BIG ISLAND
JOURNAL
Verdwaald
in het enge bos
Eind
december 2001 tot begin januarie 2002 had ik een moeder met vijf
kinderen als mijn gasten. Drie eigen kinderen, elf, dertien, en
zeventien, een "stief" dochter van vijftien en een
vriendinnetje van elf.
Een heel apart
gezin. De moeder was een fijne vrouw van mijn leeftijd, die zich
in spiritualiteit was gaan verdiepen, en heel laconiek kon zijn
over van alles; positief of negatief, alles was goed. De kinderen
maakten veel ruzie, waren wat je verwend zou kunnen noemen, maar
hartelijk en komisch. Ik viel gelukkig "goed in het
bakkie" bij ze. Er werd gepest, gestompt, geschreeuwd, er
was altijd wel wat. Ik zag steeds die humor en eerlijkheid van
ze, maar ook de onrust in hun binnenste; de onvervuldheid, de
leegte. Die leegte en onvervuldheid waarmee zoveel mensen leven
omdat ze niet weten dat er meer is dan onze gemaakte
maatschappij. In een boek van de fabelachtige schrijver CS Lewis
staat:
The definition of
Hell is: the idea that... we are our own. Met andere woorden: dat
we alles over onszelf te zeggen zouden hebben. Godsbewustzijn is
bij vele westerse mensen totaal verdwenen en wordt soms zelfs
belachelijk gevonden. Soms worden in spirituele kringen wel
pogingen gedaan om via allerlei rituelen weer contact te maken
met God en/of "gidsen", maar dat gaat vaak zo
geforceerd, dat "het op werk gaat lijken", en een
direct en eenvoudig contact met God(in) in de weg staat.
We suizen met een miljoen mijl per dag
linksom de zon heen, we draaien met duizend mijl per uur linksom
onze eigen as, en ons gehele zonnestelsel draait ook ergens
omheen in diezelfde richting. Dit middelpunt is zo ver weg dat de
wetenschappers geen idee hebben wat het is, en het daarom de
"Great Attractor" noemen. Dat klinkt toch heel
spannend; ik ben ervan overtuigd dat het ook heel spannend is!.
Ons Universum is enorm, met enorme krachten, geheimen,
eindeloosheid, en andere levensvormen. (Er zijn dit jaar vier
honderd government employees uitgekomen met de waarheid over
contacten met "aliens" in de zg. "disclosure
video's". zie internet) De door mensen gecreeerde
maatschappij lijkt overzichtelijk en in die zin comfortabel, maar
die letterlijke "consumptie maatschappij" is ook
oppervlakkig, saai en vlak, en voelt leeg!. Die Leegte is voor
velen reden tot verveling en depressiviteit. Terug nu naar het
verhaal over de kinderen.. Deze kinderen maakten stevige
avonturen mee hier. Het hoogtepunt was: verdwaald in het bos,
zoals ik nu ga beschrijven. Het gebeurde een van de laatste
dagen. Ik wilde naar de vulkaan en een kennis van mij zei dat ie
wist hoe op een heel speciale plek de lava te zien, namelijk: bij
de bron. Er is een Pu'u, een heuvel van lava, waar de bron van de
lavaflow is. Het zou iets meer dan een uur lopen zijn door een
bos en dan...we zagen die spectaculaire lava stroom al voor ons.
Ik zou hem betalen voor zijn tijd en expertise. Ik ging met twee
grote auto's zodat op de terugweg konden slapen. Het zou een
latertje worden. Ik wist nog niet hoe laat! Na anderhalf uur
kwamen we aan bij het bos. Er hing een geweldige stank op de
parkeerplek, dat bleek te komen door de achtergelaten huid van
een ter plekke gevild wild zwijn. Naast een van de auto's lag dat
te rotten. We startten de "hike", allemaal een rugzak
met eten en drinken, en vol verwachting. Een van de meisjes, de
dertienjarige, was zo super enthousiast, dat ze na een paar
honderd meter al over een boomwortel struikelde en haar knie
bezeerde; ze kon nu alleen nog maar hinkelen. Ze was vastbeloten
om toch mee te gaan, ze wilde er niets weten om samen met haar
moeder naar een andere plek te gaan waar het niet zo veel lopen
zou zijn. Huilend van de pijn maar vastbeloten strompelde ze met
ons mee. Ik bleef bij haar, samen met haar moeder, terwijl de
anderen er flink de pas in mochten zetten. Het bos was dicht, en
eindeloos. Na een uur hoorden we niets meer van de anderen als we
riepen, en ik vond dat niet echt prettig. We kregen toen al een
"spookbos" gevoel over ons. Na een tijdje begonnen we
weer antwoord te krijgen op onze "yels", God zij dank!.
Daar waren ze weer, de rest, met de gids. Ze hadden aangenomen
(?) dat wij terug waren gegaan met de kreupele, dus ze waren
lekker doorgegaan tot het "stief"dochtertje dat met de
snelle groep meeliep steeds meer aan drong op wachten en roepen.
Verder gingen we en verder....er kwam geen einde aan en de gids
vond het ook al zo gek: in zijn herinnering was het korter. De
kinderen kregen een voor een last van knieen, nek, rug,
humeurigheid en zo voort. Eindelijk zagen we het einde, het
licht, en stonden we op lava, met een lava berg op een paar
honderd meter afstand voor ons. Er was echter geen lava te zien
zoals ik het me had voorgesteld. Een paar mannen, locals, kwamen
over de lava onze richting uitlopen, en toen die bij ons
aangekomen waren bleken het degenen te zijn van het tentje dat ik
had gezien. Zij zouden overnachten ter plekke, en begonnen druk
te werken aan het maken van een kampvuur. Hout werd aangedragen
terwijl ik in gesprek raakte met Shy, de oudste van de groep van
drie. Hij vond het ongelooflijk dat wij terug zouden gaan lopen
die zelfde avond.
Dat was veel te
veel vond hij, en....gevaarlijk!!! O God... gevaarlijk? Waarom?
Nou, wilde zwijnen waren overal, en je moest op z'n minst veel
schreeuwen om ze uit de buurt te houden. Als een wild zwijn je
niet aan hoort komen en schrikt, kan ie gemeen aanvallen met dat
grote lijf en die uitstekende grote kromme en puntige
slachttanden. O, O, wat kreeg ik een rotgevoel. De kinderen waren
al zo moe, en de tocht was veel langer geweest dan ik had
gedacht; twee dikke uren, maar dan met flink doorlopen. (Het
dertienjarige doorzettertje was gaandeweg ook weer beter gaan
lopen)
Volgens Shy zou de
terugweg twee keer zo lang gaan duren; het was pikkedonker zonder
maan en ..... het risico van verdwalen (o neen!!!!) was vrij
groot. Hij legde mij uit op welke plekken er een groot risico was
dat we de verkeerde kant op zouden gaan, en wees op de blauwe
lintjes, die om de zoveel honderd meter aan boomtakken hingen en
behulpzaam waren om de goede weg te blijven volgen. Het werd
steeds kouder, en we kropen zo dicht mogelijk bij elkaar en hun
vuurtje. Ik had zelf toch zo graag ook een tentje gehad voor ons!
Nou heb ik nog niet gemeld dat we ook geen lava konden zien; de
wind stond de verkeerde kant op! Normaal kon je naar de rand van
de Pu'u lopen om de lava te zien borrelen, maar deze dag kon dat
niet vanwege de wind. Het zou dodelijk kunnen zijn om die gassen
in te ademen. Dit na die enorme tocht...daar hadden ze het
allemaal voor gedaan... Ik voelde me zo lullig, en echt een
waardeloze "reisleider". Ik probeerde nog wat te
ontspannen bij het vuurtje, maar het zitten was niet al te
gemakkelijk, mijn lichaam, en ik wist zeker ook dat van de
anderen, wilde alleen nog maar liggen op een matje, opgerold in
een warme slaapzak. Na mijn oprechte excuses te hebben gemaakt
over zo'n misser, gingen we ons tegen wil en dank klaar maken
voor de terugreis. Daar gingen we.... En ja hoor, na nog geen
half uur lopen was de jongste al aan het klagen over een zere
nek. Ik wist dat ze heus niet overdreef. Ze had al heel wat uren
met die rugzak over een slecht begaanbaar pad met modder en
boomwortels gelopen bij daglicht, en nu in het pikkedonker werd
het er niet beter op voor dat lijfje. Na een uur was de eerste
zaklamp uitgedoofd. Vlak daarna de tweede. Goede Goden, wat een
avontuur. Ik had mijn zaklamp afgegeven en liep achteraan. De
zorg over schrikkende zwijnen was de enige die ik niet hoefde te
hebben; er werd zo druk en luid gescholden tegen elkaar, dat geen
zwijn in de buurt zou blijven. Dat vond ik echt heel grappig
herinner ik me. Gelukkig zagen we steeds weer een blauw lintje,
dus we gingen goed. Die lintjes waren helemaal niet goed
zichtbaar en onvoorspelbaar in waar ze hingen en hoe hoog, maar
steeds weer ontdekte iemand er een, en het hielp enorm te weten
dat we (nog) niet verdwaald waren. Iedere stap was er een op weg
naar het zo verlangde einde, maar moesten we zelf maken.
En toen ineens werd een
dramatisch:" TERUG TERUG!!
Geroepen. Het was een lange rij op
dat smalle paadje, en aangezien ik achteraan liep, was het heel
verwarrend wat er gebeurde. De gids bleek verdwaald te zijn!! Het
pad was kwijt!! Ik stond stil en keek, hoorde en voelde scherp.
De gids was direct in paniek en wees naar een richting met de
woorden:" daar komen we vandaan". Ik liep nog op het
pad waar we vandaan kwamen, omdat we zo'n lange rij waren, dus ik
wist zeker dat hij ongelijk had. Ik wist ook dat hij niet
"veel waard" was als gids op dat moment. Paniek is dan
funest. Het duurde ook iets te lang voordat hij was overtuigd van
zijn ongelijk, dus op dat moment schreef ik hem maar af als
steun. In zo'n geval wil je eerst blijven waar je bent, en vooral
niet in de rondte gaan rennen. Er waren haast geen sterren te
zien, geen maan; 't was pikkedonker. Orientatie was nummer een,
met het licht van zaklampen. Het is heel apart om te zien wat
mensen op zulke momenten doen. Deze moeder was geweldig. Ze
besloot niemand lastig te vallen, ze wist toch niet wat te doen,
dus ze ging zitten op een boomstronk en stak een cigaretje op!.
Ze riep de kleine meisjes bij zich en ze maakten gebruik van het
moment om lekker even uit te rusten. Zo'n moeder is echt een
vrouw naar mijn hart, geweldig!!! Vertrouwen was het
belangrijkste dat ze had geleerd van haar spirituele leraar en ze
kon het nog eenvoudig en zonder omhaal toepassen ook. Ikzelf, het
"stief"dochtertje en de vriendin van de gids namen het
voortouw. Twee bleven staan op strategische punten, en een derde;
degene met een ingeving, ging zoeken. Het was heel verwarrend om
het pad kwijt te zijn. Er was helemaal geen pad meer te zien. En
zo donker! Steeds weer liep een mogelijk pad uit op dichte
jungle. Het heeft een half uur geduurd voordat we het juiste pad
vonden. Dat hele halve uur waren we totaal verdwaald, midden in
een enorm donker en vijandig voelend bos. Toen we weer op pad
waren en vrij zeker dat we de goede kant op gingen (stel je
voor...je komt weer bij de lava uit!), was een van de dochterjes
steeds aan het herhalen dat ze zeker wist dat we de verkeerde
kant opgingen. Kennis van de sterren weerhield ons van twijfel en
gestaag liepen we door. En toen zagen we de auto's ineens: twee
lieve grote witte auto's met beddgoed en een groot matras, en
ruimte voor mijn gasten om te slapen terwijl ik en de gids reden.
Ik was zo dankbaar!!! De volgende
morgen was iedereen uitgerust en zonder pijn of ongemak, en bij
navraag over hun gevoel bij ons avontuur kreeg ik de prachtige
woorden te horen: "it was great! Nobody I know at school
gets to do this;getting lost in a forest !". We zwommen met
de dolfijnen en dit schreven ze in mijn gastenboek bij vertrek
twee dagen later:
Ik citeer
(zij spraken Engels):
- The girl
that hurt her knee: "A wicked time on the boat with the
dolphins anda "Great volcano walk! Hehehe."
- The
eleven year old with the pain in her neck: "Its been a great
trip Caroline, the boat and us watching and swimming with the
dolphins and whales. And the volcano was great, the two hour walk
up was disapointing because all we saw was some glowing red stuff
in the sky and then we had to walk down 3 hours again in the
pitch dark forest with only a couple of torches and do you
remember we nearly got lost and then got back to the car safely,
it's the best.....Hawaii is the best. (remember us)"
- Het
vriendinnetje:" First of all I want to thank you for all you
have done for us! You have really opened my mind and made room
for new things and experiences. Your not our guide, your our
friend and definitely my ROLE MODEL. These are some things to
describe you: Courageous, beautifull, fun, stamina, high, unique,
and original, but most of all! A Godess of comunication. I mean,
the way you interact with the DOLPHINS, WHALES is unreal. You
wont be forgotten. PS I will miss you.
- Het
oudste meisje: It's been fun. This has been a trip I will never
forget!
- Het
(stief)dochterje: "...En ik zal nooit vergeten hoe we hebben
gezwommen met de dolfijnen. En het lopen naar de vulkaan. Ik vind
deze twee weken wel snel gegaan zijn."
Kortom:
deze "misser" bleek een hoogtepunt te zijn geweest, een
"blessing in disguise". Er zat niets anders op dan door
lopen ondanks de vermoeidheid, de pijn en het angstige donker, en
toen waren de witte auto's er en de slaap. En zoveel levenslessen
geleerd..... Als ik het geweten had dan had ik het nooit gedaan,
maar goed dat ik het niet wist!!! Going with the flow en ons
verlangen volgen, dat is luisteren naar God(in); naar ons
"hoger zelf". Dan pas doen we waar we toe in staat zijn
en dat is veel, veel meer dan we zelf kunnen vermoeden. Laat je
LEIDEN, dat is het einde van ons LIJDEN.
 |
Dit
zijn een aantal foto's van en bij de lavaflow. Pele's
Spirit is nogal goed te zien. Bij de foto linksboven en
degene rechtsonder houden we een zaklamp gericht op ons
gezicht. Hoe de "spirit op de foto
rechts boven tot stand kwam......
|
PILOT
WHALES
Dit zelfde
familie groepje had mij al eerder verbaasd. Tijdens beide
boottochten hadden we de "Pilotwhales" voor ons zelf.
Deze whales zijn drie tot vijf meter groot en donkergrijs tot
zwart. Hun gezicht lijkt op die van een Beluga; engelachtig met
een voortdurende "compassionate smile". Maar je moet
echt goed kijken voor deze geruststellende uitdrukking; ze zijn
zo groot en zo indrukwekkend en zo powerful....en ze zijn alleen
te vinden in "the deep blue". Daar waar de bodem een
paar kilometers diep is, waar de haaien onzichtbaar voor jou diep
onder je hun leven leven, waar alles blauw is en geen einde in
zicht. Dat is waar we ze vondenl een paar kilometers uit de kust.
Het is bekend dat de "Pilotwhales" meestal omringd
worden door "Oceanic white tip sharks", gevaarlijke
haaien voor de mens. Dit is omdat de "Pilotwhales"
"slappy eaters" zijn; zij zijn goede vissers en deze
haaien zwemmen om ze heen om de resten van hun maal te nuttigen.
Ze zijn nergens bang voor en zijn nieuwsgierig op de koop toe,
kunnen recht op je afkomen en dan weet je nooit wat ze gaan doen.
Dit vertelde ik aan de familie. Het mooie is dat ikzelf al
verschillende malen met deze whales heb gezwommen maar nooit de
haaien in de buurt had. Dit is opmerkelijk volgens de
bootkapiteins waar ik mee op het water ben geweest. Deze keer
bleek ik weer de gelukkige te zijn. Ik ging als eerste en in m'n
eentje in het water om te zien of het veilig was. Ik zag geen
haaien en nodigde mijn gasten uit. En ja hoor....het kleinste
mensje, elf jaar en een kinderlijfje nog, dook direct in het
water en overbrugde de afstand tussen de boot en mijzelf zonder
enige angst. De enorme vinnen van deze indrukwekkende
"pilots" waren overall om de boot heen. Zij laten meer
afstand tussen elkaar dan dolfijnen; vanwege hun formaat en
energie; ze hebben echt de ruimte nodig. Er waren moeders met
jongen die naar ons keken....zeer indringend maar de moederlijke
ogen en de kinderlijke energie maakte dat het veilig voelde. De
moeder, glijdt ook in het water en komt samen met de andere
elfjarige naar ons toe. We houden elkaars handen vast en zien de
"Pilot moeders" om ons heen zachtjes bewegen en naar
ons kijken. De jongen hebben vrolijke gezichten en draaien wat om
de moeders heen. Er zijn twee stelletjes die om ons heen blijven
zwemmen. Zeer indrukwekkend was het om te zien en te voelen dat
twee enorme mannelijke "Pilots" rechtop, vertical dus,
in het water de wacht hielden. Op enige afstand, zo'n tien meter
bij ons vandaan, hingen zij daar erg groot en zwart te wezen en
maar kijken naar het tafereel. De gewone wereld bestond niet
meer. Dit soort avonturen zijn de allerdiepste ervaringen van
mijn leven. Het grootste geluk, de grootste opwinding en de
absolute magie. De grote mannelijke Pilotwhales hebben een heel
andere energie dan de vrouwtjes...het is wat angstig maar
hypnotiserend aantrekkelijk om bij ze te zijn.
Een paar
maanden later weer een avontuur met de Pilots. Een grote groep
Pilotwhales om ons heen. Weer geen haaien, dus we gaan in het
water. Slechts twee van mijn gasten durven met mij mee. Ik had
een moeilijke situatie met een vrouw die ik van vroeger kende.
Zij was kwaad op mij en liet geen minuut voorbij gaan zonder dat
energiek over te brengen op mijn wezen. Ik kan daar slecht tegen
en voelde me zeer akelig onder deze situatie.
Ze wilde niet ophouden en had steeds een
akelige grimmige uitdrukking op haar gezicht. Het leek erop dat
deze whales mij wilden helpen, want ik kreeg zo veel liefde en
aandacht van ze...terwijl de kapitein net als andere kapiteins
overtuigd is van het feit : "Pilotwhales keep to themselves
and are not interested in people".
Hij zag het tegendeel bewezen vandaag. Ik
zwem zachtjes in het diepe blauwe water hand in hand met Wendy en
Ineke. Samen zien we de Pilotwhales onder ons hangen; groot en
donker als ze zijn, langzaam zwemmend om ons de kans te geven bij
ze te blijven. Het was fantastisch en "empowering" voor
deze lieve moeder en dochter. Het was genoeg voor mijn gasten en
zij gingen terug naar de boot. Ik bleef nog even. Er is een heel
grote mannelijke whale voor me, en ik voel zijn interesse in mij.
Steeds weer moet ik mijzelf herinneren aan blijven ademen. Hij
wacht en ik voel zijn energie. Hij is zo groot en zijn hoofd ziet
er van achteren haaiachtig uit en zo zwart. Ik voel me vereerd en
ook een beetje bang. Ik laat me nooit door m'n angst leiden dus
nu ook niet, maar ik doe het rustig aan. Ik laat hem gaan en waan
me alleen in het water. Ik dacht dat de gehele groep nu voor me
uit was en langzaam uit zicht zou verdwijnen. Dat was dus niet
zo...ineens is er een andere mannelijke "Pilotwhale"
naast me en hij kijkt me recht in mijn ogen. Ik kijk om me heen
en zie me omringd door een hele groep.
Ze
hangen allemaal stil en zijn overal. Dit moment is diep, as deep
as it gets en duurt zeker een kwartier, maar lijkt op een
eeuwigheid en is waarschijnlijk ook een eeuwigheid. Tijd staat
stil, niets anders bestaat meer en er is alleen maar "hier
en nu". ... magic happening!. Een gebeurtenis als dit is
niet iets op zichzelf. Het heeft effect op een veel dieper niveau
dan gewoon iets bijzonders meemaken. Ik weet dat omdat ik
duidelijk voel dat ze op zo'n moment iets met me doen; informatie
winnen van mij, informatie geven aan mij, energie verhogen...
waarschijnlijk nog veel meer dan dat. Ik wist dat de Pilotwhales
mij wilden troosten en laten weten dat zij bij me zijn met hun
liefde en support. Ik ben zeer gevoelig voor de energie om me
heen en negativiteit kan mij diep verwonden, helaas. Ik heb nog
geen remedie gevonden om mezelf daartegen te beschermen. Dezelfde
gevoeligheid trekt blijkbaar ook de Cetaceans naar mij toe; ik
heb het er voor over...dat is mijn hemel op aarde. Het vervult me
met geluk, steeds weer.
OMCIRKELD
DOOR DE "HUMPBACKS"
Ver weg op
de oceaan, een mijl of twee bij ons vandaan, zien we walvissen en
varen er naartoe. Zachtjes benaderen we ze tot op een afstand van
zo'n 100 meter leggen de boot stil. Het water is glad en de
walvissen maken dat geweldige geluid door hun luchtgat bij
uitademen. Het lijkt erop dat het een moeder met kalf en escort
is. Voorheen heb ik nogal wat succes gehad met mijn stem om
walvissen aan te trekken. Ik glijd zachtjes in het water om te
"connecten" met mijn stem en energie. Ik beweeg mijn
lichaam slechts heel langzaam en zing vanuit mijn diepste
binnenste; melodieus en intuitief. Ik raak in een soort hemelse
stemming.
In het water zijn
met Bultrugwalvissen, de Humpbacks, die rond de twintig meter
groot zijn, is magisch. Het is oer, het is God. Ik kijk achterom
en zie dat de paar anderen op de boot nog heel druk zijn met
snorkelspullen aandoen en van alles. Ik zie ook dat de boot wat
aan het wegdrijven is van mij. Ik wacht op de anderen en zing.
Dan zie ik het gebeuren....ze zijn in zicht; de moeder of de
escort; een hele grote walvis in ieder geval, komt recht op me af
en kijkt me in mijn ogen. Voor het eerst zie ik een walvis oog zo
groot en zo intens naar mij kijkend. Dan val ik in een andere
wereld waar vlarden in mijn herinnering blijven en waar veel
gebeurt wat chronologisch niet meer op een rijtje te zetten valt.
Een duidelijk beeld van steeds meer aandacht op mij door de
giganten, steeds dichterbij, en dan ineens die ene walvis met
zijn staart naar beneden, rechtop in het water dus, met zijn
snoet, een meter van mijn buik. Hij of zij beweegt helemaal niet
meer en ik ook niet. De andere volwassen walvis begint om mij
heen te circelen, steeds dichterbij, tot het zo dichtbij is dat
ik alleen nog maar die grijze huid vlak voor mijn gezicht zie en
een heleboel wild water voel. Nog steeds is die onbeweeglijke
walvis recht onder me; ik was ingesloten door de walvissen. Het
was magnifiek, en later vertelde de kapitein mij dat hij nog
nooit zo iets had gezien en zich zorgen begon te maken. Deze man
had veel op de Bahama's boottochten georganiseerd om met deze
zelfde soort walvissen te zwemmen. Niets had ooit geleken op dit.
Ik zie en voel walvis walvis en walvis, en steeds ga ik door met
zingen. Door mij heen ging de gedachte: "I wanted your
attention, but I am not sure if I wanted this much!!".
Die ingeving had nog iets komisch,
maar toen het jong (ook al acht meter groot of zo ) heel speels
circels ging draaien midden in deze toch al zo intense dans, werd
ik wat nerveus. Op een moment moest ik mijn hoofd naar achteren
buigen om uit de weg te gaan voor de enorme staart van het jong.
Toen kwam er twijfel in me op of het jong wel een even groot
lichaamsbewustzijn zou hebben als de volwassen walvissen. Ik weet
dat een walvis, net als een dolfijn, nooit een mens kwaad zal
doen, maar mijn twijfel riep een korte vlaag van angst in me op
en mijn hart begon te bonken. Ineens; in "a split of a
second" waren alle drie walvissen in keurige formatie voor
me en zwommen langzaam bij me weg. Mijn angst was het signaal
geweest. Zij voelen en weten alles; je intentie, gevoel,
bedoeling, kortom; wie jij bent en wat je voelt. Met heimwee zag
ik ze wegglijden. Dit was zo bijzonder geweest! Ik kwam bij
(zogezegd) en keek om me heen. Een paar mensen die inmiddels in
het water waren gekomen hadden de walvissen ook gezien, maar van
zo'n tien meter afstand. Ik zwom terug naar de boot en werd me
weer bewust van mijn andere "hier en nu". Ik heb nog
lang gevoeld wat ze met me hadden gedaan. Deze walvissen waren
heel bewust naar mij toegekomen. Je kan niet naar een walvis toe
zwemmen; zij kunnen in no time een vaart van veertig mijl per uur
inzetten. Als je dichtbij een walvis bent in het wijdse
oceaanwater, is dat omdat die walvis dat wil; anders niet!. Ik
was zo vol van "awe", het mooie Amerikaanse woord voor
zo veel als GOD.
DE
PILOTWHALES
Met de
Pilotwhales (in de Nederlandse taal heten ze Grienden), heb ik
ook een speciale band. Deze walvis, vier tot zes meter groot,
heeft de gezichtsuitdrukking van een boedha. Het lijf is zwart,
daarom moet je goed kijken om de glimlach te zien, maar de blik
voel je al op afstand. Mysterieus en powerful. Een blik
"into eternity": intens rustig en zowel naar binnen als
naar buiten gekeerd. Zij hebben een geheel andere uitstraling dan
de dolfijnen en Humpbackwhales. Oerkracht, een enorm sterk lijf,
gekrulde staartvin, en pas van dichtbij en als je goed kijkt zie
je die glimlach en dat oog waar zo veel achter zit. Het geeft me
nog steeds een soort opwindende angst om met ze in het water te
zijn.
Mijn eerste contact met de
Pilotwhales was drie jaar geleden. Ik was deel van een groep die
geleid werd door Joan Ocean. We mochten het water in, hetzij
voorzichtig, bij de boot blijven, en goed vooral opletten. Het
groepje Pilotwhales hing verticaal in het water en waren
duidelijk erotisch aan het doen met elkaar. De jongen hingen aan
de buitenkant van deze sensuele groep en had duidelijk plezier in
het spel van de volwassenen. Deze eerste keer was ik zo onder de
indruk....ze keken me allemaal aan. Ik was een paar meter bij ze
vandaan en was zwaar onder de indruk van al dat aankijken met die
glichlachende gezichten...
Ik wist dat ik werd
uitgenodigd om nog dichterbij te komen maar ik vond het al
dichtbij genoeg; het was zo indrukwekkend en van een andere
wereld! Ik was alleen omdat Joan met de andere dertien mensen
niet echt dichtbij durfde te komen en/of niet verder dan een paar
meter van de boot vandaan wou zijn. Ik had geen fototoestel bij
me, maar heb later een tekening van de ontmoeting gemaakt. In de
maand julie van 2002 had ik een andere piekervaring met de
Pilots. Een eerdere keer dat ik met ze in het water was had ik al
gezien dat de vrouwtjes met de jongen een heel andere uitstraling
en gedrag hebben. Heel lieflijk ondanks de enorme lijven. Een
duidelijke glimlach te zien; de koesterende energie van het
moederschap maakt die vreemde dreiging die van de Pilots
afstraalt wat minder. Die wat dreigingde uitstraling is niet
omdat ze een mens kwaad zouden doen, maar de power is zo enorm,
er heerst zo'n uiters serieuze sfeer in de groep, hun rugvinnen
zijn zo indrukwekkend, hun blik zo doordringend, en ze hebben
alles in de peiling. Ze blijven steeds zo vreemd rustig, ze
glijden zo langzaam door het water. In een eerdere ervaring was
er een groot mannetje geweest dat mij uitnodigde om langszij te
komen, dat op mij wachtte en wachtte. Toen bleef ik terughoudend;
het is een vreemde ervaring om zo'n direkt en intens contact te
voelen met zo'n machtig dier. Ik vond het eng om te doen wat hij
wilde. Deze keer werd ik echter overvallen door misschien
dezelfde. Hij was ook heel groot en ook zo zwart en ook zo
indringend.... Ik had in het water gelegen boven de groep
Pilotwhales en verschillende moeders met jongen draaiden om me
heen. Het was zo geweldig, ik was zo volledig opgenomen in hun
groep. Steeds hingen twee grote whales rechtop in het water
"op wacht" of zo.
Kijken en kijken
terwijl de moeders en de jongen glimlachend om mij heen bewogen.
Langzaam versnelden zij hun gang en zoals altijd liet ik het
gaan. Einde zwem. Het is mijn eer ook echt te na om te proberen
meer te krijgen dan me wordt gegeven. Ik zag dat de boot reuze
ver was afgedreven, en wist me griezelig alleen in de deep blue.
Ik wuifde in de hoop dat de kapitein onmiddelijk naar mij toe zou
komen; dat is de code. Geen beweging te zien echter. Later
begreep ik pas waarom dat was; de kapitein zag iets gebeuren wat
ik nog niet had gezien. De groep was in tweeen gedeeld geweest en
de tweede groep was om mij heen gekomen en was stil gaan liggen.
Ik legde mijn hoofd in het water en
zag dat toen ook. Ik was stomverbaasd. Ook deze kapitein had de
ervaring, dat de Pilotwhales zich nooit veel gelegen laten liggen
aan mensen. "They do their own thing". Dolfijnen komen
naar mensen en boten toe, en zo ook soms de Humpbackwhales.
Pilots niet. Ik was gebiologeerd door al hun aandacht en voelde
ik me superklein. En toen had die ene grote me "te
pakken". Hij was mij van achter genaderd en ik had
onverwacht zijn oog naast mijn oog op twee decimeter afstand. De
mannetjes hebben een heel ander hoofd dan de vrouwtjes; dit was
een van de grootste "males". Het was enorm indringend
en het enige wat ik deed was blijven ademen en dit indrinken. De
kapitein was zeer verbaasd door het tafereel en besloot ons niet
te storen. Omringd door deze oeroude energie in het diepe blauwe
water, geen andere mensen, en de boot heel klein in de verte. Ik
durf dat alleen maar omdat ik zo van ze hou en voel dat zij van
mij houden. Steeds weer komen de Pilotwhales naar mij toe, ik
weet niet waarom, maar ik voel wel vaag waarom. Ik heb er alleen
nog geen woorden voor.
En dan die
laatste keer, een week voordat ik dit schrijf. Dat was het
ultieme (tot nog toe): ook vanaf de boot en ook weer de
Pilotwhales.... Ja hoor, de kapitein hoort van zijn vrienden op
vissersboten dat de door mij zo geliefde Pilots gezien zijn. Na
een heerlijke langdurige show van de dolfijnen in een baai ver in
het noorden, varen we richting open oceaan om te kijken of we ze
kunnen vinden. Er zijn een verslaggever met zijn vrouw en een
fotograaf van het NRC aan boord. Deze reporter was
"nuchter" volgens zijn zeggen.
De realiteit is,
dat bij zo'n "nuchtere" instelling zich ook geen
"magie" openbaart, dat de wonderen uitblijven, dat de
"sacred places" zich vermommen in een hoop keien en zo
voort. En zo krijgen deze "nuchtere" mensen altijd
gelijk. Niks mis mee, normaal, maar hij kwam toch ook om te
ervaren wat er nou zo speciaal zou zijn aan dolfijnen en de
natuurkrachten op Hawaii. Ik was akkoord gegaan met het bezoek
omdat ik hoopte dat ze zouden kunnen helpen als reporter en
bekende fotograaf om de oceanen en de Cetaceans te beschermen.
Misschien dat de Cetaaceans het werk voor mij zouden doen, dacht
ik. De Pilotwhales en de dolfijnen zijn mijn grootste helpers als
het gaat om hartverwarming. De Pilotwhales bleken ook deze keer
zonder de haaien te zijn. Ze hingen loom in het water en je kon
voelen dat ze voldaan waren en niets anders op hun programma
hadden dan gewoon "zijn". De reporter zwom lange tijd
met een Pilotwhale. Deze Pilot bleef hem maar in zijn ogen kijken
en steeds wanneer hij naar de boot terug wilde was de whale daar
weer voor nog een beetje meer. Meestal krijg ik alleen zelf deze
heel speciale behandeling en zijn de moeders met jongen in de
buurt van mijn gasten. Het zou voor vele mensen simpelweg te veel
en te eng zijn om zo'n connectie aan te gaan. Ditzelfde intieme
contact maakte de fotograaf ook mee. Waren deze geweldenaars van
de Oceaan aan het werk om hun boodschappen door te geven, dwars
door des mannens nuchterheid heen? Niemand kan met een
Pilotwhale, dolfijn, of welke walvis, turtle of manta rog in het
wild zwemmen zonder dat dit dier dat zelf verkiest. De whales en
de dolfijnen hadden mij al laten zien dat ze deze mannen niet
bepaald onprettig vonden, nuchter en al! Ikzelf heb toen
meegemaakt wat de foto's nog het duidelijkst kunnen weergeven.
Deze keer had ik een fotoroestelletje bij me en klik klik klik.
Toen hij wegging van mij maakte hij een zwaaibeweging met zijn
staart waar ik de waterkrachten van in mijn gezicht voelde. Was
hij geirriteerd dat ik maar foto's bleef maken? Wou hij dat ik
hem voorlopig niet meer zou vergeten? De indruk was intens en
diep. Ik hou van de Pilotwhales.
Dolfijnen
stellen mij gerust
Twee dagen
voor de komst van de reporter en fotograaf heb ik een heel
speciale dolfijnenzwem ontvangen van zeven dolfijnen.
Ik voelde me kwetsbaar bij de
gedachte wat er allemaal niet verkeerd zou kunnen gaan en worden
geschreven. Toch was er iets in mij dat ja had gezegd tegen hun
komst. De dolfijnen die mij twee dagen voor hun aankomst in hun
groep opnamen voor minstens een uur, stelden mij daarover gerust.
Ik voelde me beschermd. Er waren een paar andere mensen in de
baai maar niemand scheen mij te kunnen vinden; midden in die
groep zwemmend op minder dan een centimeter van hun lijven.
Zigzaggend en draaiend, en zo zacht qua energie en zo vol.
Onvoorstelbaar. De eerste twee dagen dat de reporter en de
fotograaf met mij mee gingen naar de baaien waren er inderdaad
dolfijnen voor ze, en ze kwamen zeer dichtbij. De Spinners en de
Pilots lieten mij zien dat "Het Goed Was".
Startled
Een leuke
kleine anecdote is het moment dat ik had met een dolfijn die mij
ineens van zeer dichtbij (centimeter) passeerde.
Ik was gebiologeerd aan het kijken
naar spelende dolfijnen voor me en was zo geconcentreed dat ik
schrok toen ik ineens een dolfijnengezicht naast mijn gezicht
had. Het was reuze grappig want ik maakte de schrikbeweging en
onmiddelijk hij ook, schrik van mijn schrik. Ik heb er nog lang
om moeten lachen.
Dolfijnen lijken
wel overal ogen te hebben; het kan hun niet overkomen dat ze iets
of iemand achter zich niet zien aankomen. Angst is een energie
die heel apart inwerkt op de Cetaceans. Walvissen en dolfijnen
voelen altijd aan wanneer iemand bang voor ze is. Het
wonderbaarlijke is dat die angst dan op hun overslaat en zij min
of meer bang van die persoon worden en snel weggaan.
Dolfijnen
zijn Tantrisch
Dit is een heel hoofdstuk op zich.
Dolfijnen zijn zeer sensueel. Zij hebben sexuele contacten om
veel meer redenen dan voortplanting. Ik heb "juvenile"
(jonge) dolfijnen volwassen vrouwtjes zien
"penetreren", vrouwtjes met vrouwtjes sensueel zien
doen, aanrakingen in groepen gezien, en sensualiteit gezien,
duidelijk naar mijn persoon gericht, van mannetjes maar ook van
vrouwtjes. Een mannetjesdolfijn heeft zijn penis verstopt in zijn
lijf. Wanneer er sensueel wordt gedaan, komt deze dolfijnenpenis
naar buiten. Ik voelde me zeer vereerd toen een mannetje naast
mij zijn waardering en plezier in mij toonde door een duidelijke
dolfijnenerectie.
De penis beweegt dan van binnen naar buiten en dit gaat gepaard
met een soort sexy beweging van z'n lijf en sterk
oogcontact.Dolfijnen staan erom bekend dat ze sensuele gevoelens
kunnen hebben voor sommige mensen. Dolfijnen zijn tantrisch. Deze
hoogste vorm van contact met elkaar en de Goden; Tantra, is de
soort sensualiteit waar de dolfijnen zich in begeven. Het
mannetje begeeft zich ook altijd onder het vrouwtje bij
penetratie en er is steeds oogcontact bij dit gebeuren, veel
strelingen en veel spel.
Ik heb een jonge mannetjes dolfijn,
redelijk klein nog, een volwassen vrouwtje zien penetreren.
Blijkbaar zijn er niet de regels en wetten zoals mensen die
hebben gekozen. De jongen worden moeiteloos geboren en beginnen
direkt te dollen en boven water te springen. Dolfijnen hebben het
echt "goed voor elkaar". Dolfijnen zijn niet altijd
bereid tot sensualiteit, ik heb ook avances gezien waarbij de
begeerde dolfijn de ander van zich afschudde en zelfs geirriteerd
was door de aandacht. Daar kwam nooit ruzie van; er was altijd
acceptatie.
Juliette
op haar laatste dag: Dolfijnfeest
De laatste
dag voor een vrouw waar ik al direkt van hield op de eerste dag
dat ze bij ons was. Tegen het einde van haar reis zouden we twee
dagen wegblijven om een heel speciale lavatube in te gaan, waar
een metersgrote "yoni" (tantrisch woord voor vagina) is
gevormd, lang geleden. In die grot, waar je een heel eind in het
donker en diep in de aarde loopt, soms gebukt en op richeltjes
met enge diepten, word je geconfronteerd met je angsten wanneer
die er zijn. Er zijn stalagtieten waar je niet je hoofd aan wilt
stoten en druppels koud condenswater die op je hoofd vallen en
rotsformaties die op "spirits" lijken en stilte stilte
stilte. In die grot liepen we eerst de verkeerde gang in. Ik wist
dat het moeilijk te vinden zou zijn, en had gebeden om hulp en
heling en guidance samen met Juliette, voordat we aan de donkere
tocht begonnen. Juliette kwam een heel belangrijk stuk in
zichzelf tegen, haar ANGST.
Rechtsonder is te zien hoe een (Frans)man een stok in
"Pele" duwt. Het is bekend dat Pele
"alive" is en dat dit soort praktijken
beledigend zijn. Ik meen te zien dat er kwaadheid uit de
lava spreekt waar de stok is.Bij de lava is angst
een gevoel dat vaak als eerste opkomt. Vooral als we
voorbij de bordjes "extremely dangerous beyond this
poit" gaan. Bidden tot Pele en tot God helpt enorm.
De angst verdwijnt langzaam maar zeker helemaal en je
wordt een met Pele, met het vuur, een met de aarde
Linksonder
zie je hoe we opgaan in het vuur. Linksboven heeft de
flow de vorm van Big Island aangenomen.
|
Angst is
op de een of andere manier in het verdomhoekje gezet, en al heel
lang. Angst zou niet goed zijn, moet! getransformeerd worden in
liefde, vanuit angst handelen is fout, en het is een zwaktebod en
ga zo maar door. Angst laat zich niet wegzetten of transformeren,
angst hoeft alleen maar geaccepteerd te worden, dan geintegreerd,
en automatisch wordt het dan je grootste kracht en bondgenoot.
Voor het eerst las ik dat in een boek van Carlos Casteneda en heb
vanaf toen, nu vijftien jaar geleden, naar die raadgeving
geluisterd; ik kreeg, maar vooral gaf mijzelf een OK voor mijn
angst. Niet meer gauw iemand bellen om het weg te praten, of
nieuwe kleren kopen of de TV aanzetten. Ik hoefde niet meer weg
te rennen voor mijn angst, maar mocht er in gaan ontspannen en
het toelaten.; al die griezelige bijna pijnlijke draaingen in
mijn buik mocht ik induiken alsof het mijn eigen kermisje was.
(Op de kermis vinden we soortgelijke gevoelens fijn; in onszelf
zou het zo vreselijk zijn, het begin van het einde.) Eerst was
het inderdaad heel eng maar ook een beetje spannend, en het mocht
van Carlos Casteneda! Het was zelfs een dringend advies aan
degenen die ver door willen groeien in het leven. Ik ben het toen
gaan uitproberen: in plaats van een vriendin bellen, een film
kijken, boek lezen of nieuwe kleren kopen bij een opkomende vlaag
levensangst, liet ik het toe. Liggen en naar de angst toe ademen,
concentreren op mijn buik en dan werd het donker en eng.
"God help me" herhaalde ik zachtjes, en vond troost in
de warme aanwezigheid van de mij zo bekende en zo lieve maar ook
zo enorm krachtige God(in). Na een tijdje op een rolletje op de
grond begon het zachter en minder te worden. Het was bijna jammer
om afscheid te nemen van die tijdloosheid; ik alleen met mijn
angst, ademen naar mijn buik, zachtjes God aanroepen en wiegen in
de foetushouding. Ik had best reden voor angst, net gescheiden
van een man die alles wel wist voor mij en met een zeer goede
baan, een echte prins op het witte paard.
Maar ik wist dat ik bij hem weg
moest. Ik was niet vervuld, niet gelukkig in de situatie. Het
leek na mijn aftocht alsof hij nooit van mij had gehouden en wie
hield er eigenlijk echt van mij en hoe moest dat nou in die enge
maatschappij waar ik helemaal niet in paste. En zou ik heel vaak
alleen zijn en zou ik ooit nog iemand anders tegenkomen en kon ik
het wel, en ik was zo moe..... Voor die tijd had ik ook vaak
angst gekend, en vooral ook de angst voor de angst, die veel
erger is dan de angst zelf. Angst zal zich altijd opdringen aan
ons; angst krijg je niet weg, kan je alleen maar accepteren,
integreren en daarmee tot je beste bondgenoot en helper maken.
Angst onderdrukken kost een enorme hoeveelheid energie en kracht;
allemaal verloren. Deze kracht is dan niet meer bruikbaar voor
andere doeleinden zoals het creeren en manifesteren. Zogauw je je
angst accepteert komt al deze kracht vrij voor andere
doeleinden!. Het werkt echt zo!. Binnen trainingen die ik heb
gedaan destijds in Nederland hoorde ik onze wijze leidster de
volgende reactie geven op iemands idee: "als ik mijn angsten
weg heb dan...." Haar legendarische en naar waarheid
ruikende antwoord was: "neen, je angst krijg je niet weg!.
Nooit. Met de angst in je hand toch doen wat je werkelijk
wilt....dat is de sleutel. In de loop van je leven wordt de
invloedrijkheid van je angst dan steeds minderr; je weet immers
dat die angst helemaal niet in de weg hoeft te staan, en de angst
verliest grip op je". Wij kijken naar onze angst, onze pijn
en onzekerheden als ongewenste vreemdelingen, en keuren onze
eigen authentieke gevoelens af. In "de profeet" van
Kahlil Gibran staat beschreven hoe deze gevoelens net als geluk
en vreugde een plaatsje in ons bestaan verdienen en bij
acceptatie ook niet onplezierig hoeven te zijn. Dit inzicht brak
totaal door bij Juliette op de laatste dag van haar 18 daags
verblijf op het magische "Big Island".
Zoals gezegd zouden we een nacht
wegblijven, maar we gaan eerst nog even langs de baaien. De
dolfijnen zijn in de laatste baai en we zwemmen met ze in hemels
en blauw water. Een grote groep vol levensvreugde, springende
jongen, veel doldraaiende en springende groten...'t was de
geweldigste dolfijnenzwem die ik met Juliette had gehad.
Verschillende keren waren ze op
decimeters afstand van mijn vriendin en er was veel oogcontact
van de dolfijnen naar haar. Ikzelf werd verschillende keren
opgehaald door de dolfijnen om vervolgens in hun midden genomen
te worden oog aan oog en lijf aan lijf. Het is onmogelijk om te
beschrijven hoe dat voelt. Een warm huilen van geluk en een lang
en zacht orgasme komen er nog het dichtste bij. Dolfijnen leven
voortdurend in de Alfa en Feta staat. Wij mensen doen er heel wat
voor om in de Alfa te geraken, meditaties en drugs, en we hebben
weinig grip op onze feta staat; vlak voor echt wegvallen in slaap
en bij wakeer worden uit een diepe slaap. Wanneer wij in het
water zijn met de dolfijnen neemt ons bewustzijn die staat aan
waar de dolfijnen in zijn. Daarom ook is het zo aantrekkelijk om
bij ze te zijn. De wereld is anders, bestaat als zodanig niet
meer, drie uren in het water gaan voorbij alsof het geen tijd was
maar een langdurig hier en nu. Wij mensen bestaan voor 70% uit
water, het aardoppervlak bestaat voor 70% uit water. Het boek
"Messages from Water" van Masaru Emoto toont de
kristalvormen, aangenomen door water, nadat 't met een bepaald
woord of foto in aanraking werd gebracht. De cristalvormen zijn
steeds wonderbaarlijk veranderlijk en tonen 'n soort
"voorkeur" voor fenomenen als liefde, zon bloemen,
melodieuze muziek etcetera. Bij fenomenen als nucleair, Heavy
Metal muziek vertoont de kristallisering onregelmatige donkere
gaten en bubbels. Bij de foto van de kristal, gevormd nadat 't
flesje op een foto met dolfijnen was gezet, staat: "Dolphins
are well known for their healing power also. In terms of nobility
or nobleness this became the most highly acclaimed crystal. It
seems to say: it is really true. You are amazing, all of
you".
Met een lichaam bestaande uit
zoveel als 70% water, zwem je dus in water dat vol is met
dolfijnen. Je hoeft nog niet eens een dolfijn te zien om de
dolfijnenenergie in je lichaam te krijgen via deze overdracht; je
kan gewoon een beetje rondzwemmen en 't gaat vanzelf. Ik kan maar
een paar dagen van te voren tochten plannen, omdat "going
with the flow" zo dringend is hier, maar Juliette had wel 't
ultieme veranderlijke vakantiepakket gehad en was steeds
opmerkelijk goed in aanpassen geweest. 't Was een heel bijzondere
tijd geweest met haar en ook nu weer besloten we, moe en voldaan
na uren te hebben gezwommen, om toch maar weer het programma te
veranderen door niet aan de andere kant van het eiland te slapen
maar hier op het strand, zodat we de volgende dag misschien weer
bij de dolfijnen konden zijn. Het werd een lange lange dag, het
was veel en diep.
Om negen uur
s'avonds, na vijftien uren avontuur kwamen we aan op het strand
en het regende. Toch maar naar huis dus, want we zouden in de
open lucht slapen en het was al te donker om een tent op te gaan
zetten. Dit opnieuw veranderen en in de "flow" blijven
bleek weer ons geluk te behelzen. Als we op dat strand waren
blijven slapen, dan waren we bij de "verkeerde" baai
geweest in de morgen. Nu deden we de volgende dag de
gebruikelijke route en bij de eerste baai, de baai die de meeste
"mana" heeft van het eiland, de baai van de
"mano", de haai, waar nog nooit iemand is aangevallen
door dit dier dat zelf geen angst kent, bij deze baai en hoge
cliffs, daar waren ze. Dit zou een belangrijke dolfijnenzwem gaan
worden. Voor mij, maar vooral voor Juliette. Juliette had weer
een wat moeilijk begin vandaag, dat was twee dagen eerder ook zo
geweest. Allerlei redenen;: de baai was wat donker doordat de zon
nog niet scheen. Er was van alles in haar "opgekomen"
de vorige dag in en bij die zeer sterke energieplekken waar wij
waren geweest, en in de auto op weg naar de baai was ik nog een
nieuw tema gestart, in gesprek met deze zo bijzondere en lieve en
intelligente vrouw. Er was net nog dat ene dingetje....
Juliette's mind probeerde het allemal op een rijtje te zetten en
nog steeds, ook nog toen wij al in het water zwommen. Ik zag en
voelde de stagnatie in haar en probeerde haar over de streep te
helpen. De mind en de "controle" waren in charge en
gaven 't niet op.
De dolfijnen waren
al heel dicht bij mij geweest en zwommen nu vlak voor me, er
waren geen mensen in de buurt, kortom, ik wist dat dit een
fantastisch sprookje kon gaan worden voor haar. Ik wist dat
Juliette zich over moest geven maar aan wat wist ik niet precies.
Ik probeerde haar te overreden om blij te zijn of zo, ik wist
niet hoe ik het aan moest pakken, ze was er gewoon niet bij. En
ineens hoor ik mezelf zeggen:" en nou ga je maar gewoon
zwemmen en hard ook, je hebt spieren genoeg, ik ben de leider en
jij volgt". Beduusd was zij en ikzelf ook enigszins, maar
het werkte. Ik keek achterom en ja hoor....ze zwom en ze hield me
bij en was steeds in mijn kielzog. Dit was de eerste keer dat ik
wist dat ze bij mij moest blijven om "'t ding" te
pakken wat voor het oprapen lag. Ik wist dat de dolfijnen iets in
haar zouden laten doorbreken voorgoed, en dat haar vertrouwen in
mij nu essentieel zou zijn. Moedig zijn de sterken die zich
kunnen overgeven. Gezegend zijn zij. De dolfijnen hebben onder
andere minuten en minuten om ons beiden heen gecirceld, sneller
en sneller en van heel dichtbij (decimeters).
Linksom en rechtsom en dan weer linksom. Oog in oog zwemmen zij
met Juliette lange afstanden met hun lichaam bijna tegen 't hare
aan. Zij had zich overgegeven, zij was gestopt met denken, zij
was in 't diepe gesprongen en zij vond de sleutel, de Graal, haar
kern; de Godin in haarzelf.
Voor mij was het
hemels; beter en hoger en zachter en zonniger en komischer en
gelukkiger kon het gewoon niet. Lange tochten met een groep
dolfijnen die moeiteloos op centimeters van mijn lichaam soepel
om mij heen en welhaast in mij zwemt. Ze maken zich onzichtbaar
en Juliette ook. Zij was bijna steeds bij mij gebleven, maar ik
heb haar maar een paar keer gezien. Steeds gelukkiger en mooier
werd haar gezicht. Glorie, U zij de Glorie, zij zijn de Glorie,
wij zijn de Glorie. Weer een vrouw waar ik totaal van ben gaan
houden, die een relatie is aangegaan met zichzelf, met mij, met
de dolfijnen en met..........God. Op de foto met de dolfijnen zie
je dat ze beiden rondzwemmen met een boomblad op hun neus; doing
the "leafgame". Het zijn de beste dagen wanneer ze dit
en andere spelvormen doen.
Hier
schrijft Juliette over haar bevindingen:
Juliette:..........We
maken een indringende trip over de vulkaan. We bivakkeren uren op
de hellingen van de vulkaan; ik heb letterlijk alle gevoel van
veiligheid achter mij gelaten. Hier in de zinderende hitte, als
de grond zo heet wordt onder je voeten, ben je je bewust dat
iedere stap een laatste kan zijn, als Pele dat zou willen. Die
momenten dat ik me daar op het grondgebied van de godin Pele
beweeg zijn buitengewoon heilig en helend. Ik wil die momenten zo
optimaal mogelijk beleven, ze voor lange tijd in mijn geheugen
griffen. Als ik met Ryndall over het zwarte strand loop, vraag ik
hem mijn hand vast te houden. Alles wat om mij heen en in mij
gebeurt is te groot om alleen te ervaren. Het is zo normaal
gevoelens te delen. Alleen was dat tot nu toe in mijn leven niet
zo vanzelfsprekend, waardoor krampachtigheid troef was. Speels
worden we overvallen door een grote golf, we zijn doorweekt en
kijken elkaar stralend aan. Carolien vertelt later dat zij ons op
kinderen vond lijken, kinderen die langs de zee liepen. Mijn
aandeel is dat ik alles wat op mijn weg komt aanpak en leer
uitspreken. De stilzwijgende tijd is voorbij. Ik ga leren dat
deze zaken belangrijk voor mijn welzijn zijn. Ik maak mijn
innerlijke gevechten openbaar en dank in stilte de goden dat ik
de antwoorden van Carolien zo goed kan verstaan. Eindelijk begin
ik in een beetje te begrijpen dat de schaduwkant ook een bestaan
opeist. Deze schaduwkant betekende tot nu toe bijna letterlijk
mijn dood. Compleet met tunnelervaring, suizende oren, mijzelf
tot niets reduceren in een afgesloten wereld. 'Help me toch',
roepend. 'Zie je niet dat ik dood ga?' Thema's die ik wil
uitwerken. De gesprekken die ik met Carolien heb gevoerd zijn een
goede aanzet geweest om meer lucht te brengen in dit benauwde
gedoe en mijzelf wat minder serieus te nemen.
Aanraakbaarder te worden...... De
dagen die volgen zijn niet minder intens, maar ik kan gewoon gaan
meedoen. Hoef mijzelf niet te bewijzen en kan gewoon mijn gang
gaan. Het contact met Carolien en Ryndall blijft energetisch
verrassend hoog van niveau en er zijn erg veel overeenkomsten in
onze levens. We zwemmen, poedelen en spoelen heel wat van ons af
in deze dagen. Als we hand in hand door een grot waden en voor
het Alziend Oog van de Wachter staan ervaar ik een gevoel van
Verbondenheid. Waar ik alleen niet langs zou komen, vinden ik
samen met Carolien een doorgang. . ...Sleutelwoorden hier zijn
behoedzaamheid, zorgzaamheid, overgave, oplettendheid. Ieder
moment kan ik terugkeren naar de vermeende veiligheid in het
zonlicht, maar er is iets dat mij steeds verder
trekt.............Carolien deelt al deze ervaringen met mij. Dit
wordt nog intenser als we de Yoni cave bezoeken. Als mijn angst
toeneemt en de inspanningen nog groter worden. Zelfs als ik dit
14 dagen later schrijf voel ik mijn hart weer snel gaan bonzen
bij de herinnering aan deze ontmoeting diep verscholen in de
Baarmoeder van moeder Aarde. De zweetpartij in het duister om met
mijn eigen angst in het reine te komen, de druppels die één
voor één op mijn hoofd vallen, geruststellend als een doop. De
woorden die ik zo zacht hoorde in mijn hart : 'wees bij mij'. Op
dat moment zijn het geen woorden met een doel of een intentie. Ze
klinken, ze zijn...manifesteren zich en mijn ziel luistert en
huivert. Later lees ik in een boek dat Carolien mij voor mijn
verjaardag gaf een passage, waarin mijn ervaringen verwoord
lijken te woorden: Uit Ramtha : the mind of God : Every thought,
you have ever embraced. Every fantasy, you have ever allowed
yourself to feel, all words you have spoken, have all come to
pass. For thought is the true giver of life that never dies, that
never can be destroyed, and you have used it to create every
moment of your life, for it is your link to the Mind of God....
Meer
ervaringen van Juliette beschreven in: Guest Talk
November
2002. Juliëtte
Voor meer uitgebreide informatie:
Carolina
001 808 328 7356 bel me even, dan bel ik je terug, e-mail: magical@maui.net
© 2005, Carolina Visser
- All Rights Reserved -
Last Update: Mat, 2008
Voor Ishwara's Kaivalya Counseling:
http://www.Ishwara.nl
web site maintenance by:
http://webdesign.lovecreate.com