| CAROLINA | BROCHURE | HOME |

Carolina over de dolfijnen:

De reis die ik aanbied is niet alleen gericht op dolfijnen. Alles wat leeft in de oceaan, de wilde natuur zelf; binnen en buiten onszelf, de Goden en de niet materiele krachten, dit alles is belangrijk in de essentie van deze reis. “Going with the flow en contact maken en luisteren naar de natuur maakt dat deze reis “life changing” kan zijn. Je kan dan thuis komen in jezelf. De dolfijnen kunnen in dat lieflijke proces van groot belang zijn met hun onvoorwaardelijke liefde en vermoede magische krachten. Ik heb al heel wat jaren ervaring met deze mooie watergoden en hun connectie tot de mens. Het hierop volgende verhaal is mijn waarheid, voornamelijk gebaseerd op mijn persoonlijke waarnemingen, met hierin verweven ook informatie uit enkele boeken en geschriften over de dolfijnen:

Het allerbelangrijkste wat wij mensen van dolfijnen kunnen leren is opletten hoe deze zeezoogdieren leven met elkaar. Er is veel zorg en liefde voor elkaar binnen de groep, er wordt samengewerkt met vis vangen, en de zwakkeren worden beschermd door de groep. Dolfijnen hebben als enige diersoort, voor zover de mens weet, het gehele jaar door sexuele gemeenschap met elkaar. Het voelt aan als een soort tantrische sex, zie mijn verhalen onder “diary”. Dolfijnen hebben veel interactie met elkaar in speelsheid, maar er is ook een heel duidelijke hierarchie en leiderschap binnen iedere groep (“pod”). De groepen die de baaien bezoeken varieren in grootte van enkelen tot vele tientallen tegelijk.

De groepen zijn onderverdeeld in de zg. “nursing pod”, waar moeders met jongen samen zwemmen en zo veel mogelijk rust proberen te krijgen. Dan is er vaak binnen grote groepen dolfijnen ook een “”ouderlingen” groep van drie tot zes dolfijnen, die de “strategie” lijken te bepalen. Dit zijn de hele grote, wat oudere mannetjes, die heel serieus overkomen. Er zijn groepen zeer speelse, wat jongere en jonge volwassen dolfijnen die veel connecten met de zwemmers, onderling intens spelen, paren, en van alles doen met elkaar, waarvan ik niet weet wat het betekent. Dan zijn er de enkelingen die hun eigen gang gaan binnen het grotere geheel. Soms zie ik die alleen zwemmende dolfijnen mensen afleiden die achter de nursing pod aanzitten. Het is zeer zeker mijn overtuiging, gebaseerd op mijn gerichte waarneming, dat de dolfijnen steeds een totaal overzicht en inzicht hebben in wat er zich in de baai afspeelt op allerlei niveaus: de energie van de zwemmers, de energie van de dag, de maan, en of er haaien in de buurt zijn. Mijn waarneming heeft me geleerd dat de dolfijnen direkt weten wie het water ingaat op zoek naar connectie met hun groep. Ikzelf heb het zo vaak meegemaakt dat ik net in het water ben, hun sonar hoor in mijn hoofd, en dan even later komen ze recht op me af, draaien zich in mijn richting en nemen me mee in hun midden. Dit gebeurt in een werkelijk enorme baai; toeval is totaal uitgesloten. In die gevallen zijn er altijd ook andere zwemmers in de baai, die dan even “het nakijken hebben”. Het is wetenschappelijk aangetoond dat de dolfijnen hun sonar richten op het centrum van ons hoofd, waar dat bolletje zich bevindt, dat ons gehele lichaam bestuurt. Het schijnt zo te zijn dat daarin alle informatie huist over wie we echt zijn. Dat is overigens ook de plek die door de “noni” gestimuleerd wordt en waardoor alle andere klieren in een gezonde toestand gehouden worden. Ik bied dit aan om te gebruiken binnen deze reis. (Je kan vanuit Nederland de noni blijven gebruiken door het te bestellen in pilvorm, geproduceerd door een vriend van mij hier op Hawaii. Whole sale en zeker niet duur. Een “wondermiddel”.)

De communicatie met dofijnen gaat op verschillende wijzen, zo is mijn ervaring.

Wat ik mijn gasten vertel is dat ze altijd met hun handen langs hun zij moeten zwemmen en nooit zelf zouden moeten proberen om ze aan te raken. Daar schieten ze ook van weg, van die uitgestrekte handen. Ze raken je uit zichzelf wel eens aan, wanneer je daar van binnen klaar voor bent, en dan is de rest van de dag vol van “bliss”. Iedereen die hier zwemt houdt zich aan deze onderling bepaalde gedragscode naar de dolfijnen toe. We vormen hier een hechte spirituele community die deze “regel” en ook het vooral niet najagen van de dolfijnen aan nieuwkomers doorgeeft. Het respect voor de ruimte, de space, voor de dolfijnen heel belangrijk en de meeste zwemmers houden zich hieraan, waardoor er hier nog steeds een kalme liefdevolle atmosfeer heerst in de baaien wanneer er dolfijnen zijn. Dit is eigenlijk niet veel anders dan we met elkaar als mensen altijd zouden moeten omgaan. Als je heel “needy” naar iemand bent, gaat die er ook vandoor. Wanneer je je gracieus beweegt in het water en je energie “bij jezelf houdt” heb je grotere kans op nabijheid van de dolfijnen. Dan kan de dolfijn ook op jou “intunen”. De dolfijnen houden duidelijk meer van de nabijheid van de fijngevoeligere mensen die dat respect tonen. Wanneer we ons op onszelf concentreren en vanuit diep respect met de dolfijnen zwemmen, vooral kijkend naar hun schoonheid, kijkend naar hun ogen, dan ontstaat er een werkelijke connectie. Dolfijnen kunnen je heel diep en soms ook heel lang aankijken terwijl ze naast en onder je zwemmen. Ze zien het proces waarin je zit en op de een of andere manier tonen ze in hun gedrag wat een belangrijk punt voor je is op dat moment. Een wat serieuze persoon die nodig eens zou moeten gaan spelen, krijgt dan ook vaak spelende dolfijnen om zich heen. Een zwemmer die haar of zijn innerlijke kind is vergeten krijgt veel jonge blijde, springende, dolfijnen voor zich en ga zo maar door. Wanneer ik me wat kwetsbaar en onzeker voel en echt liefde nodig heb van de “Bron”, zijn ze meestal direkt bij me. Ze gaan over het algemeen vooral naar diegene toe die het het meeste nodig heeft op het moment. Het is in al die jaren zo gegaan. Mensen die kwaad of bitter zijn gaan ze meestal uit de weg, ook wanneer die energie voor de persoon zelf niet zo duidelijk voelbaar is. Onderdrukte woede of bitterheid lijkt door de dolfijnen zo opgepikt te worden. Daarom is het heel belangrijk dat de zwemmer naar zichzelf durft te kijken. Na een zwempartij in de buurt van dolfijnen komt er ook vaak heel wat los bij de mensen.

Soms zijn het huilbuien, soms moet een zwemmer zelfs ter plekke overgeven in het water. Dit komt volgens mij doordat oude, verstopte, onverwerkte emoties worden losgeweekt door de lichtenergie van de dolfijnen. Een dolfijn heeft de lichamelijke capaciteit om te scannen, en weet zodoende wat zich afspeelt in een lichaam. Ze tonen veel onvoorwaardelijke liefde. Dat is volgens mij ook de reden dat autisten er zo veel baat bij hebben om bij ze te zijn. Dolfijnen hebben een uiterst liefdevolle samenleving binnen hun groepen. De groepen varieren qua grootte en de samenstelling van de groepen wisselt ook. Dezelfde dolfijnen heb ik bij verschillende “pods” gezien. Wat we hier steeds doen is rekening houden met de behoefte van de dolfijnen. Ze jagen op vis in de nacht en moeten daarbij de zwakkeren en de jongen beschermen tegen predetors, o.a. haaien. In de ochtend komen ze in de baai om te spelen en uit te rusten. Dat uitrusten is heel belangrijk voor de heilzaamheid van de dolfijnen. Na ongeveer 10 uur ‘s ochtends laten we ze met rust, maar ook wanneer duidelijk is dat ze al eerder gaan “slapen” is het belangrijk om ze alleen te laten . Dat ze rusten is te zien aan het zwemmen van de pod in formatie, terwijl ze steeds alleen maar naar de oppervlakte komen om adem te halen. Er zijn natuurlijk altijd wel mensen die dat niet weten of niet willen weten, maar een aantal van ons vaste bewoners gaan daar dan op af en proberen dat duidelijk te maken aan de “jagende” zwemmer. Meestal verandert de persoon dan van gedrag. Soms niet en dat is dan heel triest. Triest voor de dolfijnen die dan niet aan hun rust toe komen en daardoor veel gevoeliger worden voor aanvallen in de nacht, en triest voor de zwemmer die dan zijn of haar doel voorbijschiet. Deze “hebberigheid” is heel schadelijk. Daarmee komt ook echt geen zogenaamde “heling” tot stand. Deze heling wordt steeds aangeboden door mensen die een commercieel oogpunt hebben. Zij zijn degenen die een gevaar vormen voor de dolfijnenpopulaties over de gehele wereld.

De echte heling geschiedt van binnenuit en niet alleen maar omdat je in de buurt bent van de dolfijnen. Zelfonderzoek is de sleutel. Het is een slecht sprookje dat zwemmen met dolfijnen zo maar heling zou brengen.

Het is een helpende factor, het geeft een geluksgevoel, maar dat geeft de natuur in zijn algemeen aan ons mensen. Dit gebeurt vooral in de wilde natuur, waar alle krachten vrij spel hebben. De dolfijnen komen soms heel dichtbij; dat kan slechts op een enkele centimeter van je lichaam zijn. Soms zijn het meerdere dolfijnen tegelijk die dat met je doen, maar steeds is het bovenstaande van groot belang om die intimiteit met ze te bereiken.

Wanneer mensen op de juiste wijze met de dolfijnen connecten kunnen er wonderen gebeuren

De hoogste vorm van connectie is echter die van het herkennen, erkennen en de totale acceptatie van de wens van de dolfijnen om NIET met ze te connecten. Die acceptatie, waardoor je ze dan met rust laat, wordt ook altijd “beloond”, zo is mijn ervaring, door een zeer diepe connectie op een ander moment spoedig daarna.

Er zijn meer bijzondere ervaringen te beleven in deze schoonste wateren ter wereld. Zie de diary over de manta roggen en de schildpadden. Soms zelfs is het een vis, maar ook de connectie met de haai heeft enorme transformaties teweeggebracht.

Een heel belangrijke zwempartij voor mij was die met een tijgerhaai die ook op een paar centimeters van mijn buik kwam zwemmen. Dat was tijdens het stervensproces van mijn beste vriendin, in januari van het jaar 2004. Ik was na zeven weken zorgen voor haar helemaal uitgeput. Het was de ochtend van de vijfde dag voor haar dood hier op Hawaii. Ik had voor het eerst in al die tijd met haar gesproken over haar komende dood. We waren in het begin van die tijd eerst twee weken naar China geweest, naar een speciale kliniek, maar dat mocht niet baten. Met de moed der wanhoop terug naar Hawaii gevlogen terwijl ze al duidelijk stervende was. Ik had allerlei speciale kankerstoppende medicijnen voor haar gekocht, alles voor het redden van haar leven. Ze had kanker in het laatste stadium, maar beiden weigerden we om haar komende dood te erkennen, tot op die bewuste morgen. Twee maanden had ik op het droge geleefd, er was geen zwemmen in de oceaan voor mij mogelijk, wat zeer ongebruikelijk was in mijn leven. De stress was enorm geweest in die twee maanden. Ik sliep steeds vlak bij haar, terwijl haar levensenergie bijna totaal weg was geebt, me niet realiserende dat ‘s nachts mijn levensenergie onbewust werd afgetapt doordat die van haar steeds meer wegvloeide. Ik rende de gehele dag rond om iets te vinden dat haar kon helpen, zocht wanhopig naar voeding en drinken dat ze binnen kon houden, ik verschoonde haar luiers en hoorde en voelde steeds haar enorme pijnen. Ze wou perse niet naar het ziekenhuis, wat ik kon begrijpen, daarom ging ik maar door en door.

Tot op die bewuste morgen. We sproken over het onvermijdelijke; de komende overgang naar de “andere wereld”. Door die erkenning en overgave vonden we beide vrede en er kwam een rust over ons. Ik voelde voor het eerst dat ik even kon gaan zwemmen.

Ik ging naar de baai, en stapte zeer ongebalanceerd over de keien het water in. De dolfijnen waren even in de baai geweest, maar waren direkt weer verdwenen, waardoor de andere mensen aan de kant nog niet het water ingingen. Ik zwom naar het midden van de baai, totaal gelukkig door het water. Bij het opkomen van de zon begon ik te bidden en vroeg de Goden om me alsjeblieft te helpen met de holte in mijn buikgebied. Door de stress was ik helemaal uitgehold van binnen en had ik onafgebroken steeds angsten, een intens gevoel van leegte, en nare draaikolken in mijn buik. Ik was aan het watertrappelen met mijn hoofd boven water en was steeds maar aan het bidden naar de zon. Onze zon betekende voor vele natuurvolken de Goddelijke energie, en dat betekent het ook voor mij. Zo hing ik in het water voor bijna een half uur, zachtjes sprekend naar de zon en op natuurlijke wijze in diepe meditatie. Ineens zag ik iets heel groots voor mijn buik opdoemen. Ik was nog steeds helemaal alleen in de baai. Ik wist eigenlijk al wat het was, maar dacht verder niet na over gevaar. Ik deed mijn masker op en keek in het water en daar zag ik die enorme tijgerhaai die vervolgens gracieus weer bij me vandaan zwom, met al die vinnen, overal op zijn rug en staart. Toen de haai bij mijn buik was had hij (of zij) een heel indringend geluid gemaakt. Ik voelde het in mijn buik en hoorde het ook boven water. Een soort melodieus tromgeroffel. Het was alsof de tijd stil stond, maar emotioneel gebeurde er eigenlijk niets in mij qua angst. De haai had mij ook niet zijn (ik weet zeker enge ogen laten zien, of zijn enorme gevaarlijke bek/tanden/hoofd. Het was enorm, het was groots, maar mijn staat van zijn was anders dan die ik normaal zou hebben in rustiger tijden. Mijn hart, zo constateerde ik, was niet eens sneller gaan kloppen. Ik zwom richting kust, me laconiek realiserende dat ik geen enkele angst voelde. Toch keek ik een paar keer achterom, maar ik werd niet gevolgd. Dichter bij de kust kwam ik een grote groep dolfijnen tegen die mijn verdriet blijkbaar ook herkenden en zij sloten mij in met hun warme lichamen en brachten mij naar het strand. Later hoorde ik van zwemmers die inmiddels in het water waren gekomen, dat ik haast onzichtbaar was door de hoeveelheid dolfijnen die mij insloten. Ook had iemand in de branding het vreemde tromgeroffel gehoord. Terug op de kant wist ik dat ik voor een groot deel geheeld was maar ook dat ik een totale initiatie in de oceaan had mogen ontvangen. Niet alleen de dolfijnen, maar ook deze haai was op mijn smeekbede afgekomen. Ook had ik het troostende gevoel van een boodschap te hebben ontvangen van de haai en daarna de dolfijnen. Het gevoel dat het allemaal niet voor niks was geweest, ondanks mijn frustrerende gevoelens over de “mislukte missie” om mijn vriendins leven te redden. De tijgerhaai is voor de Hawaiiaan de “gatekeeper” van de andere wereld; de wereld waar de doden heengaan. Ook is de haai, en vooral de enorme tijgerhaai, sacred in deze cultuur, en een helper. Zij zullen die ook nooit doden. De tijgerhaai is de drager van de ziel van de voorouders. Voor de meeste andere mensen is hij de gevaarlijkste haai in Hawaii. Vijf meter lang en zeer breed, maar vooral heeft hij super power. Toen mijn vriendin vijf dagen later stierf, waren er voor het eerst in de plaatselijke geschiedenis vijf bultrugwalvissen in de baai die uren achter elkaar hoog boven het water uitsprongen. Haar elf jarige zoontje heeft daardoor zijn Godsbewustzijn niet verloren. Het was een ware Goddelijke belevenis voor hem, op hetzelfde moment dat hij niet meer in God kon geloven door de dood van zijn mooie moeder.

Een andere bijzondere belevenis die ik heb gehad was met een vis, in dezelfde baai, die een vortex heeft volgens de overlevering van de Hawaiianen. Het was op een zondag, een paar jaar geleden. Ik had een relatie gehad met iemand die door de community als zeer spiritueel wordt gezien. Het was afgelopen met onze relatie, en hij was in mijn beleving zeer wreed en boosaardig geworden naar mij. Vlak voor een “vredesevent” dat hij had georganiseerd, had hij mij en een gast van mij nodeloos en hardvochtig uitgescholden. Ik had hem gevraagd om in ieder geval aan mijn gast zijn excuses aan te bieden, en nog voor de happening die over vrede ging. Zij kon er echt niets aan doen dat hij “een appeltje met mij te schillen had”. Een totale weigering en de event nam plaats. In mijn beleving een Godslastering, omdat er helemaal geen vrede was. Ik heb het die dag wat aangezien en voelde me steeds meer wanhopig over onze zijnswijze op aarde. De volgende dag ging ik met die totale frustratie naar de baai. “Hoe kan iemand toch een vredes event organiseren en zo hypocriet zijn waar het de vrede om hem zelf heen betreft”. Ik was in en in bedroefd over het lot van ons mensenras. Ik hing wat in de branding met zware regenwolken in mijn buik en ik voelde me totaal afgesloten van mezelf en de wereld om me heen. Er was een lokale familie aangekomen, vaders en ooms en kinderen die gingen vissen. Ik keek het zo wat aan. Vader vangt een vis; een drie decimeter grote grijze vis. Aan de haak. Een visvogel komt aanvliegen en kijkt begerig naar de vis aan de hengel op een afstandje. Vader haalt de vis van de haak en doet leuk; hij gooit de vis naar de vogel. De levende vis klettert op de rotsen vlak bij de vogel en spartelt op de keien. De vogel wandelt erheen en pikt wat aan de vis. Blijkbaar is de vis te groot, en hij wandelt weer weg. Ik zie het allemaal aan. De vis ligt inmiddels bewegingloos op de keien en vertegenwoordigt op dat moment voor mij de onwetendheid van de mensheid. Deze man had niks kwaads in de zin; hij deed maar gewoon wat. Ik roep naar de man dat hij de vis toch terug zou moeten brengen naar het water. Hij zegt dat ik dat gerust mag doen. Ik klim uit het water en zie de vis van dichtbij. Bloed is te zien in zijn kieuwen en hij beweegt niet meer. Vol pijn over zo’n nodeloze dood, deze vis was gewoon zijn leven aan het leven, en nu, na dat gooien en pikken van de vogel, is het dier zo gewond, dat het waarschijnlijk niet meer kan functioneren, en waarom, waarom toch…Ik pak vol liefde en pijn voor het dier de vis op en breng het naar het water. En natuurlijk blijft het rechtop hangen, bek open en bewegingloos. Ik huil. Ik huil al die tranen over onze onwetende en daardoor wrede mensheid in de branding. Niemand hoort me door het geluid van het water. Ik huil lang en diep. Dan besluit ik om de dode vis te pakken en naar de familie toe te gaan om de legendarische woorden te gaan zeggen: “why, why?”. En dan gebeurt het onmogelijke; met mijn beide handen om de vis, met alle compassie die ik voel voor de geteisterde dierenwereld, springt er iets over op de vis: ineens leeft het dier weer en gaat er als een haas vandoor. Het schoot als een pijl uit de boog uit mijn handen verder de zee in. Ik was verbijsterd, maar vooral zo gelukkig, het maakte alles goed. Ik weet nog steeds niet hoe dat nou mogelijk was, misschien was het dier alleen maar in een shock geweest, misschien had mijn liefde het wakker gemaakt uit de dood, maar bottomline was voor mij: liefde heelt, no matter what, en mijn innerlijk was ineens helemaal geheeld. Het maakt niet uit wat anderen doen, als ik mijn ding maar doe vanuit mijn hart.

Deze persoonlijke belevenissen schrijf ik om je te laten weten wat er allemaal met je kan gebeuren in en met de natuur. Het zal je wellicht duidelijk zijn geworden wat ik daarmee bedoel. Terug naar de dolfijnen:

De dolfijnen die rond Hawaii leven zijn vooral de zg.“Spinner Dolfijnen”. Het zijn hele mooie dolfijnen met een lange snuit. In het Nederlands heten ze dan ook “langsnuitdolfijnen” Ik weet dat er andere mensen zijn hier op Hawaii die zwemmen met dolfijnen aanprijzen op hun eigen manier, en jammer genoeg is niet iedereen zo in contact met de dolfijnennatuur als ik zou willen, en vertellen ze hun gasten niet altijd over de zeer belangrijke zaken als door mij beschreven. Daardoor wordt er dus ook soms verkeerd met ze omgegaan vanaf boten en vanaf de kust. Op het moment is dat natuurlijk tekenend voor onze tijd: mensen doen van alles voor geld, en voor korte termijn succes. Ik doe er echter van alles aan om de schade te beperken

Dolfijnen zouden nooit in gevangenschap mogen zijn. Ze zwemmen leggen enorme afstanden af in de oceaan. Ze hebben enorme diepten nodig en hebben sterke familie en groepsbanden. Het is heel triest wanneer ze in gevangenschap zijn, om wat voor reden dan ook. Mensen hebben echt niet het recht om deze enorme intelligente dieren gevangen te nemen. Helaas heb ik het niet voor het zeggen en ontstaan er steeds meer plekken waar dolfijnen gevangen gehouden worden. Dat zijn meestal de “bottlenose” dolfijnen (Flipper type). Een tiental jaren geleden “kostte een dolfijn zo’n 100.000 dollar”. Winstgevende business….want mensen willen helen door de ontwrichtte sociale leefomstandigheden waarin ze steeds meer gewond raken van binnen.

En ja, de dolfijnen lijken altijd wel liefde te geven, hoe miserabel ze ook gevangen zitten.

Het is ook in en in triest hoe ze gevangen worden. Vanaf een boot gebeurt dat, terwijl de blijde dolfijnen aan de boeg komen spelen. Dan krijgt de gaafste, meestal de jongste, een net over zich heen en wordt op de boot gehezen. Dan maar hopen dat het eenzame dier het overleeft, wat regelmatig niet gebeurt. Een van de mensen die zich daarmee bezighield als een lucratieve business, heeft beschreven hoe de andere dolfijnen die aan de boeg zwommen tijdens zo’n drama daarna toch steeds bij die boot bleven meezwemmen en maar doorgingen met boven water kijken naar de boot. Het verwonderde deze man zeer, want je zou denken dat de anderen na de monsterachtige vangst van een van hun groep er snel vandoor zouden gaan. Toen begreep hij het ineens. Het was hun jong, hun geliefde jong wat daar radeloos en spartelend op de boot in een net gevangen lag. Ze konden hun geliefde niet verlaten, ze bleven maar meezwemmen. Deze man heeft daarna zijn leven omgegooid en werkt nu aan het vrijzetten van gevangen dolfijnen.

Hier op Hawaii zijn de dolfijnen gelukkig beschermd. Dolfijnen hebben dezelfde herseninhoud als mensen, maar gebruiken er meer van. Ook hebben zij een doorlopend open contact tussen de linker en rechter hersenhelft, iets waar mensen naar streven die veel aan meditatie doen.

Hun huis is de oceaan, hun voeding wordt door gezamelijk jagen ieder dag verzorgd door de oceaan, de relaties onderling zijn ondersteunend en liefdevol, ze zijn gelukkig en gezond, ze leven en zijn vrij.

Dank je wel voor het lezen van mijn verhaal, Carolina Margaretha Visser Moody

Voor meer uitgebreide informatie:

Carolina 001 808 328 7356 bel me even, dan bel ik je terug, e-mail: magical@maui.net

| CAROLINA | BROCHURE |

Voor Ishwara's Kaivalya Counseling: http://www.Ishwara.nl

web site maintenance by: http://webdesign.lovecreate.com