Dolphin Diary

In het jaar 1995 heb ik mijn eerste ervaring met dolfijnen gehad. Die keer was het met dolfijnen die in relatieve gevangenschap leven; in een stuk oceaan dat was afgesloten van de open oceaan met een net. Er waren twaalf begeleide duiken in mijn vakantie pakket, en ik besloot ze allemaal in dit stukje oceaan te doen, om zo veel mogelijk kans te hebben om de dolfijnen te ontmoeten.
We waren met een klein groepje aan het "scuba" duiken. Het was voor mij de zesde duik in hetzelfde relatief kleine en "saaie" gebiedje. Pas tijdens deze zesde duik kwamen de dolfijnen dicht bij ons.

Ik voelde toen al aan dat dolfijnen gevoelig zijn voor de energie van mensen. Dolfijnen hebben een duidelijke voorkeur voor "pure" mensen, de puurheid als die van een kind (ze zijn gek op kinderen!), en houden van humor, zachtheid, integriteit, echtheid, speelsheid, en dergelijke.

Deze groep mensen waren Engelsen en zij hadden veel humor en voor mijn gevoel ook andere eigenschappen zoals hierboven beschreven. En inderdaad: we kregen veel aandacht van de dolfijnen, echt opvallend veel! Het was een waar feest! Een van de dolfijnen kwam naar mij toe en wreef zijn gehele lichaam langs mijn arm. Het voelde zijdezacht en machtig door de kracht van het lijf. Ik was er zeer gelukkig mee. De dolfijnen hadden aandacht voor ons gehele groepje, en deden met iedereen weer iets anders. Bij een van de duikers probeerden een dolfijn zelfs zijn flipper uit te trekken. Na een half uur zo genoten te hebben, was onze tijd op en volgden de dive master weer langzaam richting het strand. We waren nog steeds diep onder water, toen we een dolfijn in z'n eentje zagen wachten, zo leek het. Deze dolfijn kwam doelbewust naar mij toe en nam mijn arm tussen zijn tanden. Er was geen ontsnappen mogelijk, maar het deed niet zeer. Vervolgens bewoog hij zich naar een verticale positie en kwam vlak tegen mijn lichaam aan. Hij draaide met mij in de rondte en nam me mee in een soort spiraal beweging. Ik was totaal gedesorienteerd. Ik zag en voelde alleen nog maar dolfijn van buiten, van binnen, en overal. De wereld draaide, ik draaide en draaide en had zelf geen enkele controle in het gebeuren. Overal zag ik die prachtige grijze, zijdeachtige dolfijnenhuid, totdat 't ineens over was. De dolfijn had mij naar de oppervlakte gebracht en verdween weer. Ik was extatisch gelukkig. Dit was mijn eerste intense contact met dolfijnen, en het veranderde mijn leven voorgoed. Ik weet nog steeds niet precies wat het nou was, maar na deze spiraaldans kwam ik duidelijk veel beter in m'n vel te zitten.

Het jaar daarop wilde ik met echt vrije dolfijnen zwemmen, en ging daarvoor naar de Bahama's. Met een groepje van acht Nederlanders zouden we een week op een boot verblijven, tesamen met een kapitein en een kok. Onze week was gevuld met orkanen en Baracuda's, disharmonie tussen een paar mensen op de boot, en het afwezig zijn van dolfijnen. Aan het einde van het vijfdaagse verblijf op de boot hadden we gelukkig nog een fantastische ervaring met de dolfijnen gehad, en dat maakte veel goed.

De kapitein had de motoren al gestart om terug naar land te gaan; einde reis. Ikzelf was vroeg op en was overdonderd door de plotselinge verschijning van de dolfijnen. Ons groepje was voor het grootste deel heel "karaktervol" geweest over de teleurstellende loop van de week. Het leek wel of dat belangrijk was geweest; we hadden het allemaal opgegeven en niemand deed er echt moeilijk over. Nu waren ze er dus toch nog, en op het allerlaatste moment! Ik bevond mij aan de andere kant van de boot dan de rest van de groep en had slechts een dolfijn bij me in de buurt. Ik bedacht me dat ik daar zou blijven, bij die ene dolfijn. De anderen waren aan het zwemmen met een redelijk grote groep dolfijnen aan de andere kant van de boot. Later bleken die mensen ook geweldige ervaringen te hebben gehad. Een vrouw was zwanger, en de dolfijnen kunnen dat zien. Zij en haar vriend, de vader van het kind, werden intens omcirceld en kregen veel aandacht.

Ikzelf was aan het kijken naar een dolfijn die wat heen en weer aan het bewegen was op de bodem van de oceaan, zo'n twintig meter onder me. Ik vroeg me af wat die dolfijn aan het doen was. Toen draaide de dolfijn zich om en toonde mij zijn buik met....een echte erectie! Vervolgens kwam hij langzaam omhoog, schuin naar mij toe, en met absolute sexuele energie. Helemaal geen lachende speelse dolfijn, een opgewonden dolfijn met mij als focus. Het was ongelooflijk, en ademloos keek ik naar zijn nadering. Hij kwam steeds dichter bij kwam, en ik hing stil in het water met een totaal overweldigd gevoel. Op een bepaald moment was de dolfijn nog maar zo'n drie meter bij mij vandaan, en ik kreeg wat angst " wat is ie van plan, zou ie echt....?!" Mijn hart begon te bonken, en juist op dat moment draaide de dolfijn zich langzaam van mij af, met nog steeds die indringende blik naar mij. Ik was intens onder de indruk en wist dat deze "Spotted Dolphin" mij iets over sexualiteit had geleerd in het algemeen, en over die van dolfijnen en mijzelf in het bijzonder.

Dit was overigens ook mijn eerste kennismaking met de uitwerking van disharmonie tussen mensen op de dolfijnen: ze blijven daarvan dus gewoon weg! Ook heb ik de energie bij de Bahama's als verre van prettig ervaren. Pas later begreep ik het onprettige gevoel dat ik had gehad in het Bahama gebied. Ik las in een artikel over de energie centra op aarde dat er zeven belangrijke energiegebieden op onze planeet zijn, die allen met elkaar in verbinding staan; de Bahama's schijnen in die onderlinge verbinding de negatieve! pool van Hawaii te zijn. Dat had ik dus gevoeld.

Mijn groep gasten bestond uit vijf vrouwen; jong en dynamisch, succesvol en ze zaten allen goed in hun vrouwelijke energie. Ik was blij met hun positieve levensinstelling en humor. Na een aantal dagen jungle en lava tochten, hadden we onze eerste boottocht. Verschillende van hen konden niet echt goed zwemmen, laat staan snorkelen. Ik had al met ze geoefend, maar het was nog niet tot een punt gekomen dat ze zich echt veilig voelden met snorkel en masker, vooral Marian had een enorme waterangst.
Het is altijd heel spannend om erop uit te gaan om de dolfijnen te vinden, want je weet nooit zeker of het die dag zal gebeuren. Deze dag gebeurde HET. De dolfijnen waren al snel om ons heen en het waren er veel, wel honderd "Spinners". Mijn policy is dat ik altijd eerst zelf even uitcheck of de dolfijnen wel met ons willen zwemmen. Ook nu weer, stopten we de boot en ging ik eerst alleen het water in om te zien wat er zou gebeuren. Niet veel. Ze kwamen niet naar me toe en bleven wat bij de boeg van de boot ronddansen. Ze wilden duidelijk interactie met ons, maar niet in het water zo leek het. Ik stapte weer op de boot en de kapitein startte de motor om de dolfijnen te volgen.

De dolfijnen hadden duidelijk besloten om contact met ons te maken vanuit het water onder de boeg van onze boot. De boeg ligt dicht op het water, waardoor de dolfijnen zeer dichtbij ons zijn wanneer wij vanaf de boot naar ze kijken, luisteren, en met ze communiceren door geluidjes te maken en dergelijke. Op deze dag was dit eigenlijk ook een fantastische oplossing, want slechts een van mijn gasten was een goede zwemmer, maar "uit conditie".
Uren bleven de dolfijnen bij ons en menige traan werd gelaten. Andere, commerciele, boten voeren langs, maar niemand leek onze dolfijnen te zien. Ze lieten ons allemaal met rust, geen opdringerige andere boten die hun grote publiek ook een kijkje wilden geven, en dat was zeer opmerkelijk. Het leek of de dolfijnen zich onzichtbaar hadden gemaakt voor anderen. Wij met z'n zessen mochten een hemelse ervaring hebben geheel en al voor onszelf en heel langdurig. Al mijn gasten hadden nu een machtige dolfijnen ervaring, zonder de uitdaging en de angst aan te hoeven gaan wat zwemmen in de oceaan met zich mee zou hebben gebracht in dit geval.
De volgende dag gingen we weer uit, nu met een andere samenstelling van gasten. Ikzelf had een vaag gevoel dat er misschien wel geen dolfijnen zouden komen omdat de vorige dag zo intens was geweest. Een van mijn gasten vroeg mij:" Wat denk je Caroline, komen ze vandaag?", en ik antwoordde met een wedervraag: "Wat is jouw gevoel?". Zij voelde van wel en vroeg mij hoe op de beste manier haar intuitie te gebruiken en hoe ze ze kon aan roepen. Mijn antwoord was: "verlangen met heel je hart en dan gaan waar je verlangen je heen stuurt, zo doe ik het". Peinzend tuurde ze weer over de oceaan en plotseling riep ze uit: " Ze zijn er!". Vreemd, want niemand van ons had wat gezien, en we keken intens om ons heen, maar zagen nog niets na een aantal minuten. "Ja zeker, ik zag een vin". hield ze vol.
Tot onze verbazing had ze gelijk. Ze waren alleen door haar gezien, zij was degene die op dat moment zo verlangde, zo geloofde. Ze had een moment voor ze de vin zag aan het Universum om een teken gevraagd, zo vertelde ze.
Direkt nadat ze om dit teken had gevraagd zag ze een zonnestraal recht in het water schijnen, en dat had haar aandacht getrokken. Precies op die plek zag ze heel even en zeer miniem de dolfijnenvin, vlak bij de boot. Wij waren zeker doorgevaren als zij ons niet had gestopt. De dolfijnen gingen de andere kant op dan wij op dat moment.
Dit is een goed voorbeeld van " manifesting your dreams" en van het gebruiken van het intuitieve contact met het Universum en de innerlijke Sjamaan. Al was het alleen al voor dit gebeuren had zij voor mijn gevoel het doel van haar spirituele reis al bereikt.

We gingen voor drie nachten naar "The Big Island" om in de baaien met dolfijnen te zwemmen. Marian, degene die zo'n angst voor water had, zou speciale snorkel begeleiding krijgen van Douglas, een vriend van mij. Alreeds de eerste morgen hadden we het geluk dat de dolfijnen in de baai waren, en wel in de meest toegankelijke voor onervaren zwemmers. Deze baai is rustig, niet diep, en het water is meestal glashelder.
De dolfijnen waren zeer speels en deden met ons mensen, zo'n twintig, het zg. "bladspel". Verschillende dolfijnen dragen met "een stalen gezicht" een boomblad ergens op hun lijf; op de staartvin, rug- of zijvinnen. Soms op hun snoet. Dan word je ineens indringend van dichtbij aangekeken en wordt het blad losgelaten. Je wordt nog indringender aangekeken nu, zo van "toe dan!"
Dus als onhandig mensje probeer je dan dat blad te pakken en het ludiek ergens bij jezelf te plaatsen, meestal op je vingertoppen. De dolfijn blijft nu om je heen draaien als een voetballer anticiperend op het moment dat de bal weer vrij komt.
Goed, dan laat jij jouw blad weer los en de dolfijn doet soms eerst net of ie dat niet heeft gezien, waar jij dan weer een beetje van in de war raakt, "Heeft hij nou wel gezien dat ik het blad heb losgelaten?" "Weet hij nou nog wel welke het is? Zal ik het opduiken en het opnieuw doen als ie wel oplet?"
Je weet ineens ook niet meer welke dolfijn het nou was met wie je het spel speelde. Wat ontredderd kijk je om je heen en dan gaat ineens een van de dolfijnen in de buurt recht op het eerst genegeerde blad af en vangt het nonchalant op met een van de vinnen. De dolfijn, de andere speler, had de gehele tijd alles in de gaten gehad!. Dolfijnen zijn vaak vol van humor.
Deze keer was het een zeer bijzondere, intieme, speelse, en zeer langdurige dolfijnen zwempartij. Er waren zeker tachtig dolfijnen en verschillende mensen hadden hun eigen groepje dolfijnen om zich heen. Ikzelf was alleen met een groep van zo'n veertig dolfijnen, zeker een uur lang. Ze waren druk met mij en ik kon mijn geluk niet op. Een van de dolfijnen had een speciaal lijntje met mij en kwam uitzonderlijk dicht bij en deed dat steeds weer. Ik dook op duidelijke uitnodiging met deze dolfijn mee naar beneden, en toen mijn lucht opraakte, gingen we samen naar de oppervlakte en kwamen tegelijk boven. De dolfijn sprong uit het water, en ik ook, bij het boven water komen, zo goed als ik kon. Het was onwerkelijk, en zo vreugdevol!. Er is geen wild dier op onze aarde die dit soort contact met mensen aangaat.

Marian had nog steeds een sterke waterangst, maar door het nog sterkere verlangen om bij dolfijnen te zwemmen, was ze vol moed om het nodige te overwinnen. Douglas, is een uitzonderlijk goede zwembegeleider en heel geduldig. Hoe hij het voor elkaar kreeg mag een wonder heten, maar ze dreef in de baai met haar gezicht in het water en ademend door dat voor haar claustofobische pijpje.

En ja, natuurlijk, de dolfijnen kwamen naar haar toe keer op keer. Zij wisten dat zij niet echt het vermogen had naar hen toe te komen, dus kwamen ze naar haar toe. Deze vrouw is veranderd door deze, en andere ervaringen tijdens haar Hawaii reis. Haar leven zal nooit meer hetzelfde zijn, haar transformatie was enorm en ze is er heel gelukkig mee.
Een van mijn andere gasten had ook een magische ervaring: ze zag zichzelf ineens geheel alleen in de baai, kon Douglas even niet vinden, en ze wilde terug naar de kant. Zij was een redelijke zwemmer, maar ineens voelde ze een onvermogen om het stuk naar het strand terug te zwemmen en raakte eventjes in een lichte paniek.
Ze vertelde ons later het volgende: op het moment van haar angst, kwam een groep dolfijnen onder haar zwemmen en het water voelde ineens veel zwaarder en "dikker", zo beschreef ze. Het water leek haar op te tillen en dat bleef zo totdat ze de kant had bereikt. Alle paniek verdween onmiddelijk, en na een tijdje boven de dolfijnen met een rustig gangetje richting strand te hebben gezwommen, was ze weer vol vertrouwen en bovendien bijzonder onder de indruk.

Na enkele uren achter elkaar met de dolfijnen bezig te zijn geweest, wilde ik wel weer naar de kant; mijn maag knorde van de honger en ik begon ook dorst te krijgen. De laatste gast, ook een echte "die hard", zou met mij mee terug zwemmen naar het strand.

Telkens wanneer we een eindje hadden gezwommen, kwamen de dolfijnen ons letterlijk de pas afsnijden, en lieten de boombladen voor onze neus los om ons te verleiden tot meer spel, en natuurlijk met succes!. We doken weer naar de bladen en in het spel. Het was alsof ze ons niet wilden laten gaan, en ons duidelijk wilden maken dat we heus nog wel energie hadden voor meer spel. Het was ongelooflijk, ze deden dit keer op keer, waardoor we uiteindelijk een heel uur langer in het water zijn gebleven.
Mijn liefde voor de dolfijnen was zo allesomvattend, ik was zo vervuld!. Zij hadden weer eens mijn gasten laten zien dat dolfijnen magie bestaat en ze hadden weer eens een enorme portie liefde uitgedeeld.

Na het overlijden van mijn Bob in een tragisch ongeval, kwam ik na een jaar alleen te zijn geweest een man tegen die in mijn ogen een ware held is. Iemand die uitzonderlijk veel heeft gedaan om wilde dieren van leed en uitsterven te redden. Hij had mij echter duidelijk gemaakt dat er geen sprake kon zijn van een liefdesrelatie, en hij gedroeg zich lichamelijk uiterst afstandelijk. Ondanks dat voelde ik toch veel sensuele energie van hem naar mij afkomen, maar stijfjes zette hij steeds wat tussen ons in en bij het afscheid nemen kreeg ik zo'n "tentframe" hug. Kont naar achteren en dan toch maar proberen iets van een omhelzing neer te zetten. Het was gewoon komisch.
Toen ik er wat van zei kreeg ik als antwoord: "zodat er geen miscommunicatie tussen ons kan zijn." Ik was eerst nog wat aan het glimlachen, maar toen hij echt weg was, voelde ik me een beetje rot. Hij had mij verschillende keren gezegd dat ie me aantrekkelijk vond, en koppig hoopte ik toch op meer. Nu wist ik het niet meer zo goed, de boodschap werd duidelijk. Ook goed, dacht ik: dan kan ik hem ook wel vragen met mij naar Lanaii te gaan om te kijken of de dolfijnen er zijn. Ik had veel in huis aan de computer gewerkt de afgelopen weken, en voelde ineens een intens verlangen naar dolfijnen.
Hij ging mee.

Vroeg opgestaan en op weg met de auto en daarna met de boot. Aangekomen op het strand waren er nog geen dolfijnen te zien, maar er waren ook nog geen mensen. Het water was zeer uitnodigend, dus we besloten direct te gaan snorkelen. Hij is net als ik een goede zwemmer en ik vond het leuk om in het water te zijn samen met hem. Natuurlijk zorgde hij voor een letterlijke afstand tussen ons van enige meters, want dat was tenslotte de onuitgesproken afspraak. Ik hoorde geen dolfijnen en begon me na een tijdje verwonderd af te vragen of ze wel zouden komen. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat ze niet zouden komen, hier was ik in het water, met een echte dierenredder, een van de eerste echte haast militante helden, die veel effekt heeft gehad op de behandeling van walvissen, dolfijnen, driftnetten, tijgers, beren, etc. Daar zouden toch dolfijnen op af moeten komen?

Op de boottocht hadden we al dolfijnen gezien, en zij sprongen en speelden dat het een lieve lust was. Natuurlijk was dat een goed teken geweest, maar het begon erop te lijken dat dat alles was geweest.
Ik keek naar mijn maatje die naar de bodem dook. Hij had een koffervis op het oog. Heimelijk kon ik het niet laten om te denken "typisch een man, hij moet toch even aan mij laten zien dat ie zo diep kan duiken en zo lang z'n adem in kan houden".

Hij was wat aan het frummelen daar op de bodem en terwijl hij weer naar boven kwam, zag ik dat hij een gemene vishaak met snoer van de bodem had verwijderd. Wonderbaarlijk dat een strijder voor onze natuurlijke bronnen dat nou weer vindt! Ik was nog meer onder de indruk van hem en van hoe het Universum werkt. Even later gebeurde nog een keer zoiets: hij duikt weer en komt boven met een goede snorkel die hij op de bodem had zien liggen. Het geval wilde, dat hij een geleende snorkel had, met een beperkt luchtgat , en dat deze vondst een uitkomst was. Op mijn aandringen veranderde hij van snorkel, en met een hand vol spullen snorkelde hij weer verder, met mij nog steeds enige meters bij hem vandaan. Ik zei iets aardigs tegen hem, maakte even echt contact, keek op, en JA de dolfijnen recht voor ons! Het leek dat de sprongen voor ons bedoeld waren, om zich aan ons te tonen
Ze kwamen recht op ons af en ik was zielsgelukkig en ook zeer tevreden!. Ik riep hem en zei dat hij het hopelijk niet erg vond dat ik mijn bikini topje had afgedaan. Ik wil niet met mijn bikini top aan met de dolfijnen zwemmen, dat voelt onnatuurlijk voor mij, en zonder topje voelt het alsof ik meer hart contact met ze kan maken. Ik heb het idee dat ze me dan ook beter herkennen. Voor Amerikaanse mannen is een topless vrouw bepaald opvallend en erotisch, maar daar kon ik toen niet mee zitten; daar was het wat mij betreft niet voor bedoeld. Hij had een dolfijnenzwem en ik ook, maar de dolfijnen kwamen deze keer niet echt dichtbij. Voor mij was het vergeleken met andere dolfijnen ontmoetingen wat matig. Hij echter, was heel blij, want hij had al bijna twee jaar niet met dolfijnen gezwommen. De afstand tussen hem en mij in het water werd steeds groter, omdat we beiden onze eigen gang gingen. Ineens voel ik een drang, een stout idee, ik bedacht me: "waarom houd ik me aan zijn regels hier. Ik wil bij hem zijn, ik wil met mijn lichaam dicht tegen het zijne aan zwemmen. Weet je wat? Ik ga het gewoon doen, de dolfijnen zijn hier en ik wil gewoon voor mijn verlangen gaan. Hoe kan hij ooit weigeren".
Zo gedacht zo gedaan. Ik zwom naar hem toe en gleed met mijn lichaam naast hem. Toen pakte ik zijn hand en legde die op mijn buik, met mijn hand daar weer overheen, om te voorkomen dat ie direct zou terugtrekken. Integendeel, hij werkte mee, en zachtjes bewoog hij zijn hand heen en weer op mijn buik. Het voelde heel sensueel en ik voelde het warm worden binnen in m'n lichaam.
En wat gebeurt er? Ongelooflijk! De dolfijnen komen terug naar ons toe. Allemaal! Ze werden duidelijk aangetrokken door de erotische energie, en keken en keken, en draaiden rondjes om ons heen op een of twee meter afstand.
Het water was bezwangerd van sensualiteit, en dat vonden de dolfijnen blijkbaar heel aantrekkelijk. Het contact en het draaien om ons heen duurde zeker een half uur, maar de tijd stond stil voor ons, zeer stil.
De dolfijnen vertrokken pas weer toen twee andere zwemmers enthousiast eindelijk hun doel hadden bereikt: die twee snorkelaars met al die dolfijnen om hun heen. Het was een heel eind zwemmen geweest voor die mensen, maar de dolfijnen vertrokken direkt toen door hun aanwezigheid de magie blijkbaar werd verbroken.

Er hadden zich een aantal vermoeiende zaken de laatste tijd, en ik voelde me uitgeput toen ik met mijn gast naar de baai ging om te kijken of de dolfijnen er waren. Ik had op twee eerdere boottochten weinig succes gehad qua dolfijnen ontmoetingen, en ik vroeg me af of ik de connectie misschien wel was kwijtgeraakt. Een zeer eng idee voor mij. Ik wist dat een aantal factoren een rol hadden gespeeld in het niet ontmoeten van de dolfijnen vanaf de boot, maar toch was ik wat onzeker geworden. Aangekomen bij de baai werd het direct duidelijk: ze waren in de baai!. Zo blij was ik, zo dankbaar, en natuurlijk was ik snel in het water. Deze keer viel het me sterk op dat de dolfijnen me met hun sonar opzochten. Ik hoorde het duidelijk in het centrum van mijn hoofd, en vlak daarna kwamen ze in mijn beeld.

Direct begon de magie; door de vele ervaring nu met dolfijnen, durf ik me te realiseren dat dolfijnen iets in en aan mij prettig vinden. Ze kwamen ook deze keer zeer dichtbij en keken me steeds aan. Ik had weinig geslapen, en voelde me zeer moe, maar spoedig had de dolfijnenenergie dat veranderd.
Op een bepaald moment waren er twee dolfijnen die dicht tegen elkaar aan onder me bleven hangen, terwijl ik bewegingloos aan de oppervlakte hing. Ze kwamen in perfecte coordinatie met elkaar langzaam en horizontaal omhoog, ze stegen en stegen, en ik was ademloos in contact met hun energie. Steeds dichterbij kwamen ze terwijl ze niet vooruit gingen, alleen stegen. Ik dacht dat ze me op gingen tillen, maar had nog nooit zoiets gehoord of meegemaakt. Toen ze op slechts een centimeter van mijn buik af waren, bewogen ze hun lichaam razendsnel en schoten naar voren. Ik was totaal verbouwereerd en was blij dat twee andere zwemmers het hadden gezien, anders had ik mezelf later vast niet meer geloofd. Het was een geweldige dolfijnen zwem en de rest van de dag had ik energie, die ik anders nooit had gehad; mijn vermoeidheid was totaal verdwenen.
De volgende dag gingen we weer naar de baai, en ze waren er weer!. Dezelfde groep was in de baai en ze waren nog speelser dan de vorige dag. Het bladspel werd gespeeld en het handjevol zwemmers speelden enthousiast mee. Deze dag kreeg ik weer een paar grote cadeau's aangereikt. Op een bepaald moment was er een knul met onprettige energie die steeds in mijn ruimte kwam en schaamteloos inbreuk maakte op mijn magische momenten met de dolfijnen.
Ik voelde me geirriteerd door zijn respectloosheid, en bedacht dat ik later op het strand mijn onvrede met zijn gedrag aan hem zou laten weten. Een kort moment later, de dolfijnen nog steeds om me heen, realiseerde ik me dat dat zinloos zou zijn; zulke mensen kom je altijd en overal weer tegen, en ik besloot zijn gedrag gewoon te negeren. Alsof de dolfijnen voelden dat ik de juiste beslissing en instelling had genomen, toverden zij hierna steeds weer situaties dat de knul bij mij weg bleef en bevond ik mij steeds weer helemaal alleen tussen de dolfijnen. Soms zijn de andere zwemmers zo aan het jagen om dichtbij de dolfijnen te komen, dat het onrustig in het water wordt, vooral als ik me er aan ga storen. Deze keer losten de dolfijnen het voor me op door de knul af te schudden.

Waarschijnlijk deden zij dit als waardering omdat ik eerst zelf mijn irritatie al had losgelaten.
Een moeder met een zeer klein jong nam mij verschillende keren aan haar zijde, op een of twee centimeters bij haar en haar jong vandaan. Dit is op zich een hele eer, want dolfijnen met een pasgeboren jong komen liever niet zo dicht bij mensen. Ik had de gehele tijd een gevoel van grote dankbaarheid, en deed geen enkele poging om ze aan te raken, hoewel dat heel gemakkelijk zou zijn geweest. Ik weet dat de dolfijnen als zij dat willen jou wel aanraken, want zij weten precies waar de uiteinden van hun lichaam zich bevinden.
Een andere heel mooie ervaring die dag was dat een groep van acht dolfijnen mij in hun midden nam en mij met zich mee liet zwemmen alsof ik ook een dolfijn was. Alle lichamen waren op slechts centimeters bij mij vandaan, voor, achter en opzij. Deze tocht duurde enige minuten en maakte me zielsgelukkig.
Steeds weer zie ik hoe het gaat met de meeste andere zwemmers die zo hun best doen om dichtbij de dolfijnen te komen; het is vooral uitputtend, en het helpt nooit. De dolfijnen zijn zo snel, en het beste werkt het om in je eigen energie te blijven en je liefde uit te zenden, en rustig en harmonieus te zwemmen. Dolfijnen lijken van gratie en rust te houden, en dat is logisch, want ze zijn zelf zogracieus en rustig.

We gaan met z'n drieen de oceaan op met een huurboot. Het is een prachtige dag en de atmosfeer tussen ons is bijzonder fijn. Jacquie is een van mijn beste vriendinnen en Bryan is de beste kapitein op Maui en mijn beste vriend. Sommige mensen hebben dolfijnen energie, zoals ikzelf, en sommigen hebben meer walvissen energie. Jacquie heeft bijzonder sterke walvissen energie. Het is een feit, zo heft de ervaring ons geleerd, waar Jacquie is, kan je de walvissen verwachten. We hebben geen tijdlimiet, het is heerlijk weer, eten en drinken genoeg op de boot, het water is glashelder en er staat geen wind. Dreamtime begint vanzelf wanneer je op de ocean bent in zulke utopische omstandigheden, en de zoete verwachtingen over ontmoetingen met walvissen en/of dolfijnen.
We hebben al de nodige walvisstaarten, vinnen en ruggen gezien, wanneer we de boot stilleggen op een voor ons speciale plek. De commerciele boten zien niet veel in die plek; er is geen rif, geen schildpadden of dolfijnen en het is niet bepaald beschut. Het voelt als "the middle of nowhere, het water is zeer diep en een beetje dreigend op een prettige en spannende manier.
We hangen wat in de zon en voelen ons totaal vervuld en gelukkig. Het is zo stil, dat we onze stemmen aanpassen en haast fluisteren. Dan zien we in de verte een walvis uit het water komen tot halverwege zijn enorme lichaam. Geheel alert en opgewonden strekken onze lome lichamen zich in spannende verwachting. Wat zal er nog meer komen…

Opnieuw maakt deze walvis dezelfde oprichting uit het water maar nu duidelijk dichter bij. En nogmaals, nu op zo'n honderd meter bij onze boot vandaan. Het geweld, de absolute power in het lijf van de walvis vervult ons met ontzag. De walvis richt zich recht op en klapt daarna naar voren op het water met een enorme plons. Terwijl hij dit doet, horen we nu ook de adem heel duidelijk. Het diepe machtige geluid penetreert onze chacra's, zo voelt het.
Ik geef gauw het fototoestel aan Bryan, want ik weet dat er iets ontzaglijks staat te gebeuren, waarbij ik niet gehinderd wil worden door een fototoestel en de rationele handelingen die nodig zijn om een foto te nemen. Bryan neemt hem razendsnel aan en houdt hem net op tijd voor zijn buik en neemt de foto die hier is afgedrukt. De walvis komt op zo'n acht meter van onze boot uit het water en dondert met een geweldige plons terug, zwemt onder onze boot door en komt op enkele meters aan de andere kant van de boot weer boven. Met een donderend geraas laat hij zijn adem uit en neemt nieuwe in.

Onze lichamen voelen verscheurd en weer aan elkaar geplakt. Onze chacra's trillen en draaien, en we snakken naar adem. Dit was energie die echt niet van deze planeet lijkt te zijn. Hoewel onze harten bonzen is niemand van ons ook maar een moment bang geweest. Een Humpbackwhale kan met het grootste gemak onze hele boot vernielen, ons pletten of breken, maar deze magnifieke giganten zullen mensen nooit kwaad willen doen.
Dankbaar, o zo dankbaar, kwamen we ooit nog aan wal die dag.

We kamperen op een strand aan een baai waarvan we weten dat de dolfijnen kunnen komen. De eerste ochtend al zijn ze met een groot aantal in de baai aangekomen. Dit zou een van de mooiste dolfijnen zwempartijen worden die ik ooit heb meegemaakt. De dolfijnen bleven tot laat in de middag en hadden er vandaag veel schik in om met ons mensen te spelen. Ik bevond me op een bepaald moment met twee andere dolfijnenzwemsters in een groep dolfijnen. Het was zeer duidelijk dat de dolfijnen iets met ons deden. Het leek of ze verbindingen tussen ons vrouwen maakten. De twee andere vrouwen vond ik in het verleden wel eens wat agressief zwemmen. Zeer goede zwemmers, die soms niets of niemand ontzagen om maar zo dicht mogelijk bij de dolfijnen terecht te komen. Deze keer was het echt anders. Er heerste een vrouwelijke zachte en intieme sfeer, en wij vrouwen voelden duidelijk waardering naar elkaar. Het water was vol zachtheid, en we zwommen langzaam en gracious met de dolfijnen mee. Het contact tussen ons was gelegd en het voelde dat de dolfijnen dit bewust hadden geensceneerd. Later op het strand voelden we ons prettig gezusterlijk, en inmiddels zijn dit de vrouwen die mij helpen beleleiden in het water met de dolfijnen wanneer ik gasten heb.
Weer voelde ik wat ik al zo vaak heb gevoeld: de dolfijnen willen ons mensen dichter bij elkaar brengen.

Dolfijnen spelen met de lucht uit hun luchtgat;

hier is een prachtige grote bel geformeerd.

Soms vele kleine bubbels,

die dan een lange muur van lucht belletjes

confettie worden.

Op dit zelfde strand was een Duitse die behoorlijk ziek was. Ze leed aan baarmoeder kanker in een gevorderd stadium. Al een week was zij een van de kampeerders, en ze deed van alles om haar ziekte terug te dringen.
Na de eerste ochtend met dolfijnen te hebben gezwommen, hadden wij ze niet meer gezien. Die ochtend kwam Uta naar ons toe en vertelde dat zij de middag van de vorige dag met een dolfijn had gezwommen. Maar een dolfijn is niet gewoon. De Spinners zwemmen meestal in grote groepen, en heel soms zie je ze met slechts weinigen rondzwemmen, laat staan alleen!
Heel bijzonder dus vond ik. Stralend vertelde ze ons hetvolgende: Tijdens de middag van de vorige dag had ze ineens die dolfijn gezien. Zij was alleen en de dolfijn ook. Zeker een kwartier had ze met hem gezwommen. De dolfijn bleef steeds een stukje onder haar, en bleef zo zwemmen terwijl Ute een paar keer naar beneden was gedoken om nog wat dichterbij te komen.
Op een gegeven moment kreeg ze het gevoel dat de dolfijn haar een stukje mee verder in zee wilde nemen, maar ze besloot afscheid te nemen toen.
Ute zag er werkelijk heel goed uit, en ik was heel blij voor haar.
De volgende dag kwam Uta weer terug met het volgende ongelooflijke vervolg verhaal:
Ze was s'avonds naar een bijeenkomst geweest en had toevallig een poster gezien met allerlei haaien daarop afgebeeld. Ze herkende allerlei: haar dolfijn had ook twee vinnen gehad en ook kiewen. Haar dolfijn had heel apart zigzaggend gezwommen, in plaats van golvend zoals gebruikelijk is voor dolfijnen. Oei!!!! Hij kwam binnen………. Uta had met een haai gezwommen. Ute had al haar liefde en bewondering uitgezonden naar een haai. Het was geen grote haai geweest, ongeveer de zelfde grootte als een dolfijn, zo'n twee meter, en waarschijnlijk een "black tip reef shark" , een relatief "ongevaarlijke" haai. Maar het was een haai geweest, met heuse haaie energie. Zeker was dit een haai die moet hebben genoten van zoveel liefde, voor de afwisseling! Haaien kunnen geen kanker krijgen, haaien zijn onverschrokken en zeer moedig. Haaien hebben geen natuurlijke vijanden behalve de mens. Haaien hebben enorme power en MANA. Mana is levenskracht en power in de Hawaiiaanse kultuur. De haai zal nooit door Hawaiianen worden aangevallen; de haai is een Amakua; een Natuur God, in Hawaii. Dit alles vertelde ik aan Uta, in de hoop dat ze zou ontdekken wat deze wonderbaarlijke beleving haar te zeggen had.

Het kan geen toeval zijn. Meerdere keren heb ik het meegemaakt dat de dolfijnen ons een hulde brachten op het moment dat er ware moed werd getoond, wanneer we onze beschermings mechanismen neerlegden en elkaar oprecht een hand aanreikten. In december had ik een fijne groep mensen. Er waren twee mannen bij, en drie vrouwen. Een van die vrouwen was steeds wat

afstandelijk naar mij en ik voelde geen drang om daar wat aan te doen. Een paar keer vond ik haar reacties veroordelend en hard; ik beschermde mezelf wat tegen haar. Het was niet storend, want de groepsenergie was evengoed heel fijn, blij en warm. Tot het ineens aan de orde kwam toen een toeval ons met z'n tweetjes in de auto had. We wilden allebei nog gauw even kijken of de dolfijnen in een baai waren voordat we naar het vliegveldje moesten van de Big Island. De anderen vonden het te kort tijd; wat ook wel zo was, maar dat kon ons niet schelen. In de auto raken we ineens in een open gesprek. Beiden waren we eerlijk, moedig, warm en oprecht. Er werd een nieuwe relatie geboren; we wilden dat allebei ook eigenlijk zo graag! Die twee "koninginnen" die smolten en elkaar verwarmden, het was heel mooi. We haalden opgelucht en blij adem, en waren er stil van. We hadden beiden een transformatie gevoeld in onszelf van zelfbescherming (angst) naar liefde. Bij de bewuste baai aangekomen zagen we de zwemmers allemaal uit het water komen. De dolfijnen waren er wel geweest maar waren in een meditatieve stemming geweest. Ze hadden weinig of geen contact willen maken met de zwemmers, en nu verliet de "pod" dolfijnen de baai.
Wij lieten ons niets wijsmaken, zo voelde het, en zonder woorden stapten we in onze snorkelspullen en in het water. Hand in hand zwommen we naar het midden. Daar begonnen we te zingen. Het klonk mooi. En jawel! de dolfijnen kwamen terug, recht op ons af, circelend om ons heen en wij hadden nog steeds elkaars handen vast. Het duurde lang voordat ik haar hand losliet om nog even alleen te zwemmen. Onmiskenbaar duidelijk besloot de groep dolfijnen mij op te pikken in wat voor mij als een soort parade voelt; een feest, een bevestiging, een "goed zo" gebaar van de pod naar mij. Op die momenten weet ik dat de liefdeskracht in het Universum, dat God, de Dolfijnen, mij tonen dat ze achter mij staan en met mij vieren dat ik weer iets heb begrepen.

Er was een keer een vrouw in het water bij de dolfijnen die er heel zwart uitzag. Het was eerst niet eens duidelijk dat het een vrouw zou zijn; ze was in een compleet zwart "wet suit" met zwarte capuchon en zwarte bril en vinnen. Het werd mij snel duidelijk dat ze niet gewaardeerd werd door de andere zwemmers vanwege haar jagerige zwemmen. Ze vocht zich door het water om bij de dolfijnen te komen, maar bleef steeds dezelfde afstand tot ze houden. Dolfijnen kunnen 40 mijl per uur zwemmen (circa 65 km. per uur). Het was irritant wat ze deed omdat het heel onrustig was. Ze leek

met niemand contact te hebben gemaakt. Twee mensen hadden geprobeerd om met haar te praten maar ze was nogal defensief vertelden zij mij. Ik besloot het toch nog een keer te proberen. Ik zwom naar haar toe en vroeg of ik even met haar kon praten. Dat was goed. Ik legde haar uit hoe ze mijns inziens beter kon zwemmen en "zijn" opdat ze werkelijk contact zou kunnen ervaren met de dolfijnen. Ze hoorde me aan en was lichtelijk wantrouwend. Ik verzekerde haar dat ik oprecht naar haar was en zwom weer weg. Ze had nu al een veel prettiger energie om zich heen. De dolfijnen verlieten zo te zien de baai en de meeste mensen zwommen terug naar het strand. Ik bleef nog wat en zo ook deze vrouw in het zwart. Ze bewoog anders, rustiger, en het leek mij dat ze mijn raad toch uitprobeerde. Ik bewoog me in haar buurt en vond dat ze prettige energie om zich heen had nu. Ineens! De dolfijnen zijn terug! Het was grandioos. Ze circelden om ons heen en kwamen nu heel dicht bij deze vrouw. Zij was nu gracieus en zacht in haar bewegingen en vloeide met de dolfijnen mee. Ik ook. Zoals altijd verzink ik dan in een soort droomstaat en is het moeilijk om de gebeurtenissen te onthouden. Ik weet nog dat het zacht en sprookjesachtig was en dat dat me zo gelukkig maakte. Ik weet hoe blij ik me voelde voor die vrouw die nu in de "dolfijnenwatten" werd gelegd. Toen de dolfijnen na geruime tijd weer vertrokken, kwam deze vrouw naar me toe en omhelsde me innig. Later op het strand kon ze niet meer ophouden met huilen.

Zoals veel vaker is gebeurd, zo ook weer deze keer: wanneer ik een gast heb die het lichamelijk niet goed aankan om helemaal naar de dolfijnen te zwemmen, heb ik de dolfijnen naar die persoon toe

zien gaan. Deze vrouw van 65 jaar had geen energie meer om nog eens het water in te gaan. De dolfijnen waren vlak bij de kant, maar het leek haar toch niet te doen. Verschillende mensen doken het water in en zij zou op het strand blijven zei ze. Deze vrouw wou toch even in het water zijn en poedelde wat rond op zo'n tien meter van het strand, waar het water maar een paar meter diep is.
Wie schetst onze verbazing toen bleek dat de dolfijnen alle zwemmers omzeild hadden voor deze vrouw. Zij had de dolfijnen dichtbij onder haar en om zich heen gehad in dat ondiepe water in de branding. De dolfijnen hadden haar doelbewust opgezocht. Je kan je er vast wel een idee van vormen hoe gelukkig deze vrouw hiermee was en is.

Vlak voor kerstmis 2000 belde mijn hartsvriendin Giselle mij op vanuit Amsterdam met de afschuwelijke mededeling dat ze borstkanker hadden geconstateerd bij haar en binnen een maand haar borst zouden gaan afzetten. Onze vriendschap is zo diep dat dit mij ook persoonlijk heel veel aanging.
Na een eerste overgave aan dat idee besloot ze voor een andere weg te gaan kiezen. Haar man Aart en ikzelf vonden dat ook. De twee mensen die waarschijnlijk het meeste van haar houden op deze

wereld, wilden het risico nemen waar ze in het ziekenhuis niet van wilden horen. Ze nam het risico van het hebben van een eigen mening; niet gering in zo'n situatie!. Giselle heeft een bijzonder zoontje van acht jaar; Blue. Ik vond het dapper en ik hield van haar nog meer dan ooit daarvoor. Giselle kwam naar Maui met haar zoontje Blue om wat tijd bij mij door te brengen. Voor dolfijnen energie en om weg te zijn en voor mij en voor Maui. De reden van haar komst was in eerste instantie een wanhopige uitreiking geweest naar een zg. "fate healer". Alles wees echter naar "niet doen" en zodoende kwam Giselle "zomaar". Al snel gingen we naar een baai om de dolfijnen te zien. Voor mij was dit van levensgroot belang. De dolfijnen moesten er echt zijn en ik voelde weer dat radicale: "als jullie er niet voor ons, voor haar zijn, dan weet ik dat ik ga twijfelen aan het contact met jullie". Daarbij de smeekbede mij dit niet aan te doen. Ik houd zo zielsveel van de dolfijnen.....ik kan dat niet met woorden uitdrukken. Ik liep risico wist ik om teleurgesteld te worden met alle vertrouwenscrisis van dien. Ze waren er al toen

we aankwamen en veel, enorm veel. De hele baai was vol beweging. De dolfijnen kwamen ons tegemoet en vormden een water kasteel om ons heen met hun lijven. Voor ons, onder, opzij en achter ons, en veel...enorm veel. Wij hielden elkaars hand vast. Twee dolfijnen toonden ons theatraal dat wij elkaars handen moesten vasthouden door met hun zijvinnen tegen elkaar te slaan terwijl ze ons aankeken. Verschillende keren kwamen ze weer naar ons toe zwemmen met dat gebaar. Ik vroeg de dolfijnen telepatisch of ze Giselle wilden "empoweren". Ik wist dat haar genezing door haar eigen kracht moest komen. Steeds keerde dan een dolfijn zich om en zwom naar Giselle om haar van heel dichtbij aan te kijken. Toen na bijna twee uur de dolfijnen zich terug begonnen te trekken, waren wij in een soort extase. In de gegeven situatie was dit wat wij nodig hadden; de bevestiging door de dolfijnen van Giselle's redding. Die nacht hoorde ik een stem in m'n hoofd zeggen: "There were a thousand dolphins for Giselle in the Bay". Het was compleet duidelijk voor mij: dit kwam allemaal regelrecht van God. Vier maanden later heeft Giselle nog steeds de "gewraakte" borst. (In het kankerziekenhuis waren ze zelfs al kwaad geworden omdat Giselle haar borst niet wou laten afzetten.) Wat blijkt nu: na onderzoek met bepaalde geavanceerde medische apparatuur is nu gebleken dat ze geen kanker heeft maar een nieuw soort virus. De dolfijnen wisten dat in januarie al. Giselle wist het ergens ook al die tijd al. God Zij Dank dat ze eigen wijs was.

In februarie is het walvissen seizoen vol in "bloei". Een leuke groep mensen. Twee vriendinnen,

Janka en Elisabeth, zijn echt reuze leuk en humoristisch. Humor trekt mij altijd enorm; ik kon het niet helpen dat ik me veel in hun nabijheid bevond. Het komt vaker voor dat een van de gasten een speciale plaats bij mij inneemt. Ik denk dat dat heel natuurlijk is. We staan vroeg op en stappen op de boot om naar walvissen te zoeken deze keer. De kapitein is een heel leuke vrouw; Suzan. Suzan is gewoon helemaal verliefd op de walvissen en zou een situatie proberen te kreeren waarin we met ze zouden kunnen zwemmen. Je kan binnen de wet (100 m. afstand houden) blijven wanneer de walvissen naar jou toe komen. Dat gebeurde dus!!! We hielden op Suzans aandringen ook elkaars handen vast in het water en ik zag dat de walvissen zich onmiddelijk omdraaiden en

onze kant op kwamen. Ineens zien we ze in het water. Een schaduw doemt op en onvermijdelijk is het ineens je wereld: de walvis is bij je. Drie walvissen werden het en zij formeerden zich in een lijn naast elkaar onder ons. Twee meter onder ons hingen geluid- en rimpelloos drie jonge walvissen met uitgestrekte zijvinnen. Totaal op ons lettend en ook weer met die mengeling van totale rust en tevredenheid met veel humor, net als de dolfijnen, maar nu van een andere dimensie. Mijn God, dit was God. Ze bewogen zonder enig uiterlijk teken van beweging langzaam vooruit en wij bewogen mee, recht boven hen.
Janka en Elisabeth en Caroline en drie machtige, zo liefdevolle, Goddelijke, zachte walvissen onder hun vrouwenlichamen. Voor altijd in mijn lijf.

Mijn eerste echte ervaring met walvissen in het water was met de drie "juveniles". Voor die tijd heb ik twee keer een walvis dichtbij me gehad in het water maar toen had ik zelf nog angst. Ik dacht dat ik misschien ongewenst zou kunnen zijn. Ik was met de kayak en een vriendin, Vera, net uitgepeddeld in de hoop op walvissen zien. Binnen vijf minuten gebeurde het: een walvis komt duidelijk onze richting op. Ik glijd in het water maar Vera blijft op de kayak. Onbeschrijfelijk; ik zie deze walvis recht voor me terwijl ie met z'n hoofd naar beneden hangt. Ik voel een vraag om dichterbij te komen maar ik durf niet. De walvis is zo groot, zo donker ook. Alles in mij wil, maar ik durf gewoon niet. Ik dronk het in tot de walvis vertrok. Vera zat naar adem te happen want die had deze walvis tot op drie meter van de kayak gehad. Het was haar eerste keer, dus heel even wist ze niet zeker of het allemaal wel goed zou gaan.
Suzan, de vrouw die de boot bestuurt en veel ervaring met walvissen heeft, vertelde: "als jij bang bent voor hen dan voelen zij dat alsof zij bang zouden moeten zijn voor jou." Dat begreep ik. Zo gaat het dus ook. Wanneer een persoon het toch nog eng vindt met de walvissen te zwemmen zal de walvis vast niet dichtbij die mens komen. In maart was een deel van de groep echt "in" voor walvissen en de sfeer op de boot was goed en dus... veel walvissen steeds. Wij zochten naar die groep die met ons zou willen zwemmen. In zekere zin communiceren walvissen met mensen zoals dolfijnen. Het is zwaarder en serieuzer lijkt het, maar de boodschappen komen ook duidelijk gevoelsmatig binnen bij ons. We vonden een groep die ons gezelschap leek te waarderen. We stopten de boot op de wettelijk toegestane afstand en gleden in het water. Daar begon ik te zingen. Ik had inmiddels ontdekt dat walvissen net als dolfijnen gevoelig zijn voor mijn zang. Walvissen lijken het zingen van vrouwen meer te waarderen dan dat van mannen. Zij lijken ook gevoeliger voor de ene persoon te zijn dan voor de andere, net als de dolfijnen. Ik hield de hand vast van Dick, een van mijn gasten, en begon al zingend me voort te bewegen in het water. We zwommen in "the deep

blue", dat is wanneer je geen bodem ziet en nauwelijks vis, alleen maar blauw dat naar de diepte toe steeds donkerder blauw wordt. Spannend en soms een beetje eng ook. Samen zwemmen voelt altijd beter. Wanneer een walvis jou benadert doet ie dat heel langzaam. Ze zijn zo enorm groot (20 - 25 meter) en zwaar, dat het heel indrukwekkend is wanneer ze zo uiterst langzaam en zonder enige beweging in je gezichts veld geraken. Langzaam maar zeker doemt 't op, 't lijkt op een schaduw in het water, op een wolk. Dan worden de omtrekken duidelijker en vol opgewondenheid weet je: het is de walvis. Steeds dichter bij en steeds duidelijker zichtbaar werd ie. Deze walvis bleef op twee meter onder ons hangen en bleek heel langzaam vooruit gaan. Dit was de beschermer; "Escort" van een moeder en kalf. We zien geen rimpeltje in het water en geen beweging in het lichaam van de walvis. Dan ineens beweegt er iets aan de andere kant van ons, en blijkt dat vanaf links een andere enorme walvis is genaderd. Een moeder met een jong!. Zij was geruisloos naar ons toegezwommen. Eerst zien we het jong aan de andere kant van de moeder zo'n beetje half achter haar verscholen naar ons kijken. Het leek op een poppenkast. Steeds kwam dat hoofd weer omhoog achter moeder vandaan en verstopte zich dan weer achter haar lijf. Dan wordt alles nog bijzonderder: de moeder laat haar jong tussen haarzelf en ons in zwemmen. Ze heeft blijkbaar vertrouwen in de situatie. Ze laat haar enige jong dichtbij mensen komen. Mensen hebben haar soort veel leed berokkend en de "Humpbackwhales" waren bijna uitgestorven enige jaren geleden. Toch komen zij bewust naar ons toe, geven zij ons hun liefde en gratie. De zachte dromerige beelden, de totale power, het gevoel met God te zijn, het is absoluut onbeschrijvelijk. De drie anderen bleken zich bij ons te hebben gevoegd en hadden vergelijkbare ervaringen gehad met deze walvissen.

Met dolfijnen zwemmen werkt verslavend. Na enkele weken zonder dolfijnen krijg ik een enorm verlangen. Deze keer besloot ik mezelf een cadeau te geven: ik huurde de boot voor twee dagen voor mij en mij vriend Bryan. Bryan is een heel goede bootkapitein en zou mij ook les geven in de

fijne kneepjes van het zeemanschap. De dolfijnen waren al een paar weken niet gesignaleerd en ik was me zorgen gaan maken of ze nog wel om Maui waren. Deze dag zou ik mijn zorgen weer zien verdwijnen. We gingen eerst naar de baai. Daar waren ze! Er waren weinig anderen, en ik deed direkt mijn snorkelspullen aan en zwom naar ze toe. Deze keer was het weer anders. Verschillende dolfijnen kwamen naar mij toe om dan heel snel en heel dichtbij (paar centimeters) cirkels om mij heen te draaien. Ik was het middelpunt en draaide zo goed en zo kwaad als het ging met ze mee. Ik herinner me vooral de circels rechtsom, maar ik geloof dat ze ook linksom gingen. Uren en uren ging het door. Met een boot bij de hand is het zo fijn, dan kan je even wat drinken en uitrusten en weer opnieuw gaan. Dat deden we keer op keer. Die nacht sliepen we in de haven van Lanaii. Vroeg in de ochtend startten we de moter om de dolfijnen te gaan zoeken. Ik verwachtte ze nog niet, het was nog zo vroeg, maar ze waren er direkt. Enkele uren achter elkaar bleven ze bij de boot en ze gaven deze keer een onuitputtelijke show van sprongen. Vele sprongen tegelijk en overal en uren lang. Het was een waar feest.

Ik heb geen gasten op het moment, en ga er af en toe met de kayak op uit om de walvissen op te zoeken. Met bepaald succes!
Met de kayak ben je wel minder mobiel dan met de boot, maar het is zo totaal rustig en vredig. Deze keer heb ik een walvis gezien een eindje verderop en glijd met mijn snorkelspullen in het water. Dit is een "zinger". De walvissen hebben een "song" die ieder jaar weer anders is, maar met als basis steeds de song van het vorige jaar. Het lied groeit dus op die manier. Deze zinger is heel dichtbij

want het is luid. De frequentie is heel hoog en heel laag en een deel is niet te horen met onze oren, maar heeft wel effect op ons lichaam. Ik heb begrepen door een video film dat de walvissensong sterk lijkt op de geluiden van de dolfijnen wanneer die acht maal worden vertraagd. Het is wondermooi en indringend. Ik blijf hangen daar in het water en luister gefascineerd. Dan zie ik wat er aan de hand is: deze walvis is uiterst langzaam uit de diepte omhoog komen stijgen en is gestopt met stijgen op zo'n vijf meter recht onder mij. Daar gaat ie door met zingen, het lijkt een song te zijn alleen voor mij. Het heeft wel tien minuten aangehouden. Ik was zo vervuld. De walvissen hebben net als de dolfijnen sonar waarmee zij een persoon helemaal kunnen scannen. Zij weten hoe het met je lichaam is gesteld van binnen en van buiten, hoe het met je emoties is, je gevoel en je gedachten. Het kan niet anders zijn dan een enorme eer om zo close met een walvis te zijn, althans zo voel ik het.

Een andere keer was ik samen met een goede vriend in zijn kayak. Hij weet dat ik een bijzondere connectie heb met de dolfijnen en dit was de eerste keer dat hij met mij bij de walvissen was. Zijn bijnaam is "Willy the Whale".
We zien al vrij snel een walvisrug. Het water is kalm en sprookjesachtig glad. We zijn stil eerst, dan begin ik te zingen en er komt meer beweging in de walvisrug: het komt onze richting op. We glijden in het water. Ik voel plezier in het zingen en ga door. Met m'n gezicht in het water gaat het zingen ook nog goed door mijn snorkelpijpje. Ik geniet er zelf van, want het klinkt en voelt heel goed. Alweer totaal geruisloos en onmerkbaar, is deze walvis onder ons terecht gekomen. Stil, doodstil, zweeft daar dat enorme zware, maar zeer gracieuse lijf onder ons, het lijkt niet van deze wereld te zijn. Het lijkt alsof het water geen water is, alsof we in het heelal zijn. Ik zing en zing, en de walvis blijft bewegingloos precies op dezelfde plek. Dit duurt een kwartier, en dan zien we ineens iets bewegen onder de walvis: een jong!. Het jong komt vanonder de moeder vandaan en zwemt omhoog recht op ons af. Het is een jong, maar een walvissen kalf is vlak na de geboorte al zo'n duizend kilo zwaar en vijf meter groot. Op de foto zie je net het begin van z'n neus, op een andere z'n staart. Er is een foto van de rugvin en van het wegzwemmen van ons. In werkelijkheid zagen wij alles. Het jong was op minder dan een meter bij onze gezichten geweest. Het walvissenjong had blijkbaar toestemming van moeder gekregen om naar ons toe te zwemmen. Een walvis, hoe jong ook, kan een mens met een enkele klap van een vin totaal vermorzelen; toch waren we geen moment bang geweest. Het is aan alles duidelijk dat dat de bedoeling niet is. We waren weer zielsgelukkig.

Twee echtparen kwamen in mei naar mij toe. Allemaal hadden ze hun verlangen al uitgesproken om de walvissen te mogen zien. Er waren al weken geen walvissen meer gezien. Normaal gaan de walvissen eind april allemaal weg. Bij de eerste boottocht hoorden we van de booteigenaar dat wonderbaarlijk genoeg twee dagen geleden walvissen waren gesignaleerd. Mijn gasten waren vol goede hoop, maar ikzelf wou dat niet te veel aanmoedigen; er was een klein groepje van twee volwassenen en een jong gezien, en de wateren zijn uitgestrekt. Tijdens deze boottocht hadden we tal van dolfijnen om de boot en heel erg lang; zeker twee en een half uur achter elkaar ging het feest door. Ze bleven aan de boeg met ons meezwemmen, sprongen, staken hun hoofden uit het water, keken ons keer op keer aan en vormden steeds een volledige circel rond de boot. Deze keer wilden de dolfijnen niet met ons allemaal zwemmen. Het was wel twee keer zo dat ze direkt op mij afkwamen toen ik alleen in het water ging. Het is mij bekend dat ze soms bewust iets met mijn energie lijken te willen doen. Zo gauw ik het water ingleed kwamen ze doelbewust op mij af en drie dolfijnen voor me kwamen zo dichtbij dat mijn gasten dachten dat ze me steeds lijfelijk aanrakten. Vijf dolfijnen hadden een formatie gevormd twee meter achter mijn lichaam. Mijn zusje had die ochtend een zoontje op de wereld gezet en ik had een bijzondere droom daarover gehad die nacht. In mijn droom was dit kind in en uit en vlak naast een walvis aan het zwemmen met een serene gelukkige glimlach. Ik denk dat er kinderen worden geboren nu die een sterke connectie hebben met de walvissen en dolfijnen ziel. Ik voelde me heel blij, maar ook emotioneel. Ik hou zo veel van onze aarde en het doet me zo'n pijn dat er steeds meer wordt vernield, dat een droom als deze me het gevoel geeft van naderende redding. De dolfijnen waren voor mij de bevestiging dat het misschien wel echt waar was; dat er walvissen

ielen aan mensenkinderen worden verbonden op het moment. Steeds wanneer we de boot stopten, stopten de dolfijnen ook. Dat was zeer indringend. Met z'n allen hingen ze stil om onze boot. Wachtend, sommigen hun hoofden uit het water stekend, sommigen maakten prachtige sprongen. We waren omringd door meer dan vijftig dolfijnen. Dat duurde en duurde en was als een droom. De vrouwen huilden en bleven die dag veel huilen van geluk en ontroering. De mannen deden ook zoiets maar dat was minder zichtbaar aan de buitenkant.
De tweede boottocht was zo mogelijk nog sprookjesachtiger; op die dag hebben we, eind mei, wel zes verschillende groepen walvissen om de boot gehad. Een paar met jongen en een paar met alleen volwassenen. Een paar keer stak een walvis zijn hele hoofd uit het water wat ons allen met ontzag vervulde. Dit heet "spy hopping". De walvis kijkt daadwerkelijk over het wateroppervlak uit. Dit was een puur staaltje "manifesteren" van mijn gasten. Dit is waarschijnlijk die ene dag geweest van het verzamelen van de overgebleven walvissen om gezamelijk weer naar Alaska te vertrekken. De booteigenaar was zeer verbaasd; niemand had nog walvissen gezien de laatste drie weken behalve die ene keer dat kleine groepje. Iedereen was ervan overtuigd dat er geen walvissen meer waren en wij hadden er zoveel gezien en van dichtbij.

Het was een van de laatste dagen van de reis dat we nog naar Lanaii gingen met de veerboot om de dolfijnen op te zoeken. We genoten op de boot. We vertrokken om half zeven en kwamen een uur later aan in de haven. Vijf minuten lopen naar het strand van de baai. Ik was opgewonden en dat is meestal een indicatie; en ja, nu weer!. De dolfijnen waren al diep in de baai, niet ver van het strand. Mijn gasten konden inmiddels goed uit de voeten in het water, de branding was rustig, dus ik kon vast gaan. Ik kan me vaak heel moeilijk inhouden als ik de dolfijnen zie. Alles in mij bonkt en klopt; ik wil naar ze toe zo snel mogelijk. In het water wist ik het al direkt; ik zou ze snel zien want ze waren al op zoek naar mij. Dolfijnen gebruiken hun sonar om te weten wie en waar je bent. En ja hoor, binnen minuten was ik omringd. Machiel, die eerst foto's wou maken vanaf het strand van de dolfijnen zag het duidelijk door z'n telelens: de dolfijnen kwamen doelbewust naar mij toe en namen mij mee in hun groep. De dolfijnen maakten zoals vaker, een lange rij links en rechts van mij en in het midden van de groep zwemmend kon ik mijn geluk niet op. Dit ging lang zo door. Na een tijdje keek ik op en zag dat de groep dolfijnen zich had opgesplitst en dat mijn gasten hun eigen groepjes om zich heen hadden. Geheel tevreden met dit concentreerde ik me weer op de onderwaterwereld. Ik kwam Machiel tegen die wat later dan wij ook in het water was gegaan. Dolfijnen dolfijnen, overal en voor iedereen dolfijnen. Wanneer dolfijnen in een baai komen s'ochtends doen zij dat om te rusten en te spelen. Na lange tijd zag ik dat de dolfijnen zich weer uit de baai en van ons terug trokken. Ik was moe na twee uur zwemmen en zwom langzaam terug. Onderweg kwam ik de andere mannelijke gast tegen: Johan. Ik bleef even bij hem hangen terwijl hij hele mooie en lieve dingen tegen mij zei over de door hem duidelijk waargenomen sterke connectie die ik heb met het water en de dolfijnen. Hij gaf

zijn mening: hij vond dat ik nog meer water en dolfijnen in de reis moest doen omdat dat nou juist het heerlijkste is en hij mij daar zo sterk in vond. Het kwartje viel bij me. Wanneer ik dat zou doen zou het ook veel gemakkelijker voor mij worden. Water, dolfijnen en zwemmen zijn mijn tweede en misschien juist wel eerste natuur. Ik bedankte hem voor de juiste woorden op het juiste moment. Mijn hart was warm en open. En toen gebeurde het: alle dolfijnen waren teruggekomen en in een grote parade kwamen ze recht op ons af op dat specifieke moment. Ze pikten mij pardoes en energiek op in hun midden voor zo'n vijf minuten en verdwenen toen weer. Johan was dolenthousiast over zoveel bevestiging en ik wist wat me te doen stond. Vanaf nu zullen er binnen de reis nog drie extra dagen dolfijnen zwemmen toegevoegd worden. Waarom niet eigenlijk vroeg ik me af, waarom heeft het zo lang geduurd voordat ik dat inzag? Vier nachten (en ochtenden) op de Big Island, drie keer naar Lanaii en twee boottochten. En dan nog de baai vlak bij huis en de kayaks. Puur genieten voor mij. "Jij bent een dolfijn" wordt vaak tegen mij gezegd en ik begin het zo langzamerhand te geloven. Die dag gingen we weg van het strand om half twee. Al die tijd zijn de dolfijnen sprongen uit het water blijven maken, hoog en hoger, met flipflaps en draaingen, met spiralen en zonder pauzes. Wat een afscheid.

Deze maand heb ik maar twee gasten; Guido en Marianne. Vader en dochter. Ik was eerst niet zo blij met maar twee gasten, en dan nog een vader en dochter ook. Ik dacht dat dat misschien niet genoeg interactie zou opleveren, zoals gasten dat vaak voor elkaar betekenen.

Toen zij aankwamen wist ik het direct: dit wordt heel fijn!. Marianne, een prachtig intelligent meisje van achtien jaar dat stralendop me stond te wachten op het lieve vliegveldje hier, en een warme man, Guido, haar vader. Guido deed zijn dochter deze reis cadeau wegens haar afstuderen aan het Atheneum. Marianne kon niet wachten om de dolfijnen te gaan ontmoeten en Guido vond het allemaal wel fijn, maar het was vooral gearrangeerd voor zijn dochter. "Ja ja, dat zal wel" dacht ik met een glimlach.
Het begon al direct heel indringend. Guido, Marianne, Corry, Machiel en ikzelf gingen na een eerste dag oefenen met snorkelen naar Lanaii om de dolfijnen te ontmoeten. Het was al direct heel gezellig op de veerboot. Zo heel vroeg in de ochtend, de zon op zien komen en nog gratis koffie op de boot ook. Corry en Machiel waren mijn gasten geweest in mei, maar hadden flink wat dagen bijgeboekt, waardoor hun verblijf dat van mijn nieuwe gasten overlapte. Corry en Machiel gingen mee om op hun een na laatste dag toch nog te kijken of ze die bijzondere dolfijnen van Lanaii weer mochten ontmoeten, en voor Guido en Marianne zou het misschien de eerste dolfijnen zwem in hun leven worden. Ik had al snel een band met Marianne gekregen; ze hield stevig en vastbeloten mijn hand vast toen we oefenden met snorkelen de vorige dag, en ik voelde me blij door haar directe vertrouwen naar mij. Ze had mijn dochter kunnen zijn…!
Ik bedacht op de boot alreeds dat de dolfijnen er vandaag vast voor ons zouden zijn. Met zo'n fijne warme groep mensen bij elkaar, en Marianne, die zo naar ze verlangde….! En inderdaad, toen we aankwamen bij het strand zagen we ze hoog uit het water springen alsof ze ons uitnodigden direct in het water te komen. Voor mij is dit geen "alsof", dit is wel degelijk een uitnodiging en de dolfijnen wisten dat we zouden komen. Ik heb inmiddels zo veel ervaring met de telepathie van dolfijnen naar elkaar en naar mensen, dat dit mijn

waarheid is. Marianne had dieptevrees en vooral angst voor haaien. Er zijn vrijwel nooit haaien dicht bij de kust en zeker niet overdag. Wij mensen zijn geen deel van de voedselketen van de haaien en wanneer je een haai mocht tegenkomen, dan is het zaak om hem aan te blijven kijken, rustig te blijven, en langzaam weg te zwemmen. Dit had ik de vorige avond uitgebreid verteld aan Marianne, toen zij met haar angst voor haaien bij mij kwam. Guido was erbij toen ik dit vertelde.
Marianne en Guido hadden beiden een bougieboard bij zich om zich wat zekerder te voelen in deze paradijselijke, maar toch wel grote en diepe baai. Marianne kon niet wachten om het water in te stormen, edoch wel samen met mij en hand in hand. Ik vond dat heel ontroerend, en het gaf mij dat heldinnen gevoel van binnen. Ik mocht haar beschermen. Guido, Corry en Machiel zouden volgen. In het water hoorden we de dolfijnen al. Zij zenden hun sonar uit om jou te lokaliseren, en zo gauw ik hun geluid hoor weet ik dat we ze snel van dichtbij te zien krijgen. Altijd wanneer de dolfijnen er zijn ben ik zeer opgewonden, en ik zing en roep ze vanuit mijn diepste liefde. En inderdaad, na een korte zwemtocht kwamen ze in zicht. Ze waren regelrecht op ons afgekomen. Marianne was heel aantrekkelijk voor ze, wat ik al had verwacht. Ik wist toen ik haar voor het eerst zag direct dat ze een oude en heel mooie ziel is, en dolfijnen worden aangetrokken door die energie. Ze kwamen in een grote groep in formatie onder ons zwemmen en kwamen langzaam naar boven, schuin onder en voor ons, waardoor we in het midden van de groep terecht kwamen. Ze waren heel dichtbij ons, maakten geluid en keken ons in de ogen. Het was geweldig, het was Marianne's tweede dag op Maui en dit was veel en een zeer goed voorteken voor de rest van haar reis.
En toen werd Marianne ziek…straalmisselijk werd ze en paniekerig riep ze me. Ze vertelde met een klein stemmetje dat ze voelde dat ze moest overgeven en was bang en wist niet wat te doen. Ik zag haar bange gezichtje boven de bougieboard terwijl de dolfijnen onder haar zwommen. Ik weet dat dolfijnen soms veel los kunnen maken in mensen, zodat we dat kunnen helen en laten gaan. Marianne had wel het een en ander te helen wist ik al. Ik keek haar stralend aan en zei:

"Mooi zo! Laat maar gaan, kots het er maar uit". Ze knapte onmiddelijk op doordat ze begreep dat ik doodleuk blij voor haar was, en daar ging ze: kotsen in het azuurblauwe water. Ik vond het daadwerkelijk fijn dat dit gebeurde, omdat ik wist dat ze veel oude pijn en ook pijn van anderen in haar lichaam had opgeslagen. De dolfijnen helen mensen beter en sneller dan welke therapie dan ook.
Na enige tijd doodziek over haar bougieboard te hebben gehangen en veel overgegeven te hebben, wilde ze toch wel naar de kant. De dolfijnen waren er nog wel, maar voor Marianne was het even genoeg geweest. Ik had inmiddels gezocht naar Machiel en Guido. Machiel bleek bij een groep dolfijnen te zijn, Corry had een tijd lang bijzonder contact met ze, maar Guido was nergens te bekennen. Guido was de verkeerde kant opgegaan. Ik vond het jammer voor hem en begreep niet dat hij ons niet was gevolgd.
Op de kant aangekomen hadden we allemaal ons verhaal, behalve Guido. Guido was teleurgesteld; hij had geen dolfijnen gezien. Hij kon niet echt duidelijk maken waarom hij ons niet was gevolgd. Het was gewoon zo, en hij had iets van; dat heb ik weer!!.
De dolfijnen waren nog steeds in de baai. Marianne wilde even niet meer, maar Guido besloot het toch nog eens te proberen. Met zijn board zwom hij uit. We zagen het allemaal gebeuren; hij zwom doodleuk weer de verkeerde kant op en hij keek niet een keer achterom opdat wij hem de juiste weg konden wijzen. Verder en verder zwom hij richting open oceaan. De dolfijnen had hij inmiddels ver achter zich gelaten; die waren veel dichter bij het strand. Hij ging maar door. Marianne werd ongerust en ik snapte niet waarom hij alleen maar vooruit keek en niet een keer achterom. De dolfijnen sprongen veel en hoog op uit het water; hij had met een keer achterom kijken zeker gezien dat hij terug zou moeten zwemmen.

We konden alleen maar wachten.
Eindelijk begon hij terug te zwemmen. Zijn figuur was inmiddels heel klein geworden aan de horizon en we konden hem alleen maar zien doordat hij het knalrode bougieboard bij zich had. Het duurde een hele tijd voordat hij eindelijk de kust en ons bereikt had.
Een spectaculair verhaal vertelde hij: hij was doorgezwommen omdat hij een boot zag en dacht dat de dolfijnen daar waren. Toen hij heel ver uit de kust was had hij ineens een dolfijn bij zich, heel dichtbij!!. Op enkele decimeters had hij die enorme vin naast zich gezien, die om hem heen circelde. Blij maakte zijn hart sprongen van vreugde; hij wist niet dat dolfijnen zo dichtbij kwamen gelijk de eerste keer!. Hij deed zijn masker en snorkel op om in het water te kijken en wat zag hij: EEN ENORME HAAI!. Grote Goden…heb ik dat? was zijn innerlijke reactie. Hij herinnerde zich mijn woorden aan Marianne van de vorige avond en besloot niet in paniek te raken, maar alle advies op te volgen. De haai had een circel om hem heen gemaakt terwijl hij "arrogant" naar hem bleef kijken vertelde Guido. Guido bleef kalm en keek terug in de haai's ogen, waarop deze toen langzaam verdween. Ik denk dat de haai Guido's blijheid had gevoeld en iets dat blij is om jou te zien als haai zijnde, dat val je niet aan. Guido zwom rustig weg, en pas na enkele honderden meters kreeg hij een moment de bibbers. Ik was zwaar onder de indruk van het verhaal en van zijn doortastendheid en moed. Ik dacht: deze man heeft een teken van de natuur gekregen. De Natuur, "Spirit" heeft hem laten zien waar

hij toe in staat is en hoeveel MANA, kracht, hij heeft. De haai is een belangrijke natuurgod voor de Hawaiianen; een AUMAKUA. De haai is "fearless" en de ruler of the ocean.
De dag werd compleet in een sprookje veranderd toen Guido voor de vierde keer in het water ging voor de dolfijnen en een heel speciale tijd met ze mocht beleven. Ze waren allemaal bij hem en voor lange tijd. Wat wil een mens nog meer! Guido heeft deze gebeurtenis zelf ook beschreven in de diary van junie.

De reis met Marianne en Guido heeft geleid tot een eeuwige vriendschap tussen ons. Wat hebben wij veel meegemaakt en veel plezier gehad. We hebben met z'n drieen voor het eerst de vloeiende lava van dichtbij ervaren. Dit heeft mijn verlangen naar de "Big Island of Hawaii" zo vergroot dat ik heb besloten om daar mijn leven voort te zetten, alsook mijn gasten te ontvangen. De lava heeft als Godin "Pele", de Godin van het vuur en de aarde. De Hawaiianen en de "locals" vereren haar met offerandes en liefdevolle woorden. De lava heeft een ziel, het komt recht uit Moeder Aarde en heeft groot effect op je energielichaam, chacra's en ziel. Dat gebeurde bij ons op die avond in junie heel sterk.

Er waren steeds veel dolfijnen voor ons drieen en veel intensiteit, openheid, diep contact en ……magie.
De laatste vakantiedag voor Guido en Marianne en we gaan weer naar Lanaii. Twee keer eerder hadden we geen dolfijnen gehad daar, en Marianne maakte zich zorgen. Had ze iets niet goed gedaan, wilden de dolfijnen haar niet meer?. Ik kon zeggen wat ik wilde, maar het bleef aan haar knagen. Deze laatste keer moesten ze er toch zijn!.
Aangekomen bij het strand moesten we verwerken dat ze er weer niet waren. Ik begreep het zelf eigenlijk ook niet. Marianne en ik gingen het water in om ze te roepen. Uit alle macht en vanuit het diepst van onze ziel lieten we ons horen. Na enige tijd zwommen we weer terug, want er waren geen dolfijnen gekomen. Marianne zwom inmiddels zonder bougieboard; haar vrees had ze overwonnen al in het begin van de reis. De dolfijnen hadden haar daarbij geholpen. Haar angst voor haaien was ook minder geworden. (Toen Marianne een klein kind was, moest haar vader alle avonden onder haar bed kijken of er haaien waren daar).
We tuurden lange tijd zonder ophouden over het water. Nog steeds niets anders te zien dan het prachtige water. Toen begon het Marianne te veel te worden. We hadden die ochtend dolfijnen gezien vlak bij de aankomsthaven, naast de veerboot, en hadden dat als een teken gezien. Nu, een paar uur later, zonk de moed haar in de schoenen. Ze voelde zich echt rot, en ik ook eigenlijk wel inmiddels, en ze moest huilen. Ik had plotseling een idee: laten we terug lopen naar de haven en kijken of de dolfijnen daar zijn, en dan zwemmen we daar uit!. Dat deden we gedrieen.

Aangekomen zagen we weer geen dolfijnen. Wel zag ik een man die ik al vaker had gezien, met zijn boot. Ik vroeg hem spontaan of hij voor wat dollars met ons uit wilde varen om de dolfijnen te zoeken. Hij was er wel voor in, maar moest eerst nog douchen en de vis eten die hij op de barbecue had liggen. Wij mochten ook van de vis eten. Het duurde wat, maar uiteindelijk lag de boot in het water en zochten we de oceaan af langs de kustlijn. Niets niets niets. Dale, de eigenaar van het oude zelf in elkaar geknutselde vissersbootje rookte vele cigaretten en wilde z'n vislijnen uitgooien, wat totaal tegen ons gevoel inging, maar uiteindelijk konden we hem niet meer tegenhouden. Na anderhalf uur heen en weer te zijn gevaren besloot ik dat we maar terug moesten gaan. Aangekomen aan land sjokten we terug naar het strand. Het was inmiddels half twaalf in de ochtend, en de kans op dolfijnen was toch wel verkeken nu. Dolfijnen zijn meestal alleen s'ochtends in de baaien en ook alleen in de ochtend actief met mensen. Toen we op het strand aankwamen zei de aardige Hawaiiaanse vrouw waar we eerder mee hadden gepraat: "just after you left the dolphins came in the bay".
O help! Nu hadden we "hem helemaal zitten". Ik voelde me rot omdat ik ongeduldig was geweest en niet naar mijn eigen verlangen had geluisterd. Ik wilde namelijk helemaal niet weg van het strand die ochtend. Ik was moe en wilde niets liever dan daar blijven, maar kwam in touw omdat ik zo graag wilde dat Marianne haar dolfijnen zou zien. Marianne voelde zich rot omdat ze nu zeker wist dat "Universe" niet van haar hield of zoiets, dat de dolfijnen haar niet wilden etc. Guido zag het allemaal aan en bleef Guido. Daar had die haai wel voor gezorgd; Guido was door niets meer uit het veld te slaan. Hij was "goeroe" geworden grapte ik wel eens. Onze kansen leken zeer klein om nog echt contact te hebben met de dolfijnen. Toch deden we onmiddelijk onze snorkelspullen aan en zwommen richting dolfijnen.

Wie had gedacht dat dat de mooiste dolfijnen zwemtocht zou gaan worden van de hele vakantie! We werden omringd, zeer dicht benaderd, aangekeken, ze deden het bladspel met ons, ze bleven uren doorgaan en omringden ons met hun liefde. We waren zo gelukkig! Zo blij! Ik denk dat de Goden ons mensen precies dat leren wat we aankunnen en ik denk dat ze iets heel speciaals op het oog hadden voor ons drietjes, en vooral voor Marianne. Zij was geheeld van die oude "schuld" programmering en kon in plaats daarvan vertrouwen gaan voelen. Ook al lijkt het soms allemaal "verkeerd" te gaan, wacht het maar af!. "Ze" hebben altijd het goede met ons voor. De dolfijnen hadden mij geleerd dat ik inderdaad altijd naar mijn eigen verlangen mag luisteren. Guido was gewoon nog blijer dan daarvoor. Wat een hogeschool examen, wat een liefde had "Universe" ons getoond en wat een humor! Wij op dat stinkbootje (wat ook wel zijn charme had) terwijl de dolfijnen volop de baai in waren gekomen. Het leek echt geensceneerd om ons een groot cadeau te geven, een "blessing in disguise". Uren hebben we met de dolfijnen gezwommen, tot ver in de middag. Voldaan en zielsgelukkig, geheeld en gelouterd namen we de veerboot van vier uur terug naar Maui.

Marianne en Guido zijn weer naar Nederland. Zoals wel vaker gebeurt, en deze keer heel sterk; mijn gasten worden mijn vrienden en dan doet afscheid pijn. Enkele dagen na hun vertrek besluit ik om voor enkele weken naar de "Big Island of Hawaii" te gaan. De eigenlijke naam voor dit eiland is "Hawaii". Mijn hart gaat steeds meer uit naar dit minder geciviliseerde

eiland, groot maar nogal leeg, met veel lava. Het is het jongste eiland van de staat Hawaii. Ik logeer bij een vriend en hij laat me vele geheimen van het eiland zien. Op een van de ochtenden dat ik naar de baai ga om te kijken of de dolfijnen er zijn ontmoet ik een vriend, Rik genaamd. Hij is altijd heel vroeg uit de veren net als ik. De dolfijnen zijn in de baai, en mijn hart bonkt van opwinding. Het is nog maar net licht; het is kwart over zes. Hij wil eigenlijk nog niet gaan zwemmen, maar hij is de enige andere mens en ik wil niet alleen. Nadat mijn aandringen heeft gewerkt besluit hij toch met mij mee te gaan. Het is altijd een beetje eng om helemaal alleen zo'n stuk uit te zwemmen. Samen zwemmen we en ik roep zingend de dolfijnen aan. De groep zwemt ons tegemoet en een moeder met een jong blijft bij ons in de buurt. Er zijn altijd enkele dolfijnen die meer contact zoeken dan de zg. "nursing pod". De "nursing pod" is een grotere groep die samen in prachtige georganiseerde formatie zwemt, vaak met verschillende jonge dolfijnen bij zich. Deze moeder heeft zich van de groep losgemaakt en het lijkt alsof zij haar jong met ons wil laten kennis maken. De mooie jonge dolfijn, nog heel klein, komt keer op keer recht op mij af. Van voren nadert het jong steeds en het is duidelijk geinteresseerd in mij. Wat Rik meemaakt weet ik niet want ik kan mijn ogen niet afhouden van het gebeuren.

Op een gegeven moment naderen twee volwassen dolfijnen mij, sterk gefocussed op mijn persoon. Ze komen ieder aan een kant van mij zwemmen; heel dichtbij. Tot mijn grote verwondering komt de ene onder mij zwemmen en nadert steeds meer mijn lichaam, totdat hij op een milimeter van mijn buik en gezicht af is. Ik ben ademloos en buiten adem tegelijkertijd. Hij blijft daar, en kijkt mij voortdurend in mijn ogen. Mijn wang raakt op een milimeter zijn lichaam en de rest van mijn lichaam is al even dichtbij. Het is wonderbaarlijk hoe een dolfijn zich van zijn lichaam bewust is. Mijn flippers hadden steeds tegen zijn staartvin aan kunnen bewegen maar de dolfijn zorgt ervoor dat dat niet gebeurt. Het is onder de dolfijnenvrienden een "wet" dat je niet zelf probeert een dolfijn aan te raken. Wanneer zij jou willen aanraken kunnen zij dat zelf beslissen. Dit was meer dan aanraken. Steeds heb ik mijn handen naast mijn lichaam en voortdurend blijft deze machtige dolfijn op die milimeter dicht bij bij mijn lichaam. Volgens Rik was het zeer sensueel om te zien. Dolfijnen kunnen zich inderdaad sensueel aangetrokken voelen tot mensen. Ik heb dat zelf regelmatig ervaren, maar zoiets als dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. Het gaat meer dan een uur zo door. Af en toe moet ik hijgend van opwinding en te hard ademhalen mijn hoofd een tijdje boven water houden om bij te komen. Ik zie dat de dolfijn en zijn maatje op mij wachten op enkele meters bij mij vandaan. Dan leg ik mijn gezicht weer in het water en hij komt direct weer op me af en neemt dezelfde positie onder mijn lichaam aan. De gehele tijd zijn het alleen Rik en ik die in deze machtige baai zwemmen. Na zo'n anderhalf uur naderen enkele andere zwemmers ons. Daardoor wordt de magie verbroken en ik stort me in Rik's armen Geluk is in onze ogen en in ons hart. Hij

woont al 24 jaar bij de baai en heeft dit nog nooit meegemaakt. Hij is zwaar onder de indruk en ik ook. Het lichaam en de ogen van deze dolfijn zijn voor altijd bij me.
Twee dagen later zwem ik weer uit in deze baai omdat de dolfijnen er weer zijn. Deze keer ben ik echt helemaal alleen. Ik vind het een beetje eng, maar de dolfijnen zijn er, dus…. Dan komt een dolfijn naar me toe en doet precies hetzelfde als die andere dolfijn twee dagen daarvoor. Ik weet niet hoe dit kan. Er moet communicatie zijn tussen de groepen. Deze keer duurt het maar tien minuten en de gehele groep dolfijnen besluit verder naar het einde van de baai te zwemmen. Dat is me te ver, dus ik besluit ze niet te volgen. Het gaat regenen; dikke vette druppels maken vele soldaatjes op het water. Een totale regenboog verschijnt boven de baai. Het water komt in beweging en een mist van opspattend water geeft de baai de aanblik van een sprookjes tafereel. Zoiets moois! Een regenboog op Hawaii wordt altijd als een blessing ervaren. Regen ook. Langzaam zwem ik terug naar de kant, op mijn rug, zodat ik niets van het spectaculaire schouwspel hoef te missen. Ik dank God iedere dag dat ik hier mag zijn.

Zoveel op mijn schouders; het voelt soms alsof het lot van de wereld mijn verantwoordelijkheid is. De ramp in New York en de Pentagon. Donkere energieen. Wie spreekt de waarheid, of op

z'n minst zijn/haar waarheid nu. Een week voor deze gruwelijke aanvang van een periode die geschiedenis zal zijn, ontmoet ik veel woede en wantrouwen in mijn omgeving. De dag voor de ramp, 10 september, was een dag waarop ik me wanhopig voelde over dit gedoe om me heen en naar mij toe. De ochtend na de ramp was de meest afschuwelijke ochtend in mijn leven. Ik heb de week na de aanslagen de meeste tijd lamgeslagen en vol pijn in m'n eentje doorgebracht; "veilig" in mijn mooie grote huis. Pijn pijn pijn.
Ik besluit om nog een paar dagen op de Big Island door te brengen bij vrienden. Op het moment dat ik mijn voeten op dit eiland zette voelde ik de kalmte in mijn binnenste terugkomen. Mijn beste vriend haalde me op. Ik voelde me weer veilig.
De eerste ochtend na aankomst, doodmoe, rijd ik naar de baai om "mijn" dolfijnen te ontmoeten. Het water is wild en de mensen die staan te kijken naar de dolfijnen in de baai durven niet in het water. Het water is stoffig want het heeft hard geregend die nacht. Dit is altijd een beetje eng. Ik besluit toch te gaan. Eerst alleen, want niemand wilde met me mee vanwege de lastige omstandigheden. De dolfijnen zijn ver weg. Een man die ik ken, Steve, en een vrouw die ik dan nog niet ken, volgen. Dat geeft me een veiliger gevoel. Zij zwemmen een eindje bij mij vandaan.
De dolfijnen zijn nog steeds ver weg wanneer wij stil in het water blijven "hangen" in de hoop dat ze dichterbij ons zullen komen. Het duurt wat. Ik zing mijn dolfijnenzang, laat ze weten dat "ik het ben".
Dan komt de "Pod" dolfijnen dichterbij. Op dat moment ben ik zo'n vijftig meter bij de twee andere zwemmers vandaan. En dan gebeurt het! Twee dolfijnen komen naar mij toe en sluiten mij in tussen hun lichamen. Slechts een centimeter ruimte naast mijn lichaam aan beide kanten. Ik voel me wegglijden in die wereld die ik zo goed ken; de Hemel op Aarde. Er zijn meer dolfijnen, ik zie er een aantal naast de twee "escorts". Hun ogen zijn zacht en koesteren mijn ziel. Ik ben gered voel ik. Zij tonen mij dat alles goed is en dat ze een Godsvertrouwen hebben in het leven en in mij. Mijn zwemmen is "effortless". Dit is vaker gebeurd. Het lijkt alsof de dolfijnen een energiebel om mij heen creeren zodat ik heel gemakkelijk mee kan zwemmen. Dit duurt een half uur. Niets op deze aarde kan mij gelukkiger maken dan dit, vooral nu. De twee andere zwemmers zie ik in de verte.

Langzaam maken de dolfijnen zich van mij los en ik zwem gelukzalig terug naar de twe andere zwemmers om mijn ervaring te delen. De man, Steve, negeert mijn blijdschap en beweert dat de dolfijnen vandaag geen behoefte hadden aan mensen. Ik vertel hem dat ik de meest bijzondere connectie had beleefd "ever". Hij herhaalt domweg hetzelfde. Mensen die met dolfijnen zwemmen zijn soms simpelweg jaloers op wat een ander meemaakt wanneer dat heel bijzonder is. Dat moest de reden zijn geweest van zijn ontkenning. Hij heeft het moeten zien want Carry, de vrouw die met hem had gezwommen, vertelde mij dat ze het allemaal had gezien. Zij zelf had slechts een glimp van de dolfijnen opgevangen. Ze had gezien dat de dolfijnen van achter naar mij toe kwamen en een formatie vormden naast mij en achter mij. Het waren zo'n vijftig dolfijnen. Ze had gedacht dat ze mij aan het voortduwen waren. Ze had alleen een snorkelpijpje gezien tussen al die dolfijnen. Alles was rust; geen gespat en geen onrust. Een voortglijden door het water van al die dolfijnen en die ene zwemmer; ik dus!. Stralend vertelde ze mij dat ze zo jaloers op me was. Stralend gaf ze me de details die ikzelf niet had kunnen weten; dat de gehele groep dicht om mij heen was gebleven, alsof ik hun prinses was, dat de formatie dolfijnen een brede lijn was geweest rechts en links van mij. Zij kon naast haar "jaloezie" totaal de extase voelen die ik had gevoeld, en zodoende was deze hemelse tocht ook voor haar een gift geweest. We verlaten het water. Ik zie Steve weer. Hij komt met hetzelfde verhaal: de dolfijnen wilden ons mensen niet vandaag. Wat meewarig keek ik hem aan.
De rest van de dag voelde ik me kalm en zacht en blij van binnen. Ik wist dat ik echt veilig was en dat de dolfijnen mij bewust hadden opgezocht en dat ze me weer eens hadden geheeld.
In de middag ben ik op een strand. Op Maui had ik al die jaren close contact gehad met een Kahuna (medicijnman): Kai Po. Kai Po is mijn persoonlijke begeleider en steun en toeverlaat, maar ik kan hem nu niet meer zo maar even opzoeken. Vaak als ik zijn advies zocht voor mensen die heling nodig hadden zei hij mij: "you are the healer". Kai Po heeft mij altijd vertrouwd en heeft mij belangfijke kennis van de Hawaiiaanse cultuur bijgebracht. Op de Big Island ken ik nog geen Kahuna. Tot die middag. Hij staat bij zijn auto. Hij zingt ALOHA voor mij op Hawaiiaanse wijze. Recht in mijn hart. Ik voel alles van binnen zacht vibreren. Hij spreekt over dankbaarheid en vergeving. Hij spreekt over GOD. Hij heeft tranen in zijn ogen en ik ook. Ik ben thuis.

Veel gebeurd in die twee dagen. Ik voel me gelukkig. Ik weet dat ik de liefde in mijn hart heb en dat ik moedig ben. De wereld is voor mij altijd al een sprookje, maar het wordt steeds sterker in deze bijzondere tijd. De 17e september is de "Egyptische" kalender geeindigd. Ik voelde die dag dat er iets vreemds in de lucht hing. We zijn naar een andere dimensie aan het overgaan en gedachtenkrachten worden sterker qua manifestatie. Ik weet dat de gebeurtenissen vragen om vrede in onszelf en om ons heen, dat ware compassie en eerlijkheid nog belangrijker worden dan ooit tevoren. De donkere krachten tunen in op de donkere kant in ons mensen. Deze donkere kant is een deel van ons en is goed, zo lang als we het kunnen zien en erkennen als een deel van ons. De vrouw van de zwemtocht was jaloers op mij maar gaf het toe; daarom bleef zij in haar kracht en kon ze gevend blijven. De man was jaloers maar wilde dat niet zien en erkennen; hij wilde mijn ervaring van mij afnemen zogezegd, om gelijk te kunnen hebben. (Dat kon hij natuurlijk van z'n lang zal ze leven nooit!).

Dit is mijn waarheid; waardeer je donkere kant, veroordeel jezelf niet over wat je daar aantreft, maar omarm wat zich openbaart. Dan zal deze kant geen andere mensen kunnen schaden. Er is zoveel moois in deze kant ook; je jaloezie is je passie, je razernij is je "warrior", je schaamte is je geweten, en allerlei andere, creatieve, krachten komen tot je beschikking wanneer je vrede sluit met deze schaduwzijde.
Deze dag zijn de dolfijnen er weer. Deze grote baai heet vertaald uit het Hawaiiaans: "poort naar de hemelen". Die energie voel ik daar zeker; het is zeer machtig, met enorme cliffs waar de botten van belangrijke overleden Hawaiianen in zijn begraven; warriors, chiefs en de Royalty.. Hun MANA heerst over deze baai. Vandaag is het wederom wat ruig in de branding. Ik ben laat want ik had een feestje de vorige avond. Enkele mensen komen uit het water. Ik zie aan hun gezichten en voel aan hun energie dat de dolfijnen niet interactief zijn geweest. Kan mij niet terughouden; ik heb zo'n Godsvertouwen dat de dolfijnen voor mij een uitzondering maken…. Een man zwemt in het midden van de baai en heeft bij navraag van mij, nog geen dolfijnen gezien. Een vrouw, hoogzwanger, ging gelijkertijd met mij in het water en zwemt in mijn buurt.
Ik zing mijn song. Dan….inderdaad! ze komen er aan. Later vertelt deze man dat hij al een half uur in het water ronddobberde en dat hij zeker wist dat mijn zingen de dolfijnen naar ons toe haalde. Dat lijkt inderdaad het geval te zijn. Het is inmiddels zo vaak gebeurt dat ze direct in mijn richting komen wanneer ik zing, dat het toch echt geen toeval meer kan zijn. Wij hebben een prachtige zachte tijd met z'n drietjes en deze groep dolfijnen. Langzaam worden de dolfijnen wat actiever en beginnen het "bladspel" te doen. Ze vangen boombladen op in het water en laten weer los, opdat jij mee doet met ze. Heel bijzonder en vaak komisch. Een dolfijn weet exact waar zijn/haar lichaam is. Blindelings pakken ze een blad op de staart en laten los en pakken weer met de rugvin of zijvin. Soms twee bladen op verschillende plaatsen. Grote gele boombladeren. Soms word je uitgedaagd; dan laten ze een blad los op behoorlijke diepte. Of jij dat kunt ophalen. Ik ga over mijn eigen grenzen om dat te doen.

Deze keer gebeurt er iets heel bijzonders. Een dolfijn houdt zijn staart vlak voor mijn gezicht met een blad. Het blijft daar maar steeds op dezelfde afstand en ik voel dat het de bedoeling is dat ik het blad van de staart pak. Deze dolfijnen willen niet dat je ze probeert aan te raken. Proberen aan te raken zal ook altijd mislukken, want ze hebben het direct door, maar het irriteert ze. Deze keer is het dus anders. Ik heb ook nog nooit mijn handen uitgestoken naar een dolfijnen. Zelfs als ze op een milimeter van me af zijn, houdt ik mijn handen langs mijn zijde. Heel voorzichtig pak ik het blad. De dolfijn blijft in dezelfde positie met z'n staart vlak voor m'n gezicht. Ik raak zachtjes zijn lichaam aan met het blad. Hij schiet vooruit met een hoop wit water en de magie is verbroken. Ik krimp in elkaar! Hij is nu verder bij me vandaan maar gaat niet helemaal weg. Ik voel dat ik verkeerd had gedaan en communiceer van binnen met de dolfijn dat het me zo spijt, dat ik het nooit meer zal doen en ik vraag om vergeving. Ik vraag of de dolfijn hetzelfde nog maals wil doen om mij te laten zien dat ik ben vergeven. Het gevoel van spijt overweldigt me;.ik kan wel huilen.
En dan komt hij terug met een blad op z'n staart. Hij houdt het voor m'n gezicht lange tijd. Ik houd mijn handen langs mijn zij en voel intense dankbaarheid. Dan schuift hij het blad langzaam heen en weer over zijn staart. Gebiologeerd kijk ik naar wat hij doet. Hij laat het blad los. Het zweeft nu voor m'n ogen. Hij heeft me vergeven.
Het blad is mee in mijn koffer terug naar Maui. Het was een gift; het hele verhaal. Want leren wij niet door onze fouten? Is vergeving niet het zoetste wat er bestaat?

Deze zwemtocht heeft mij laten ervaren hoe ver de connectie van de dolfijn met de omgeving gaat. Het zijn er deze keer maar vier. Vier dolfijnen die zeer dicht bij me zwemmen en nogal sensueel zijn vandaag, ook naar mij. Wanneer de "Spinner dolfijnen" roze buiken hebben weten we dat ze opgewonden zijn, door het spelen, door elkaar, door de mensen, of gewoon door het leven. Het is zo fijn om dolfijn te zijn.
Doordat ik maar een beperkt mensenkind ben, bedacht ik dat de grote dolfijn die zo overduidelijk interesse in mij toont, een mannetje moet zijn. Zijn partner zou dan wel het vrouwtje zijn. De twee andere dolfijnen waren volgens mij moeder en jong.
Steeds erotischer werden deze dolfijnen naar elkaar, met hun zijvinnen raker ze elkaar aan op een manier die volgens mensenbegrippen "sensueel" en "sexueel" genoemd zou worden. Ik wilde weten wat de sexe was van deze vier dolfijnen. Ik weet waar ik naar moet kijken om dit te kunnen bepalen. Tot mijn verbazing ontdekte ik dat het allevier vrouwtjes waren. Het maakte me blij om weer een beperkende mensengedachte van me af te kunnen schudden.

Wat later zwem ik weer oog aan oog met de grote dolfijn, het mannetje dat een vrouwtje bleek te zijn. We kijken elkaar diep aan. Ik heb een boomblad in de hand aan de buitenkant, de andere kant dus van de dolfijn. In een impuls laat ik het blad los, zonder er ook maar een gedachte aan te hebben besteedt, en zonder dat ik iets van mijn lichaam bewoog. Heel achteloos dus. De dolfijn keert zich om en vist het blad op van achter mij, en triomphantelijk laat ze me zien dat ze me door had.
Deze dolfijn had mij weer iets te leren dus; zij, de dolfijnen, voelen wat onze intentie is, en dat is veel meer dan telepatisch zijn!. Meer dan helderziend, - wetend, - voelend. Ik ben perplex, maar heel blij weer. Dat is waarom ze soms zo magisch verschijen en verdwijnen. Ze weten veel meer dan wat er in hun dircte omgeving gebeurt.

Ik had dat wel in boeken gelezen, maar om het zo in de werkelijkheid te mogen beleven is veel meer waard.

Carolina 001 808 328 7356 bel me even, dan bel ik je terug, e-mail: magical@maui.net