bovendien is deze plek het geografische midden van de Piramide van Gizeh en de Machu Picchu, zo heb ik mij laten vertellen. Kortom een echte krachtplek. Honderden meters strekken zich enorme lavarotsen uit in de oceaan. In de rotsen zitten gaten zo groot als badkuipen, ze zijn vaak gevuld met warm zeewater. Ook zijn er brokken lava, die uitnodigend aanvoelen om op te gaan liggen. Mijn vriendin Caroline en ik ondernamen deze tocht regelmatig aan het begin van de avond. Het is altijd even klimmen en klauteren over die lava, maar het is de moeite waard. Het gevoel van de uitgestrektheid, het geluid van de machtige golven, de palmbomen en de langs springende dolfijnen zijn een ongekend decor. De elementen aarde (vulkaan, godin Pele, het dragende), de intens en/of koesterende kracht van de zon (vuur), en water (het stromende) omhullen je als een oervader en oermoeder, waar dartel leven uit opspringt. Stil liggen we op deze wonderlijke lavarotsen. De helende krachten werken in op onze ziel. Het dagelijks bestaan met z’n eigen ritme vervaagt. Het begint zachtjes te regenen. De lavarotsen zijn nog warm van de zon. Ik verbaas mij dat deze harde ondergrond zo zacht aanvoelt. In mijn hoofd is een kleine explosie als ik mij realiseer op welk punt van de wereld ik hier lig. Ik voel mij nietig en groots tegelijk. In mijn hart voel ik een steeds meer toenemende weldadige vrede, het duurt eindeloos en dijt uit en uit…. Bewegingloos lig ik daar in de armen van de goden, ik weet mij gewiegd en gewassen. Ik denk niet meer, ik voel niet meer, ik ben ‘alleen’ nog maar. Wat een geborgenheid in deze openheid. Ik voel mij waarlijk gezegend door deze plek. Met een leeg hoofd en een licht hart loop ik uren later langzaam terug. Mijn vriendin wacht op mij, stil rijden we terug naar huis.

De volgende dag gaan we de baaien af om te kijken of de dolfijnen er zijn. De eerste baai is de Kealekekua baai, dat betekent zoveel als Pad van de Goden, maar vandaag geen dolfijnen. Ik lig achterin de bak van de pick-up truck. Ik geniet van de rit en het natuurschoon langs de 2 e baai, dan komt de derde baai en hier is het raak: hier zijn dolfijnen.

Snel snorkel en flippers aan en in het kielzog van Caroline zwem ik richting dolfijnen…

Van de opwinding stik ik al bijna direct in mijn masker. Onder water koraal, grote gele vissen, adembenemend mooi en stil. Dan hoor ik dat hoge geluid, dat zo kenmerkend is voor het sonar systeem van deze mooie dieren. Caroline zwemt een stukje met mij mee en houdt mijn hand vast. En dan zomaar uit het niets zijn ze daar: dolfijnen. Majestueus, gracieus, ze geven mee en bewegen in water, in het eindeloze blauwe water, waar miljoenen lichtbelletjes schitteren onder de blauwe deinende deken van de oceaan. M’n hart bonst, mijn ogen schieten vol tranen, mijn masker loopt langzaam vol….adem, adem, naar boven….even op adem komen en dan weer onder water naar de dolfijnen kijken. Enkele baby dolfijnen zwemmen zij aan zij met hun moeders. Het is een grote groep. Onder mij, naast mij, rechts en links is daar een feestelijk welkom van al die grote grijze lijven. Een viertal mannetjes is heel serieus samen, ze lijken rechtop in het water te staan en hebben elkaar iets te vertellen. Hun verbondenheid treft mij. Samen, groots, en toch ieder op zich. We blijven lang dit schouwspel volgen. Het kost weinig moeite om contact te blijven houden. Uiteindelijk, na ik weet niet hoe lang in het water te zijn geweest, zwemmen we terug naar het strand en blijven lang in de warme ochtendzon liggen, moe, heel voldaan en gelukkig vanwege deze bijzondere ontmoetingen……...

Aan de kleur van het water weet je al bijna of ze er zijn. Dan zie je de grijze vinnen en een eerste ochtendsalto boven het blauwe water. Vanmorgen zwemmen Caroline en ik om de een of andere reden niet samen. Al snel ben ik bij een groepje dolfijnen en drijf ik minutenlang boven de prachtige dieren en voel hoe ontspannen ik raak. De dolfijnen komen heel dichtbij en ik maak enkele foto’s met de onderwatercamera die ik ’s morgens heb aangeschaft in de supermarkt. De ontmoetingen verlopen toch iedere dag weer anders. Ze schieten nu links en rechts van mij voorbij en ik vind het al heel normaal ze te begroeten, te herkennen en te bewonderen. Deze hele morgen was er die moeder met dat levenslustige jong, hij zwemt zo vaak zo dicht langs mij. Ik verbeeld me dat hij naar mij omkijkt en lijkt te knipogen. In zijn ogen ligt een uitdrukking die ik kan omschrijven als: ’Kom op, Leef’’…. Het is een eindeloos verstoppertje spelen. Boven water is er het gespat van de enorme salto’s, onder water glijden ze snel voorbij. Na ruim twee uur sta ik weer op het strand. De ontmoetingen met de dolfijnen hebben een enorme impact op je energie. Het is onmogelijk om niets te voelen, er gebeurt van alles met je. Ik zie datzelfde gebeuren bij andere dolfijnenzwemmers die in het water zijn. Ik ben hierheen gekomen om inspiratie op te doen. In de afgelopen jaren hadden verlies en verdriet een enorme aanslag op mijn levenslust gedaan. De onderstroom van het leven zelf dreigde mij mee te sleuren in een gigantische burn-out. Mijn studie filosofie, meditatie, stemwerk en alle andere inspirerende zaken ten spijt was ik op mijn bodem aangekomen. Hier in dit warme water van de Pacific komt onverwacht voor mij een boodschap waar ik zo lang naar heb gezocht. Tussen mijn tranen door klinken klassieke woorden: ‘het is volbracht’. Nu kan je alle gebeurtenissen echt gaan loslaten….De dood van mijn lieve 20 jarige dochter Gemma, de erop volgende echtscheiding en verhuizing. Ik voel me bibberig en huilerig, als we verder gaan op deze bijzondere dag. Maar op Hawaï duren deze gevoelens nooit lang, hier is de magie voortdurend aan het werk…maar de vreugde en de levenslust die blijven. Ik voel mijn hart weer kloppen en weet: ‘dit is mijn hart, mijn eigen hart, hier maak ik aanspraak op’.

Met een groot gevoel van dankbaarheid aan dat prachtige eiland en al haar bewoners van het land en de oceaan, neem ik weken later afscheid. De pijn in mijn hart zo wonderlijk getransformeerd. In mijn hart leeft weer een glimlach, waarmee ik de wereld tegemoet kan treden.

Aanvankelijk was ik bang dat ik te veel verwachtingen zou hebben van deze reis. Het tegendeel bleek waar te zijn; ik ontving meer dan ik in mijn stoutste dromen had durven hopen. Deze reis heeft mijn leven veranderd en na mijn terugkeer in Nederland heb ik mijn min of meer doodgelopen leven grondig onderzocht en aangepakt.

Het afgelopen jaar heb ik een opleiding gevolgd als uitvaartbegeleider. De uitvaartbranche bevindt zich in een vernieuwende fase en hierin zie ik een nieuwe zinvolle uitdaging. Ook denk ik vanwege mijn eigen ervaringen een goede begeleider te kunnen zijn voor mensen die op heel persoonlijke wijze vorm willen geven aan een afscheid van een geliefd familielid. Op mijn visitekaartje staat een logo met dolfijnen. Zij zijn beslist mijn inspiratiebron geweest.

Veel mensen zijn geïnteresseerd in mijn ervaringen en door hier regelmatig over te spreken en te schrijven blijft de verbinding met Magic Island levend en tastbaar.

Carolina 001 808 328 7356 bel me even, dan bel ik je terug, e-mail: magical@maui.net